You Again, Professor [GL• #2]

PART 2: CHAPTER 3

Khaiy's POV

They say the heart forgets what the mind chooses to ignore, but love has its own memory, one that remembers even when you pretend you’ve already moved on. I keep telling myself that it's really over, when the truth is, I was just  waiting for my heart to decide.

True love comes from selflessness, strengthened by patience, and proven when you stay to feel it...even when leaving would be easier.

Sometimes, loving someone means waiting in silence, trusting that time will lead you back to each other. Sa nagdaang thirteen years I've learned that waiting is also a form of loving, choosing someone even when the moment doesn't seem so right anymore.

Therefore, I could say that some love doesn't have to end—they wait, simply worth waiting for. Gaano man katagal, sa hinaba haba man ng paglalakbay—siya pa rin ang patutunguhan.

Tama sila, hindi natuturuan ang puso. Kahit sino pa ang ipilit sa’yo ng tadhana, hindi pa rin mahihinto ang nararamdaman mo para sa taong tunay mong minamahal. Time changed me, it shaped my choices, my fears, and the person I became. But the only thing that never changed was my love for her.

Sa kabila ng lahat ng pinagdaanan ko, sa bawat paglayo at pagtitiis, siya pa rin pala ang patutunguhan ko. I’ve always had a choice to choose who I want, but I couldn’t force myself to love someone, because it wasn’t me deciding, it was my heart that chose, quietly and without asking for my mind's permission.

If it's true love, it will always come back.

Nung makabalik kami ni Vel sa Pilipinas, dinalaw ko muna ang museleo ni Daddy, at tumuloy muna kami ni Vel sa Villa ng kaniyang Mamita. Mas pinili ko rin na huwag muna ipaalam sa mga kaibigan ko ang pagbalik, dahil ayaw kong gumawa ng kahit ano mang eksena. Medyo exaggerated pa naman si Luke.

Ilang araw lang din 'yon, dahil nalaman din ni Saji na nasa bansa ako. She invited me to stay in her house with Ma'am Fernandez, na ngayon ay asawa na niya.

“Welcome back, Chan!” masayang sigaw ni Saji, halos patakbo itong lumapit sa amin. Buhat pa niya ang isang anak.

Ngumiti rin ako sa kaniya. “Teka, parang lumiit ang anak mo?” tanong ko, at hinaplos ang pisngi ng bata.

Saji chuckled. “Hindi, anak ’to ni Kuya Zaint.”

Napataas ang kilay ko. “Huh? May asawa na siya? At kala ko baog ’yon?” pabiro kong saad.

“Shh, baka marinig ka,” natatawa niyang dagdag.

“Sinong nanay? May pumatol sa kaniya?” tanong ko, halos hindi makapaniwala.

“Hey, he’s changed. Bati na rin kami—anak nila ni Hilantho ang bata,” paliwanag niya, na lalo akong nagulat at agad na nilingon ang kalakihan ng bahay.

“What?! Nagkatuluyan sila?” gulat kong saad, halos hindi makapaniwala sa naririnig.

Inilapit sa akin ni Saji ang bata. “See? Kamukha ni Kuya Hilantho.”

“By the way, where’s the attorney? Prosecutor? Honorable… I don’t even know how to address her. Teka, ano ba talaga trabaho nun?” confused na tanong ni Saji.

Mahina akong tumawa. “Nawala lang ako, naging bobo ka na?” pang-aasar ko sa kaniya.

Umiling siya. “Baliw,” sambit niya, habang kinuha ang dala kong gamit.

“Hindi siya sumama, hinatid lang ako,” mahina kong saad, medyo nahihiya. "Okay lang doon tawaging Vel, ayaw din niya ng formalities e." dagdag ko pa sa kaniyang tanong.

Tiningnan ako ni Saji at tinapik ang balikat ko. “I know that if your heart had more room, you’d include her, right?” she said meaningfully, referring to Vel.