A Perfect Game (voltooid)

25. Karaoke en bubbels.

25

Terugkerend bij hun tafeltje zagen ze Alex, Dion en Kevin, samen met enkele dames genieten van de hapjes die op tafel stonden en met een drankje in de hand werden ze luid verwelkomd. Kevin inspecteerde de uitdrukking van Ryan, die zijn blik ontweek, maar kon niets meer terugvinden van de frustratie die hem parten had gespeeld.

"Alles in orde?" vroeg Kevin aan Anne, toen ze naast hem schoof. Ze knikte naar hem en stak snel de laatste olijf in haar mond.

"Hebben jullie het een beetje naar je zin?" vroeg Anne, leunend tegen de borst van Ryan. De resterende leden van de Famous Four keken elkaar veel betekenend aan en bogen samenzweerderig naar voren.

"Het is een geweldig feest en nu al die oude knarren naar huis zijn gegaan wordt het alleen maar leuker", zei Dion met een verlekkerde blik op het strakke shirt van het meisje naast hem.

"Maar eigenlijk wilden we vragen naar de bellenmachine en het karaoke apparaat, dat een aantal minuten geleden werd binnen gereden."

Verwachtingsvol keek iedereen naar Anne die slechts haar schouders ophaalde.

"Bellen en karaoke lijken me niets voor Norman. Ik zou niet weten wat de gedachte hierachter is, maar jullie hebben me nieuwsgierig gemaakt."

Met tegenzin liet Ryan haar los en zag hoe ze met soepele tred op zoek ging naar antwoorden.

"Dames, zouden jullie nog een rondje drankjes willen halen?"

Alex lachte charmant naar het vijftal dat verleidelijk heupwiegend en onderling smoezend richting bar vertrok.

"Wat hoorde ik van Kevin?" zei Alex recht door zee. "Ben jij bijna een vent aangevlogen omdat hij Anne een zoen gaf?"

Zonder op antwoord te wachten vervolgde hij:

" Nou kerel, dan heb je het zwaar te pakken!"

Met een treiterende grijns en pretlichtjes in zijn ogen keek Alex zijn goede vriend aan. Ryan op zijn beurt wierp Kevin een verwijtende blik toe. Als reactie haalde Kevin slechts zijn schouders op.

"Het was een eerlijk misverstand dat ik al met Anne heb uitgesproken en ik hoef aan jullie klieren niets uit te leggen."

Het was een goed antwoord, alleen jammer dat hij de grijns weer op zijn gezicht voelde glijden. De heren pikten zijn gezichtsuitdrukking binnen de seconde op en nu er geen dames aan de tafel waren, vlogen er ongecensureerd schunnigheden over tafel, die de mannen in een deuk liet liggen.

Anne was ondertussen op zoek naar Norman. Ze vond hem op de tweede verdieping, genietend van een cognacje en een dikke sigaar. Dit was zijn jaarlijkse sluitingsritueel, dus was ze dankbaar dat ze hem nog trof.

"Ah, Anne, het was weer een genoegen om deze avond te mogen organiseren. Ik stel het altijd zeer op prijs dat je zoveel van de details aan mij overlaat. Zo heb ik het gevoel dat ik echt mijn stempel op de avond kan drukken."

"En iedereen weet ook dat dit alles jouw verdienste is Norman. Ik geef elk jaar met vertrouwen deze avond uit handen en weet dat dit een feest is, waar ikzelf ook van kan genieten."

Ze gaf hem een snelle knuffel en schoof een stoel aan.

"Ik had een vraag", zei Anne.

"Wat is de bedoeling van de bellenmachine en het karaoke apparaat op de derde verdieping?"

"Heb ik je instructies niet goed uitgevoerd?" vroeg Norman verschrikt.

"Ik dacht echt dat ik alle details die je in je brief had gezet heb meegenomen."