A Perfect Game (voltooid)

15. Ilias.

15

Anne moest er veel moeite voor doen op zich op haar werk te concentreren. De vergaderingen die tot een uur waren ingekort liepen uit en zorgden voor meer spanning op haar strakke schema. Haar lichamelijke onderzoek verliep moeizaam omdat er problemen waren met de apparatuur die de dokter had mee gebracht. De uitslagen van het bloedonderzoek zouden over een week worden doorgebeld. Dan werden alle papieren voor de verzekering in orde gebracht.

Haar avond afspraak bracht nieuwe verwikkelingen mee. Het gebeurde niet vaak dat Anne een zaak doordrukte, maar er was al teveel tijd verspild. Genoeg was genoeg. Ze had de heren Mancini en Cohen nodig om Ilias succesvol te distribueren, maar ze was de terughoudendheid van de heren en de problemen die zich om de paar weken voordeden meer dan zat. "Claudia, ik sluit voor vandaag af. Op mijn bureau liggen notities die uitgetypt moeten worden. Nog een prettige avond."

In een opwelling belde Anne een vriendin die eigenaresse was van een schoonheidssalon en een exclusieve boetiek. Met het oog van een ervaren verkoopster haalde Harlee Jennings een jurk van het rek dat achter in de winkel stond en liet deze aan Anne zien. Het was een zwarte nauwsluitende jurk met kant afgewerkt, die net boven de knie kwam. De schouders waren bedekt met een klein mouwtje. Een uur later stond Anne voor de spiegel in de kleedkamer en de combinatie van geraffineerde make-up en kledij was adembenemend. Haar haren hingen in glanzende krullen om haar schouders en haar voeten waren in hooggehakte sandaaltjes gestoken. Het totaal was een perfecte balans van vrouwelijke zelfverzekerdheid en zakelijke nuchterheid. "Dank je, Harlee." De vrouw overhandigde haar een bijpassende stola en sprayde haar met een heerlijk parfum. "Ga die deal sluiten, tijger", riep Harlee toen Anne in een wachtende taxi stapte.

In het restaurant zaten de heren al op haar te wachten. De gastheer schoof haar stoel naar achteren zodat ze plaats kon nemen. Frederic Mancini en Sem Cohen zaten haar van top tot teen op te nemen. Bij de ober bestelde ze een droge witte wijn en nam daarna uitgebreid de tijd om het menu te bestuderen. De mannen leken niet genegen om het gesprek te openen en keken elkaar meermalen dringen aan terwijl Anne zich achter de kaart verschool. Ze legde het menu neer en kon nog net een blik onderscheppen. Inwendig moest ze lachen. "Hebben jullie al een keus kunnen maken?" "Ja, onze bestelling is al opgenomen", zei een nerveus wiebelende Sem Cohen.

Anne gaf haar bestelling door aan de ober en keek de mannen om beurten diep in de ogen. "Heren, waaraan dank ik het genoegen van jullie gezelschap?" Frederic Mancini keek haar zelfverzekerd aan. "Er zijn problemen ontstaan bij de distributie afdeling. Ze willen meer loon." Anne nam de man schattend op. Ze had er in het verleden geen doekjes om gewonden dat het Ilias programma voor haar heel belangrijk was. Voor het eerst had de AF zelf een project opgezet en daar de juiste mensen voor uitgezocht. Bij uitvoering zou Ilias ervoor zorgen dat 150 geselecteerde lagere scholen in Oost Amerika, met een leerlingen bestand van minder dan 100 leerlingen, gratis schoolboeken zouden ontvangen. Er zouden computers met internet worden geïnstalleerd en alle participerende scholen zouden in een fonds worden opgenomen zodat het onderhoud van de scholen en de aanschaf van leermaterialen in de toekomst gewaarborgd zou zijn.

Anne was al een jaar bezig om alle details voor elkaar te krijgen en van haar kant was alles rond. Eind Augustus, wanneer de scholen weer begonnen moest alles klaar zijn. Het was nu half Juni, maar uit ervaring wist ze dat de tijd snel ging en dat zogenaamde kleine problemen erg tijdrovend konden zijn. "Het spijt me, maar wat heeft dit met Ilias te maken?" Anne deed haar best om de scherpte uit haar blik te houden. Ze nam een slok van haar wijn en probeerde er zo ontspannen mogelijk uit te zien toen ze nonchalant in haar stoel achterover leunde. "Ze dreigen te gaan staken als we niet aan hun eisen voldoen. Dan kunnen we onze contracten niet nakomen en hebben we geen manschappen om al die boeken en computers af te leveren."

Mancini deed zijn best om er berouwvol uit te zien, maar zijn begerige blik op haar decolleté deed Anne vermoeden dat het hem minder raakte dan hij deed voorkomen. Dit verbaasde haar. Tijdens hun vele vergaderingen over de uitvoering van het project had hij altijd zeer betrokken geleken en op alle punten meegedacht ook als deze niet binnen zijn veld vielen. Een snelle blik op zijn partner deed haar vermoeden dat ze van die kant geen steun zou kunnen verwachten. "Ik zou het ontzettend jammer vinden als onze samenwerking in gevaar zou komen door een intern probleem van jullie kant, maar ik kan helaas niet toestaan dat het voortbestaan van het project in gevaar komt." Anne peilde de gezichten van Mancini en Cohen. De laatste scheen te begrijpen waar ze naar toe wilde en begon nerveus aan zijn boord te plukken. Hun eten arriveerde en gaf het gezelschap de kans om zich op andere zaken te concentreren.

Hoewel het restaurant in Annes ogen te pretentieus was, moest ze toegeven dat het een goede keuken had. Ze at met genoegen van haar vis met groente in een heerlijke dressing. Het leek haar toe, aan de blikken die de heren onderling wisselden, dat er meer aan de hand was binnen het bedrijf dan alleen een distributie probleem. Vastbesloten niet toe te geven aan emotionele chantage bestelde ze een dessert en hield zich in het gesprek dat inhoudelijk geen relevantie meer had, op de vlakte.

Anne zag nieuwe klanten arriveren, die klaagden over regen. Ze vroeg zich af wanneer het was gaan regenen. Zonder aanwijsbare reden gingen de haartjes in haar nek staan. Een schok trok door haar lichaam. Daar was en aan zijn vochtige haar te zien net binnen gekomen, Ryan Maynor. Hij zat aan een tafeltje met de rug naar haar toe. De aantrekkelijke vrouw die hem gezelschap hield keek hem geïnteresseerd aan. Fantaserend over de man die buiten haar bereik zat te dineren met een andere vrouw, zocht ze haar troost in het heerlijke gevoel van smeltende chocolade in haar mond. Ze rekte de sensatie zo lang ze kon. Zich onbewust van de sensuele handeling en de aandacht die ze hiermee trok van andere mannelijke bezoekers, likte ze haar lippen af voor ze een nieuwe hap nam. Geborgen in het idee dat ze niet door hem gezien kon worden, gaf ze zich over aan de fantasie en staarde hem onbeschaamd aan. Het overleg aan haar tafel was wat haar betrof afgelopen en ze deed geen enkele moeite om het gesprek aan de gang te houden.

Hoewel Ryan haar niet kon zien, had zijn partner vrij zicht op het restaurant. Nonchalant liet ze haar blik langs de aanwezigen glijden tot haar opviel dat menig man in dezelfde richting zat te kijken. Waarschijnlijk een actrice, dacht ze bij zichzelf. Nieuwsgierig volgde ze de blikken van de starende mannen en onderschepte zo een lange blik van hun onderwerp van adoratie richting de rug van Ryan. Ze herkende de vrouw direct. Betrapt keek Anne de jonge vrouw met een schuldige blos aan. Een perfecte wenkbrauw ging omhoog. Oncomfortabel wiebelde Anne op haar stoel. Ze wist niet hoe ze het had toen de vrouw tegen Ryan begon te praten en deze zich abrupt omdraaide.

Als door een speld gestoken stond ze van tafel op, excuseerde zich hij haar verbouwereerde tafelgenoten en bewoog zich zo snel mogelijk zonder te rennen richting de toiletten. Deze bevonden  zich in de bocht van een smalle gang. Een grote palmboom onttrok de bezoekers van de toiletten aan het zicht. Een blos brandde op haar wangen. Wat mankeerde haar toch? Ze schaamde zich dood! Ze moest echt een manier vinden om de invloed die deze man had op haar gemoedstoestand onder controle te krijgen."Anne?", sprak een diepe stem achter haar. Ze bevroor vlak voor haar einddoel. Verdorie, foeterde ze op zichzelf. Net niet snel genoeg. Op sneakers had ze het vast gered. Met stijve schouders keerde ze zich langzaam om. Gespeeld nonchalant keek ze naar hem op. " Goh, Ryan. Jij hier? Ik dacht dat je vanavond moest spelen?" Zijn aanwezigheid was genoeg om haar zelfbeheersing tot een gevaarlijk niveau te laten zakken. Heimelijk kreunend herinnerde ze zich de wijn die ze tijdens het diner had gedronken.

Ryan was nerveus en verloor zich even in haar blauwe ogen. "De wedstrijd is onverwacht uitgesteld vanwege de regen en wordt nu op zondag gespeeld." Het zweet stond hem in de handen en zijn zintuigen waren uiterst alert. Hij had niet verwacht haar vanavond te zien en ze zag er prachtig uit. Glanzende krullen omlijsten haar gezicht en geraffineerde make-up deden haar blauwe ogen nog meer uitkomen. Haar geur, sensueel en subtiel, steeg hem naar het hoofd. Haar lippen waren vol en roze en met het puntje van haar tong was ze haar lippen aan het bevochtigen. Ze leek net zo nerveus als hij. Caitlin had verteld over een gaste die intens naar hem staarde. Nieuwsgierig had hij zich omgedraaid, aangenaam verrast met de aanwezigheid van Anne. Toen hij Anne abrupt zag opstaan had hij zich bij zijn nichtje verontschuldigd en was haar gevolgd.

Nu kon hij zijn ogen niet van haar afhouden.