A Perfect Game (voltooid)

29. De goudzoeker ontmaskert.

29

Ryan stond fluitend in de keuken en was de groente voor zijn ovenschotel aan het snijden. Hij had zich vanmiddag uitstekend vermaakt en genoot van het vooruitzicht om haar vanavond voor zichzelf te hebben. De tafel was gedekt en de woonkamer stond vol met kaarsen die voor een romantische sfeer zouden zorgen. Hij had ook een muzikale selectie gemaakt, die met een druk op de knop afgespeeld zou worden. De wijn stond gekoeld en het toetje stond in de vriezer. Met andere woorden, hij had alles onder controle.

Een korte roffel op de deur verstoorde zijn concentratie. Zijn blik gleed naar de klok in de keuken. Kwart over zeven. Een glimlach verscheen op zijn lippen. Ze was vroeg.

"Kon je niet wachten?" zei hij terwijl hij de deur open zwaaide. De glimlach bevroor op zijn lippen toen hij zijn ouders zag staan. Michael en Judy Maynor keken hun verbouwereerde zoon vragend aan.

"Verwacht je iemand, zoon?" vroeg Michael op nonchalante toon en stapte samen met zijn vrouw langs Ryan naar binnen.

Ryan kreunde inwendig toen hij de bagage in de hal zag, pakte met een zucht de koffers en zette ze in de logeerkamer. Het gaf hem tevens de gelegenheid om te herstellen van de overval. Zijn ouders kondigden altijd aan als ze langs kwamen en helemaal als ze bleven logeren. Hij was benieuwd naar de reden van deze ongewone actie. Gedwongen nonchalant slenterde hij de woonkamer binnen, waar zijn vader op de bank had plaats genomen en zijn moeder naast de bedekte tafel stond. Met opgetrokken wenkbrauwen keek ze hem aan.

"Nou?"vroeg ze, "krijgen we nog antwoord?"

"Ik verwachte inderdaad een eter", zei Ryan onwillig.

"Een eter?" smaaldeJudy met een wetende glimlach naar Michael en keek daarna uitgebreid de kamer rond en telde in stilte de kaarsen die klaar stonden. Knarsetandend keek Ryan toe hoe zijn moeder de kamer uitgebreid rondkeek en alle details in zich op leek te nemen. Hij hield van zijn ouders, maar ze waren altijd super direct en hij wist niet hoe Anne zou reageren op een onverwachte ontmoeting. Hij kreeg het acuut benauwd.

"Een vrouwelijke eter, oké!"

Nerveus keek hij naar de klok. Hij moest verder met zijn ovenschotel en verontschuldigde zich bij zijn ouders.

"Ik moet even verder met het eten. Kan ik voor jullie koffie zetten?"

Zijn moeder nam plaats op de bank en legde een hand op de knie van haar man.

"Lekker, dank je Ryan."

Nadat Ryan in de keuken verdwenen was, stootte ze haar man aan.

"Ik zei je toch dat er iets gaande was. Als je had gebeld dan hadden we haar waarschijnlijk nooit ontmoet. Je weet hoe verlegen hij is."

In haar nopjes leunde ze achterover.

Anne verheugde zich op vanavond en was benieuwd naar zijn kook kunst. Thuis aangekomen nam ze de tijd voor een verkwikkende douche en na een uitgebreide zoektocht in haar kledingkast vond ze de juiste outfit. Een zeegroen jurkje met een verleidelijk uitgesneden rug. Ze kamde haar haren tot het glansde, sprayde een speciaal voor haar gemaakt parfum op en bracht een beetje lipgloss aan. Haar ogen straalden en ze zag eruit als een vrouw die een afspraak met haar minnaar had, dacht ze glimlachend.

Het was mooi weer en ze had zin om zelf te rijden. Beneden aangekomen keek ze bewonderend naar haar auto. Ze had hem nu vijftien maanden en ze was nog steeds onder de indruk als ze naar haar antraciet kleurige Ferrari F340 keek. Liefkozend liet ze haar hand langs de strakke lijnen glijden en opende de deur. Plaats nemend in de bestuurdersstoel viel er een gevoel van rust over haar heen. De auto was een pure adrenaline kick, maar voor Anne was deze stoel een bevestiging van controle. Als cadeau was het natuurlijk totaal over de kop geweest, maar ze was instant verliefd geworden op de auto en reed zo vaak ze kon.