A Perfect Game (voltooid)

14. Een onverwachte bezoeker.

14

Anne schrok wakker uit een diepe slaap. Met moeite oriënteerde ze zich op het geluid dat haar had gewekt. "Anne, je hebt een bezoeker bij de deur", klonk de stem van Bob in haar slaapkamer. "Bob, activeer de intercom." Met een grote zwaai van haar benen stapte Anne uit bed. "Ja?"

"Anne? Dit is Ryan Maynor. Sorry dat ik je thuis stoor, maar je secretaresse was bezorgd toen je niet op kantoor verscheen." Ryan hoorde zichzelf stamelen. Slechts in een opwelling had hij gehoor gegeven aan het verzoek van de secretaresse om te gaan kijken of alles in orde was. Zonder aarzelen had de jonge vrouw hem het adres van haar bazin in zijn handen geduwd.

Anne kreunde wanhopig. Oh nee, dit kon je niet menen! Ze zag er niet uit en rook nog erger. Ze had zich gigantisch verslapen en nu stond 'Mr. Perfect' bij haar voor de deur. "Kom binnen en drink even een bakje koffie, of zo, ik kom zo bij je. Bob, open de voordeur en zet een bakje koffie voor Ryan Maynor. Wil je douche aanzetten op 32 graden?"

De voordeur zwaaide open. Ryan keek beduusd de ruimte in, maar kon geen Anne ontdekken. "Goedemorgen, mr. Maynor. Mijn naam is Bob. Ik ben de elektronische butler van Anne. Mag ik u een kopje koffie aanbieden terwijl Anne een douche neemt?" "Graag." Verbaasd over de stem die vanuit het niets leek te komen, stond Ryan onwennig in het ruime appartement. Zijn oog viel op een home entertainment set die hem bewonderend deed stilstaan. De wand was van vloer tot plafond gevuld met apparatuur van een hem onbekend merk, met alles wat een tv en muziek liefhebber maar zou kunnen wensen. Hij zag een uitgebreide muziek en dvd collectie, geflankeerd door een play-station 4 met verscheidene spelletjes, waaronder een honkbalspel waaraan hij had meegewerkt.

Zijn ogen gleden langs de rest van de wand waar zich een eveneens indrukwekkende boekenkast bevond, die tot de nok gevuld was. Hij liet zijn vingers langs de titels glijden. Het merendeel bestond uit, wat hij aannam Nederlands was, en de rest was Engels. Hij zag ook dat haar smaak heel divers was. Van detectives tot boeken over architectuur en filosofie, kinderboeken en boeken over honkbal. Tegen de achterwand zag hij fitnessapparatuur staan. Hm, interessant. Het appartement was anders dan hij had verwacht. Spaarzaam ingericht met apparatuur van de hoogste kwaliteit, maar de meubels hadden hun beste tijd gehad. Alles zonder opsmuk. Geen kussen, frutsels of planten. Er hingen zelfs geen gordijnen voor de ramen. Toch kon hij zich voorstellen op de versleten leren bank met de voeten op tafel, kijkend naar een wedstrijd of een film met Anne in zijn armen. "Uw koffie is gereed, mr. Maynor", zei Bob en verstoorde zijn gedachtegang. Ryan keerde zich om richting keuken en zag een dampend kopje koffie staan. Hij vroeg zich af hoe dat kon.

Na een verfrissende douche trok Anne haastig een huispak over haar natte lijf en liet de woonkamer in waar Ryan op haar wachtte. Blootsvoets en haar natte haren deppend met een handdoek die over haar schouders hing, kwam Anne hem tegemoet. Hij voelde een spanning in zijn lijf die hij in korte tijd was gaan associëren met haar aanwezigheid. Ze zag er geweldig uit met haar natte haar. Hongerig dronk hij haar aangezicht in. Anne moest moeite doen om niet naar hem te staren. Hij zag er aantrekkelijk uit in zijn strakke shirt en jeans. In haar buik begon haar verlangen zich alweer te roeren. Haar zintuigen waren uiterst alert. Ze was zich bewust van elke beweging die hij maakte. Zijn frisse geur prikkelde haar. Het was moeilijk om zo dicht bij hem te zijn en te weten dat ze hem niet mocht aanraken, dat hij van een ander was.

Op een nonchalante toon om haar eigen onzekerheid te maskeren speelde ze de rol van gastvrouw. "Gebruik je melk of suiker in je koffie?" "Beiden, dank je." Zijn ogen waren strak op de hare gericht. Hoewel ze hem niet aankeek en er bijzonder op lette hem niet aan te raken toen ze hem zijn koffie overhandigde, voelde ze dat hij het contact zocht. Niet toegevend aan haar verlangen om hem zijn zin te geven hield ze haar ogen afgewend. "Wat kan ik voor je doen?" Om tijd te winnen nam ze alle tijd om voor haarzelf een kopje koffie te maken. Zo kwam het dat Ryan tegen haar rug antwoorde: "Namens de jongens, bedankt voor de gezellige avond. We wilden informeren hoe het met je vriendin is afgelopen."

De oprechte belangstelling klonk in zijn stem. Het gaf een doodsteek aan Annes zelfopgelegde koele houding. Ze keerde zich om, keek in zijn hypnotiserende groene ogen en vertelde hem wat er was gebeurt vanaf de taxi rit tot het moment dat hij haar had gewekt. Hij was een goede luisteraar. Ontspannen tegen de bar leunend leek hij totaal op zijn plaats. "Het klinkt alsof deze Memmie heel belangrijk voor je is." In een begripvol gebaar liet hij zijn hand over de hare glijden. Annes adem stokte bij de schok die de simpele aanraking in haar teweeg bracht. De sfeer in de kamer veranderde instant. Annes nekhaartjes gingen staan. Er liep een lichte rilling over haar rug. Zijn vriendelijke aanraking had iets in beweging gezet waarover geen van beide controle had.
Met geen mogelijkheid leek ze in staat om haar hand weg te trekken. Traag gleed zijn duim over haar huid. Ze kon niet voorkomen dat ze hoorbaar inademde. Met haar ogen volgde ze zijn wijsvinger. Die trok grote cirkels die haar huid zalig deden tintelen. Langzaam spon Ryan een web om haar heen. Weerloos keek ze toe hoe zijn vingertoppen langs haar gevoelige vingers gleden. Ryans zachte zucht liet haar verschrikt opkijken. Geschokt las ze het verlangen in zijn prachtige groene ogen.
Met een ruk trok ze haar hand weg. Voor kon reageren sneed het geluid van een telefoon door de stille ruimte.

"Bob, wie belt er?" Anne vervloekte haar schorre stem. "Het is Claudia. Zal ik haar doorschakelen?" "Oké." Verontschuldigend stak Anne haar hand naar Ryan op en nam de telefoon van de oplader. "Claudia, sorry, ik heb me verslapen..." "Ja, dat zal best, maar hoe zit het met mr. Ongelofelijk Lekker Ding, die vanmorgen kwam informeren hoe het met je ging en die ik naar je heb toegestuurd en..."  "Claudia, haal even diep adem en luister naar me. Neem contact op met de Hallford Kliniek. Informeer naar de toestand van Memmie Kovac. Vraag naar bezoek uren en hoeveel mensen er per keer mogen komen. Zijn er vandaag afspraken die niet verzet kunnen worden?" "Je hebt twee afdeling vergaderingen die al eerder zijn uitgesteld, dus daar kun je niet onderuit. Je moet vandaag voor een lichamelijk onderzoek anders vervalt je verzekering. Ik weet dat je de avond had vrijgemaakt voor de wedstrijd, maar ik kreeg vanochtend bericht dat er problemen zijn met het Ilias programma. Omdat ik zeker wist dat dit belangrijk voor je is heb ik een diner afspraak geregeld met Mancini en Cohen."

"Dank je, Claudia, je bent werkelijk onbetaalbaar. Vertel Michaels en Drake dat ze elk een uur krijgen. Zorg dat je een dokter vindt die op kantoor kan komen voor dat onderzoek. Waar heb je voor vanavond geboekt?" "De heren hebben geboekt bij 'Sylvia', zei Claudia met enige afgunst in haar stem. Anne snoof. Het exclusieve restaurant was totaal niet haar smaakt. Als de heren dachten zo indruk op haar te maken dan zagen ze dat echt verkeerd. "Ik ben over een half uur bij je."

Anne drukte de telefoon uit en streek met haar hand door haar nog vochtige haar. Ze keerde zich naar Ryan toe. Met zoveel afstandelijkheid als ze kon opbrengen keek ze hem verontschuldigend aan. "Had ik me net voorgenomen om meer van de wedstrijden te zien, blijkt dat ik vanavond helemaal niet kan komen." Ze liep naar de voordeur om Ryan uit te laten. Om te vermijden dat hij haar hand zou schudden nam ze haastig afscheid. "Sorry, maar ik moet me nog verkleden voor ik naar kantoor ga."

Ze sloot de deur zo snel dat Ryan zwoer dat die zijn kont raakte. Hij was geen onbekende met vrouwen, maar van deze snapte hij niets. Het was duidelijk dat er tussen hen een sterke aantrekkingskracht was. En zij voelde dit ook. Hij kon het zien in haar ogen en horen in haar ademhaling die stokte toen hij haar aanraakte. Maar haar houding was zo afwijzend. Nee, ontkennend. Ze was van plan om het te negeren, om hem te negeren. Nu, dat zou hij niet toelaten. Het was een ongewone rol voor hem om een vrouw voor hem te moeten interesseren, maar hij hield wel van een uitdaging.

Hij verliet het appartementen gebouw met een vastberaden blik in zijn ogen. Een sensuele glimlach speelde om zijn lippen. Elke vrouw die hij op staat tegenkwam, slaakte een verlangende zucht bij het zien van de blik in zijn intense groene ogen, wensend dat zij de reden van zijn glimlach was.