A Perfect Game (voltooid)

53. End Game

53

       

"Mam, wil je me even helpen met de sluiting?" vroeg Anne.

Marieke zag haar dochter uit de slaapkamer lopen. Tranen schoten in haar ogen.

"Wat zie je er wonderschoon uit, Anne."

Snel maakte ze de laatste knoopjes vast zodat ze haar dochter in haal volle glorie kon bekijken. De lei grijze jurk met satijnen biezen stond prachtig. De brede omgeslagen kraag liet haar neklijn grotendeels vrij zodat de ketting en bijpassende oorbellen die ze van Ryan had gekregen ruimte hadden om te sprankelen. Het verhoogde middel benadrukte haar volle boezem, smalle middel en slanke benen.

"De auto is er, we moeten gaan", riep Jacob.

Anne greep haar nieuwe wollen mantel. Met een heerlijke blos op haar wangen rende ze de trappen naar beneden. Ze bleef abrupt staan toen ze de limousine zag.

De chauffeur opende beleefd de deur waar Anne instapte doordat Marieke haar een duw in haar rug had gegeven. De twee aanwezige passagiers, Judy en Michael verwelkomden hen hartelijk.

"Wat fijn dat we met jullie mee konden rijden naar het stadion", zei Jacob.

"Da's goed joh", zei Michael met een schuin oog op Anne.

"Wat zie je er prachtig uit, Anne. Ik zweer je wordt met de dag mooier!"

"Dank je", Michael", zei ze op zachte, half afwezige toon.

Anne's gezicht vulde met een dromerige uitdrukking. Haar blik gleed naar buiten waar ze niets ziend de rest van de weg naar staarde.

De twee stellen feliciteerden zichzelf met hun geplande aanpak. Vanavond zou hoe dan ook een knaller worden.

"Hm?" schrok Anne op nadat ze een kleine duw voelde.

"Ik zei", herhaalde Marieke met een brede lach, "dat Judy en Michael ons hebben uitgenodigd om bij hen te komen zitten. Eigenlijk dacht ik dat het wel een goed idee is aangezien je de wedstrijd dan beter kunt volgen."

"Oh, da's oké", zei Anne voordat er goed tot haar doorgedrongen was wat haar moeder haar vertelde.

In het stadion aangekomen rekte ze zich uit om Miguel te vinden. Door de menigte heen zag ze hem staan, maar hij leek geen aanstalten te maken om naar haar toe te komen. Ze hoopte dat haar veronderstelling nog steeds klopte en dat hij een oogje op haar moest houden.

Nou in ieder geval zou ze iets hebben om naar uit te kijken. Haar lichte roes zakte langzaam weg om vervangen te worden door een langzaam opbouwende combinatie van spanning en adrenaline.

Gelaten zocht ze een weg naar haar stoel.

De spelers waren aan het ingooien. Anne volgde de bewegingen van Ryan zich niet bewust van commentaar om haar heen. Het verbaasde Ryan altijd hoe goed de akoestiek in een groot stadion kon zijn.

Hij hoorde van een paar rijen achter Anne werd geroepen:

"Die arrogante Wijsman trut is er ook. Kijk, de stoel naast haar is leeg. Die heeft ze vast voor haar enorme ego. Hé, Wijsman!" riep de al beschonken man luid,

"Kon je niemand in New York vinden die naast je wou zitten? We moeten jouw soort hier niet! Waarom ga je niet gewoon terug naar je thuisland? Kun je daar zo'n voetballer opgeilen en het dan in een vol stadion uitmaken!"

Er werd uitdagend gejoeld nadat Anne's aandacht eindelijk getrokken was.

Ryan hield haar vanuit zijn ooghoeken in de gaten. Hij zag hoe ze langzaam opstond, de treden opstapte tot ze op de hoogte van de grootsprakige man was aangekomen.