A Perfect Game (voltooid)

5. Wie is toch die boekenwurm?

5

Na zich snel te hebben omgekleed, ontving ze Patrick Mackenzie op haar kantoor. De invloedrijke en gefortuneerde eigenaar van zijn eigen boekwinkelketen, merkte niets van haar verlangen om ergens anders te zijn en vond haar een zeer charmante toehoorder toen hij zijn plannen voor een nieuw project voorlegde. Al na tien minuten was Anne toegewijd aan zijn idee en beloofde haar volle medewerking. De klok aan de wand vertelde haar dat het te laat was om nog terug te gaan naar de wedstrijd en met een zucht keerde ze zich naar de zaken die nog afgehandeld dienden te worden voor ze eindelijk naar huis kon.

In de lift naar beneden dacht Anne terug naar de man en de ongewone gebeurtenis eerder op de middag. Wat zou hem toch bewogen hebben om zo een domme fout te maken? De avondportier begroette haar vriendelijk terwijl hij de deur voor haar open hield. "Goedenavond, ms. Wijsman." "Goedenavond, Jordan." Blij om in de frisse buitenlucht te zijn, nam ze diepe teugen van de avondlucht. Geroutineerd hield Jordan een taxi voor haar aan. Bij het openhouden van de deur vroeg hij op een alledaagse toon: "Wat denkt u van Maynor en de blunder die hij heeft gemaakt? Denkt u ook dat dit komt door die zogenaamde "Boekenwurm"?"

Anne bevroor en wist met moeite haar evenwicht te bewaren. Onelegant plofte ze op de achterbank. Jordan, die niets van haar verwarring leek te merken, vervolgde: "Alle media is erover gevallen. Ik dacht dat u als seizoenkaarthouder wel op de hoogte zou zijn van zo'n opmerkelijk verhaal." Meer dan een afwezig hoofdschudden kreeg hij niet. Anne's hoofd draaide overuren. Het was toch enkel toeval dat ook zij een boek in haar handen had gehad? Dat betekende toch niet dat zij...? Resoluut schoof ze deze verwarrende gedachten van zich af.

De taxirit naar huis was niet erg behulpzaam in het verzetten van haar zinnen, wat op de radio werd volop gespeculeerd over Ryan Maynor en de reden van zijn ongewone gedrag. Hete blossen stegen naar haar wangen toen de positie van "De Boekenwurm" werd onthuld. Anne kon nu niet langer ontkennen dat ze het wel degelijk over haar hadden. Godzijdank wist de media niet wie ze was!

De taxichauffeur zat hardop te lachen bij alle commentaren die op de radio langs vlogen. Hij keek haar in zijn achteruitkijkspiegel aan. "Vindt u het niet verbazingwekkend wat mensen allemaal verzinnen om de Yankees een hak te zetten? Wat een flauwekul dat onze kapitein zich uit laat gooien om een meid op de tribune. Ik bedoel, dat is toch te belachelijk voor woorden?" Vragend keek de man haar aan.

Anne schraapte haar keel. "Ik ben bang dat ik u moet vertellen dat het niet een stunt van de reporters is. Ryan Maynor is wel degelijk bij het tweede honk uitgegooid. Ik was in het stadion aanwezig toen het gebeurde, maar of het door iemand op de tribune kwam, weet ik niet."

Het leek een onwaarschijnlijkheid die een enorme vlucht had genomen. Ze wist niet waarom iedereen dacht dat Ryan Maynor naar haar had lopen staren en zo was uitgegooid. Dat was inderdaad toch te belachelijk voor woorden. Waarom zou een man die elke vrouw kon krijgen, de wereld om zich heen vergeten om naar een iemand te kijken die tijdens de wedstrijd nota bene een boek zat te lezen? Ze dacht echt dat de reporters van een mug een olifant maakten. Alleen een klein verraderlijk deel van haar gedachten ontkwam niet aan het heerlijke idee. Anne keek naar buiten en gaf zo aan niet verder te willen praten. De ervaren taxichauffeur begreep de hint en luisterde met hernieuwde aandacht naar de radio. Aangekomen bij haar flatgebouw gaf ze de chauffeur een flinke fooi. "Bedankt, dame!"

Anne keek bedachtzaam naar de gele taxi die met ervaren nauwkeurigheid invoegde op de drukken weg. Met een zucht van opluchting betrad ze het gebouw waar ze anderhalf jaar geleden op slag verliefd op was geworden. Toen was het nog een bouwval geweest, maar ze had het potentieel in het gebouw gezien, zoals ze ook het potentieel in mensen zag. Deze gave had haar zo succesvol gemaakt in wat ze deed. Ze was gaan vertrouwen in die gave en had geen moment getwijfeld. Het gebouw bestond uit negen verdiepingen, huisde tien appartementen en stond in de Bronx. Omdat Anne slechts belang had bij het appartement op de achtste verdieping, koos ze ervoor om de andere negen appartementen ver beneden de waarde te verhuren aan mensen die door haar persoonlijk waren geselecteerd. Geen van hen wist van hun geheime weldoener. Zij weten hun gunstige leefomgeving aan de inzet van de makelaar die het appartement voor hen had gevonden.

Thuis aangekomen in haar appartement, werd ze begroet door een aangename mannenstem die haar welkom thuis heette. De technologie die ervoor zorgde dat alle elektrische systemen in het huis door een stem gestuurde computer werden beheerd, was mogelijk gemaakt door de samenwerking van de afdelingen Research en Development en technologie van de Imogen Group. Samen hadden ze dit systeem ontworpen, speciaal voor privé gebruik. Anne was één van de eersten die dit systeem in gebruik had genomen. Het was nog niet op de open markt verkrijgbaar, maar als de testperiode eenmaal voorbij was en ze een geschikte verkoper konden vinden, zouden de bestellingen ongetwijfeld binnen stromen.

De jongens van de technische installatie hadden niet alleen 'Bob', zoals ze het systeem noemde, maar ook een home-entertainment set geïnstalleerd, waar de meeste liefhebbers hun rechterarm voor zouden geven. Enige voorwaarde was dat door het hele appartement geluidsisolatie had moeten worden aangebracht.

Terwijl ze haar jas en tas op de bar legde was ze erg dankbaar dat ze thuis was.