A Perfect Game (voltooid)

46. "Ze zijn allemaal gearriveerd. Alle zeven."

46

Vroeg in de morgen stond ze op.

Het geplande overleg van die ochtend zou om elf uur plaats vinden in de vergaderzaal van de Imogen Group. Een laatste overleg met Chuck en Mark deed haar vertrouwen stijgen.

Ze had zich naar de rol gekleed en zag er werkelijk ongenaakbaar uit.

"Bedankt voor jullie inzet", zei ze tegen Mark en Chuck.

"Ik weet dat dit kostbare tijd in beslag neemt en ik hoop dat jullie weten hoezeer ik dit waardeer."

Anne gaf beide mannen een stevige knuffel. Daarna liep ze naar de spiegel om haar make-up bij te werken. Strenge blauwe ogen keken haar vanuit de spiegel aan. Ze keek op haar horloge.

Het was tijd.

Claudia stak haar hoofd om de deur en zei opgewonden:

"Ze zijn allemaal gearriveerd. Alle zeven."

Een ogenblik verrast viel Anne stil. Ze herpakte zich snel.

"Dank je, Claudia."

Nog eenmaal liep ze alles langs, streek haar klamme handen langs haar korte rok en haalde diep adem.

Met twee handen opende ze de deuren van de vergaderzaal en liep naar binnen.

"Goedemorgen, heren."

Met een aura van autoriteit liep ze langs de aanwezige mannen en nam plaats aan het hoofd van de tafel. Vijf mannen waren onderling aan het fluisteren, slechts één staarde haar zwijgend aan.

Een ogenblik lang staarde Anne terug naar de man die ze niet kende.

Hij zat achteraf en leek zich niet met de anderen te bemoeien.

Haar ogen gleden verder en ontmoette de minachting in de bruine ogen van Martin Dimsdale en om haar volle lippen verscheen een glimlach. Het was niet een vriendelijke lach. Het was een hongerige lach. De lach van een roofdier dat zijn prooi in zicht heeft. Er steeg een blos naar zijn bleke wangen.

Anne nam een ogenblik de tijd om alle aanwezigen op te nemen. Eindelijk keek ze recht in de ogen van haar kwelgeesten. De machtige mannen zagen eruit als opa's en Anne voelde sympathie. Zou ze in staat zijn om haar invloed aan te wenden om deze mannen ernstige schade toe te brengen?

"Ik hoor dat die nikker van jou zijn pleziertjes al ergens anders gevonden heeft", klonk het snerend uit de mond van één van de opa's.

Anne schudde alle sympathie in één keer van haar af.

"Ik hoor dat er wat problemen zijn in jullie organisatie?" kaatste ze terug.

Everet Richmond, die zijn fortuin in suikerbieten had vergaard, keek haar zuinig aan.

"De pers heeft de situatie behoorlijk overdreven."

"Maar ik heb de verhalen ook in jouw krant gelezen, Richard," zei ze, hem bewust aansprekend bij zijn voornaam, quasi verbaasd.

Richard Bucholz keek betrapt en beet direct van zich af.

"Wij brachten slechts de feiten. Geen opgeblazen verhalen."

Anne knikte.

"Ja, dat snap ik. Het bericht van de overname die BrenTech gaat doen in de ochtendkrant is een knap staaltje van feitelijke journalistiek."

Bucholz liep rood aan en ontweek de blik van Marcus Brendan die hem ongelovig op zat te nemen.

"Dat is een leugen. Dat zou ik nooit doen!"