A Perfect Game (voltooid)

35. Onderhandelen voor de toekomst.

35

Toen Anne de volgende morgen rond half elf haar kantoor gebouw binnenliep, keken allen die aan het werk waren haar na.

Niemand zei iets, maar ze voelde alle ogen in haar rug branden. Achterdochtig liep ze langs een opgewonden Claudia, die een rood hoofd had, maar niets zei.

"Claudia...?" begon ze, maar stopte abrupt toen ze werd omringd door een heerlijke bloemengeur.

Ze duwde haar kantoordeur open, verstijfde op de drempel en keek verloren naar de overweldigende bloemenpracht die haar kantoor tot een tropisch paradijs had omgetoverd.

Claudia hield het niet meer.

"Het begon vanmorgen om negen uur. De bezorgers bleven maar komen."

Ze wapperde hevig met haar handen.

"Er zitten allemaal kaartjes bij."

De verlangende uitdrukking op Claudia's gezicht om achter de identiteit van de afzender te komen, straalde van haar af. Anne probeerde haar uitdrukking zo neutraal mogelijk te houden.

"Zou je een kop koffie voor me willen halen? Dan neem ik zo de post door."

"Ja, Anne", zei ze met een sip gezicht.

Toen Claudia het kantoor uit liep, sloot ze de deur en leunde er tegenaan. Niet gestoord door nieuwsgierige ogen, liet ze zich even gaan. Verrukt liep ze alle bloemen na. Ze voelde aan de zachte blaadjes en genoot van de overheerlijke geuren. Hier en daar zaten tussen de bloemen kaartjes verstopt.

Ze verzamelde ze voorzichtig en nam plaats achter haar bureau. Tien minuten later voelde ze zich de gelukkigste vrouw op aarde.

Niet alleen was ze verliefd op een geweldige man, maar hij had ook nog eens geweldige vrienden.

Allemaal hadden ze een prachtige bos bloemen gestuurd met een begeleidend bedank briefje voor de leuke avond die ze hadden gehad.

Ze regelde dat uit elke bos een bloem werd gehaald. Die zou ze houden. De rest werd verdeeld in de revalidatiekliniek waar Memmie verbleef.

Anne werd geplaagd door twijfels. Hoe zou ze verder gaan in deze relatie. Ze voelde dat het tijd was voor de volgende stap, maar dat was voor haar onbekend terrein. Ze was nog nooit in de verleiding gekomen om haar vrijheid op te geven en zich permanent aan iemand te binden.

Met Ryan was dit anders. Als Claudia nu bij haar bazin was binnengelopen zou ze verrukt zijn geweest over de verlangende blik op Anne's gezicht.

De zoemer van de intercom verstoorde Anne's overpeinzingen.

"Ja, Claudia?"

"Anne, ik heb Charles Newcomb op twee."

Verheugd drukte Anne de oplichtende knop in.

"Chuck, hoe gaat het met jou? Waar hang jij tegenwoordig uit?"

Charles Newcomb, een tweeënveertig jarige Texaanse vastgoedmagnaat, met blozende wangen en een bulderende lach, was in een opperbest humeur.

"Ik ben een tijdje het land uit geweest voor mijn huwelijksreis en we maken deze week een tussenstop in New York. Het leek het vrouwtje leuk om een feestje te geven voor enkele genodigden."

Anne lachte hardop.

"Chuck, enkele genodigden betekent maximaal twintig gasten. De vorige keer dat je een feestje gaf waren er meer dan zeshonderd man."

Zijn uitbundige lach zong in haar oren.

"Oh Anne, natuurlijk heb je gelijk, maar als mensen horen dat ik een feestje geef willen ze allemaal komen. En geef ze eens ongelijk, ik geef geweldige feestjes!"