A Perfect Game (voltooid)

45. "Nog even en dan is het voorbij."

45

Tijdens de wedstrijd die ze met veel enthousiasme volgde kreeg ze veel opmerkingen van Mason naar haar hoofd die zich hardop beklaagde over het minderwaardige spel van zijn geliefde club.

"Ze zijn onhoudbaar sinds Maynor zo goed is gaan spelen."

Hij keek haar schuin aan.

"En hij is zo goed gaan spelen, vlak nadat jij er vandoor ging!"

De opmerking bleef tussen hen hangen totdat Anne antwoordde:

"Je bent niet de eerste die deze link legt."

"Ze zeggen dat hij nu uitgaat met Serena McCord", zei Mason zachtjes.

Hij keek haar aan.

"Oh, heet ze zo?"

Mason zag hoe Anne in omvang leek te krimpen en kon zichzelf wel wat doen.

"Anne, het spijt me zo. Dat was heel onvergefelijk van me."

Ze hief een hand op.

"Het heeft geen zin om te verschuilen voor de waarheid, Mason. Die haalt je hoe dan ook in."

De ernstige blik gleed van haar gezicht en werd vervangen voor een ondeugende.

"De waarheid is dat je gaat verliezen, Grey. En niet zo'n klein beetje ook!"

Popcorn vloog over en weer toen een verontwaardigde Mason zich wou laten gelden en de lucht leek geklaard. Toch viel het hem op dat er een eigenaardige glans in Anne's ogen lag, die de rest van de dag niet meer week.

De vierde wedstrijd van de serie eindigde in een 9-6 overwinning voor de Yankees. De onderlinge stand was nu 2-2. Na nog een wedstrijd zouden ze de weg weer opgaan.

De series zou hoe dan ook eindigen in Yankee Stadium.

Anne was ook de volgende wedstrijd aanwezig in het hokje van Casey. Dit keer was het wat drukker in de kleine ruimte doordat er meerdere gasten waren. De ruimte puilde uit en Anne voelde zich geroepen om een alternatieve plek te zoeken.

Ze glipte weg zonder dat iemand het zag en vermoedde dat niemand haar zou missen. Het was een verzoeking om tussen alle mensen door te lopen zonder oogcontact en probeerde zo onopvallend mogelijk een plek te zoeken waar ze de wedstrijd kon volgen.

Met de pet diep over haar ogen, handen in haar zakken en met gebogen schouders, liep ze tegen een lang lijf. Zonder op te kijken, mompelde ze een excuses en wou verder lopen.

Ze voelde een sterke hand die haar tegenhield en bleef verstijfd staan.

"Op de vlucht, Anne?"

Ze herkende zijn stem meteen.

"Ik dacht dat je niet om honkbal gaf, inspecteur Proctor."

Vanonder haar pet keek ze hem aan. Een betrapte lach, liet haar ontspannen.

"Ik ben hier met mijn jongste dochter. Ze is een echte Red Sox fan en ik ben meegesleept."

Hij liet haar arm niet los, maar haakte hem in de zijne zodat ze gedwongen met hem meeliep.

"Je hebt mijn vraag niet beantwoord en voordat je tegen me liegt moet ik je eraan herinneren dat ik een professioneel ben in het herkennen van leugens."

"Omdat je een politieagent bent, zeker", zei ze schamper.

"Nee", zei hij zacht, "omdat ik twee dochters heb die hun deel van gebroken harten hebben gehad. Ik herken een gekwetste vrouw op afstand."