Before The Coronation

CHAPTER TWENTY

CHAPTER 20: Fire At The Forest

THOSE PAIR of purple eyes greeted my sight as I lift my face up. Shock slowly enters my system when I saw his situation. He's not definite okay!

Ang daming dugo!

Anong nagyari sa kaniya? Pero... Sino ba 'to? His eyes are familiar yet I don't know this man.

"Anong bang nangyari sa'yo?" Gulat kong saad.

Hindi na ako nagsayang pa ng oras at dali-dali akong tumayo mula sa pagkakadapa at lumapit sa kaniya. Hindi ko masyadong makita ang mukha niya dahil sa usok.

Tanging ang lilang mata niya lang ang naaaninag ko at ang pulang likido sa buo niyang katawan.

Napa-ubo pa ako ng wala sa oras nang makalanghap ng usok.

Akmang hahawakan ko siya sa braso pero tinampal niya ang kamay ko. Nagtaka naman ako sa ginawa niya. Pero kahit ganoon ay hindi ko maiwasang magtaas ng kilay. Nagpakahirap akong hanapin siya tapos mamalditahan niya lang ako?

"Ikaw na nga 'tong tutulungan, ayaw mo pa?"

Umirap ako sa hangin este sa usok pala. Problema kasi nito? Kung ayaw niya ng tulong, edi 'wag!

"Do you know what happened here?"

Hindi siya sumagot, but I felt his stares at me. Is it just me or his eyes are really familiar? Parang nakita ko na dati pero hindi ko lang maalala kung saan o kailan.

Ngayon ko lang narealize. I'm being forgetful this past few days. I don't know the reason, maybe stress?

Marahas akong bumuga ng hangin. Nakakainis naman! Nagsalita naman siya kanina, ah? Hindi ko lang masyadong narinig.

Kahit ayaw niya ay hinawakan ko siya sa braso niya at pilit na itinayo.

"Ang bigat naman!" Reklamo ko pan wala akong pake kung mainis siya sa'kin.

What's more important is to get out of here. Smokes are definitely killing me.. and this guy. Kailangan ko na ng fresh air!

Inalalayan ko siya at tinulungang makatayo. Muntik pa itong matumba pero dahil hawak ko ang braso niya ay napigilan ko iyon.

Ramdam kong ayaw niya talagang magpatulong. Pilit niyang inaalis ang braso sa pagkakahawak ko pero dahil mabait ako, hindi ko siya binitawan. Makokonsesya lang ako kapag namatay 'tong kumag na 'to.

Pakipot pa eh!

"Look, I'm trying to help you kaya please naman! Makisama ka, pwede? Kung alam ko lang kung gaano ka kabigat--"

Natigilan ako nang takpan niya ng kamay ang bibig ko. Amoy na amoy ko ang dugo sa kamay niya pero hindi ko na iyon pinansin.

Ramdam ko ang pagka-alerto niya sa paligid. Even me, I feel like something bad will happen.

"T-turn left,"

Kahit na bigat na bigat na ako ay kumaliwa ako ng lakad.

I felt uncomfortable, who wouldn't? I don't know this man. And his presence, pakiramdam ko mamatay ako kapag may nagawa akong hindi niya magugustuhan.

Well, kasalanan ko naman. Ako 'tong lumapit sa kaniya at nagpumilit na tulungan siya. Hindi na sumagi sa isip ko na baka masamang tao siya dahil sa pamilyar niyang mga mata. Kaya kung mamatay man ako, kasalanan ko 'yon.

Walang dapat sisihin kundi ang pagiging mabait ko.

Pansin kong nnti-unting nawawala ang usok sa paligid habang naglalakad kami. Sa tingin ko, papalayo na kami doon sa may sunog.