A Perfect Game (voltooid)

31. ' Dromen veranderen. Vallen en groeien met ons mee.'

31
       

Anne maakte met grote regelmaat tijd in haar drukke schema om Memmie Kovac te bezoeken. Ze was verrast en verheugd toen Ryan aangaf dat hij met haar mee wilde.

"Ik weet hoe belangrijk ze voor je is. Ik zou haar graag ontmoeten."

Met een kleine knik stemde ze toe en reden samen naar de revalidatiekliniek. Hand in hand liepen ze door de gangen van de kliniek. Zowel Ryan als Anne werden door vele mensen begroet. Enigszins verbaast keek hij haar aan.

"Hoe komt het toch dat overal waar jij komt, mensen weten wie je bent? Ben je misschien stiekem een tv idool of zo en heb je dit niet aan me durven zeggen?"

Anne haalde haar schouders op.

"De meeste mensen herkennen mij doordat ik bij Memmie op bezoek kom. Iedereen kent Memmie en Memmie kent iedereen."

Ze trok aan zijn hand en leidde hem de gang door. Beiden knikten de mensen vriendelijk toe die hen begroetten. Ze sloegen een bocht om en er gleed een grote lach op Annes gezicht toen ze de donkere stem van Memmie herkende. De deur van haar kamer stond net als altijd open en de kamer zelf was gevuld met bezoek. Anne leunde even tegen de brede borst van Ryan die achter haar stond.

"Snap je wat ik bedoel?"

"Hm", bromde Ryan die een zoen op haar hoofd gaf voordat hij haar de kamer binnen duwde.

De oude vrouw stopte midden in haar relaas toen ze Anne in het oog kreeg. Uitnodigend stak ze haar hand naar Anne toe. Memmie knipperde even met haar ogen toen ze de gestalte van Ryan ontwaarde, maar dat ontging de meeste mensen. Anne zag het wel en er verscheen een blik van diepe genegenheid in haar glanzende ogen.

"Hou je iedereen weer van zijn werk?"

Ze drukte een dikke zoen op een verweerd wang en nam plaats op de stoel naast Memmies bed.

"Anne! Wat fijn om je te zien, meid. Je hebt het vast erg druk."

"Ik heb het nooit te druk om hier langs te komen."

Ze keerde zich naar de aanwezigen die bijna zonder uitzondering naar Ryan aan het staren waren.

" Mag ik van de dokter vernemen hoe het met de patiënte gaat?" vroeg Anne aan een man met klembord en witte jas.

De dokter keek haar schaapachtig aan.

"Het gaat heel goed met mevr. Kovac. We waren hier net klaar", zei hij met een dwingende blik tegen de rest van de aanwezigen.

"Dag jongens", zei Memmie, terwijl de kamer leeg stroomde.

Haar blik gleed van de laatste bezoeker naar Ryan die bijna tegen de muur stond. Haar heldere bruine ogen glinsterden van plezier. Ze wenkte hem nader.

"Ik heb er lang naar uitgekeken om jou te ontmoeten."

Ze gebaarde naar een stoel. Ryan reageerde direct, schoof één aan en ging naast haar bed zitten. Anne zat tegenover hem. Hij kon aan haar blik zien dat zijn aanwezigheid hier veel voor haar betekende.

"Dus", zei Memmie met een brede lach, "ik ben blij om te zien dat jullie gekomen zijn. Jullie zijn zo'n leuk stel samen."

Ze klopte Ryan op zijn hand.

"Het enige wat ik je mee wil geven, jongen is dat je ervoor moet zorgen dat je uit het dubbelspel blijft. Daar loop je te vaak in. Zo'n zonde voor een speler van jouw kaliber."

Tevreden knikte ze de verblufte Ryan toe en keerde zich naar Anne, die met moeite een lach wist te verbijten.

"Kom", zei ze tegen Anne, "help me uit bed. Het is mooi weer en ik wil wel even in de tuin zitten."