A Perfect Game (voltooid)

50. "Marieke, meid. Dit is het begin van een mooie samenwerking!"

50

De volgende ochtend werd ze misselijk wakker. Na wat droge crackers en een kommetje yoghurt voelde ze zich iets beter.

Ze keek naar de uitslagen op internet en zag dat de Mets gisteren wedstrijd drie gewonnen hadden. De knuppels van de Yankees waren totaal geneutraliseerd door een uitmuntende jonge werper.

Uit de verslaglegging kon Anne ook uitmaken dat Ryan in de vijfde inning vervangen was. Volgens de rapporten was het een voorzorgsmaatregel, maar Anne wist dat dit niets voor hem was.

Ondanks zichzelf en het uren lang ijsberen om te bepalen of ze wel of niet met George zou bellen, hing ze aan de telefoon en vroeg met een stem schor van bezorgdheid of alles goed was met Ryan.

"Volgens Torres is het een lichte blessure. Er is geen reden om aan te nemen dat hij morgen niet kan spelen."

"Dank je, George."

Enigszins gerustgesteld belde ze haar ouders op en trok de rest van de dag met hen op. Ze liet hen een paar van haar projecten van dichtbij zien. Het was een goede afleiding.

Ryan was rondjes aan het lopen tijdens de training. Ze waren zijn knie aan het testen. Hij snoof ongeduldig. Zijn knie was prima in orde. Hij wist heel goed waarom Torres hem gister uit de wedstrijd had gehaald.

Zijn prestaties waren ver beneden zijn gewoonlijke niveau en zijn humeur was niet te genieten. Als het de bedoeling was om een boodschap over te brengen, dan was de missie geslaagd.

'Laat je privé problemen achter in de kleedkamer, er is geen plaats voor ze op het veld.'

Nog een rondje gebaarde de trainer en Ryan zuchtte.

"Hoe gaat het?" vroeg Alex die naast hem kwam joggen.

"Mij mankeert niks. Dat weet jij, dat weet ik en dat weet hij!"

Hij gebaarde ongeduldig naar de trainer die hem vriendelijk toelachte als antwoord op de boze blik die Ryan hem toewierp.

Samen renden ze verder. Ryan's hoofd was zo gevuld met gedachten over Anne dat hij het niet voor zich kon houden. Hij moest met iemand over haar praten.

"Heb je Anne laatst ook op de tribune zien zitten?" vroeg hij.

Zijn teamgenoot knikte bedachtzaam.

"Ze zag er goed uit, maar ze is flink afgevallen", merkte Alex op.

"Ik...",begon hij.

Zijn stem stokte. Haperend vervolgde hij:

"Ik mis haar."

Met moeite wist Alex zich staande te houden. Ryan sprak nooit uitgebreid over zijn gevoelens voor Anne.

"Ik mis haar lach, haar fanatieke aanmoedigingen. Het licht dat ze met zich meebrengt. De dingen die ze zegt als ze met me praat. Ze is zo slim! Alles lijkt veel makkelijker als zij in de buurt is."

Even leek hij zich te schamen voor zijn openhartigheid. Hij leek te worstelen met zijn gevoelens. Alex zei niets, gunde hem de tijd om uit zijn woorden te komen.

"Maar wat ik vooral mis, zijn de kleine dingen; haar neus in mijn nek. De glimlach die om haar lippen zweeft als ze naar me kijkt en", hij liet een zucht, "dat lieve geluidje dat ze maakt als ze diep in slaap is".

"Vond jij dat grappig? Ik werd er gek van!" flapte Alex er onnadenkend uit.

Ryan stopte abrupt met rennen en keek zijn maatje ongelovig aan. Alex rende nog enkele passen door voor hij besefte wat hij had gezegd. Hij schrok van de uitdrukking op Ryan's gezicht. Afwerend hield hij zijn handen omhoog.