My life my choice

Vast

Toen ik klaar was met douchen zag ik dat er kleren waren klaargelegd. Ik was blij dat de kleren pasten. Maar mijn haar moest dan wel zo laten drogen. Toen ik uit de badkamer ging. Ging ik meteen naar Eriks kamer slash mijn kamer. Toen ik daar was zag ik dat Erik op het bed lag te slapen. Ik had eigenlijk medelijden mrt hem hij moest zijn kamer delen met mij. Ik maakte hem wakker met een zoen op zijn wang hij kwam rustig wakker en pakte meteen me bij mijn armen en trok me tegen hem aan. Hij kust me deze keer passioneel op mijn lippen. Ik beantwoorde zijn zoen die betoverend was.

Maar op een moment klopte iemand op de deur en de deur ging open. Daar kwam iemand door de deur die me bekend voorkwam. Erik zei meteen dat we meteen naar beneden kwamen.

Toen we terug alleen waren. Zei hij tegen mij:

"Ik weet niet wat mijn familie gaat zeggen over wat er gaat gebeuren met jou maar ik ga je welbblijven beschermen tegen wie dan ook die jou pijn wilt doen, ok ?"

"Ja zeker ik was al zeker vanaf ik hier was dat ik een paar obstakels ga hebben ik ga daarvoor niet aan de kant staan."

"Ok, ik vind dat je helemaal verandert bent vanaf dat je wist dat ik een vampier was. Vooral je bent meer zelfzekerder dan normaal op school."

"Ja dat doe ik omdat ik mezelf niet wil laten zien als zwak. Maar dat heb je allemaal al gezien dus, ja."

"Ok zullen we naar beneden gaan."

Hij stak zijn hand naar mij uit en leidde me uit de kamer naar beneden. Eenmaal daar zag ik een zaal van blauwe en toen ze mij zagen zag ik ze allemaal rood opspringen.

Ik voelde me op dat moment echt bedreigd. Ik ging meteen achter Erik staan. Maar hij pakt me bij mijn schouder en trok zich dicht tegen hem. Toen zag ik dat alle rode ogen terug naar hun normale kleur gingen.

Toen stapte de vader van Erik naar voren.

"Dag Lucy, wij wouden ons eventjes voorstellen omdat je hier dan een beetje meer op je gemak te maken."

"Dit is Kathrine", toen zag ik een mooie slanke vrouw naar voren stappen ze had dezelfde diepzee blauwe ogen als Erik. Toen zei ze:

"Ah ik zie dat mijn kleren passen je moet maar eens komen naar mijn kamer dan kunne we een paar kleren aan jou geven."

"Dank je." Dat was het enige dat uit mijn mond kon komen.

"En dit is Aaron." Ik zag een grote struize man/jongen naar voren stappen.

"En dit is Hanne." Ik zag een klein meisje dat leek niet veel ouder dan 15 naar voren stappen. En ze knikte naar mij.

"En dit is Damen." Ik zag een kleine jongen van 12 naar voren stappen.

"En dit is de jongste van ons allemaal en dat is Tom. Hij is nog maar 5 jaar."

"En natuurlijk mijn vrouw heb je ook nog maar zij is eventjes weg."

Toen ik iedereen had leren kennen vroeg ik me af waarom er zo'n jonge kinderen er tussen zaten dus ik dacht het maar eens te vragen aan Erik als we in de kamer zijn. Maar nu is dat nog niet. Mijn maag begon te rommelen van de honger. Erik hoorde dat en ik denk de rest ook maar dat maakte me niet uit. Erik nam mz mee naar de keuken waar hij voor mij een boterham met confituur maakte. Ik was al blij dat ze zoiets in huis hebben.

"Mag ik niet eventjes mijn moeder verwittigen dat ik ok ben?"

"Nee sorry John is een goede jager en hij kan met de technologie van nu alles doen."

"Maar dan zit ik gewoon opgesloten hier."

"Maar seg je hebt mij toch nog. Als je naar buiten gaat in de dag en de zon schijnt niet zo hard dan kan ik mee gaan anders kom je nooit meer terug naar hier of naar je broertje."

Toen ik dat hoorde voelde ik tranen opwellen. Dat kon ik hen niet aandoen. Ik moest sterk blijven voor Kobe hij is nog maar 7 jaar. Dit moet hem bespaard worden.

"Maar Erik dit is geen leven. Ik kan toch niet hier heel mijn leven doorbrengen en afwachtend tot dat John aanvalt of niet ik moet school afmaken en een carriere opbouwen."

"School kan je nog altijd afmaken maar die carriere gaat denk ik niet lukken nu je deze wereld kent."

"Waarom? Ik ga dit nooit vertellen hoor."

"Ja maar eenmaal als je je inlaat met vampiers heb je 2 opties eigenlijk."

"Welke dan?"

"Ten eerste je moet veranderen in een vampier of je gaat hier nooit meer weg."

"Wat door dat van John heb ik geen keuze meer ofwat ?"

"Nee sorry ik had het je moeten vertellen."

Nog voor hij nog iets zou kunnen zeggen. Liep ik weg ik ging opzoek naar een plek waar ik alleen zou kunnen zijn. Ik hoopte eigenlijk dat ik naar mijn kamer zou gaan maar ik verdwaalde en ik kwam ergens uit van wat ik niet kende. Dus ik ging in de hoek zitten. Ik kon mijn tranen niet meer bedwingen en ik begon te huilen.Toen ik gedaan had met huilen zag ik iets in de schaduwen.

"Wie is daar?" vroeg ik

"Sorry ik wou je niet laten schrikken." zei Katherine

"Kan geen kwaad hoor ik heb een beetje heimwee."

"Dat kan ik begrijpen. Maar je moet ook begrijpen dat dit ook niet gemakkelijk is voor Erik.Hij zou liever dat dit ook niet gebeurt was. Maar het is nu zo en ik heb mijn broer nog nooit zo gezien. Hij is echt bezorgt om jou. Dit heb ik nog nooit gezien in heel de tijd dat ik bestaat."

"Ja dat is waar. Maar hij had me wel kunnen waarschuwen voor de consequenties."

"Ja dat is waar maar hij heeft die verzwegen voor je omdat je als het niet lukte tussen jullie dat je nog steeds een eigen leven kunt gaan leiden en na een tijd vergeet je dat dan. Van dat we zelfs bestaan."

"Ja endan ik zie Erik wel graag maar. Dit wou ik wel weten."

"Ja dat is waar maar je moet het hem niet kwalijk nemen hoor."

"Dat doe ik niet ik ben gewoon zo verward op dit moment. Ik weet niet meer wat te doen."

"Je moet gewoon hem vergeven en dit gewoon zeggen wat je mij nu hebt gezegt."

"Ja dat is waar. Maar het probleem is ik ben verdwaald."

"Dat kan geen kwaad. Naar waar wil je ?"

"Naar de kamer."

"Aah dit is gemakkelijk volg mij gewoon."

En ze liep op mijn tempo en ging naar de kamer. Ik was niet zo ver verdwaald. Toen ik in de kamer kwam zag ik dat Erik op het bed zat. Vanaf dat hij mij zag in de kamer komen stapte hij meteen van het bed. Ik ging meteen naar hem en knuffelde hem en ik zei dat het me speed van dat ik meteen was weggelopen. Hij zei meteen daarna : "Kan geen kwaad ik had het je moeten zeggen van de consequenties."

Ja endan op dit moment ben ik blij dat ik bij jou ben.

Toen kon ik het niet meer houden. Ik kuste hem en hij mij terug. Ik was super blij dat ik op dit moment bij hem ben. We vielen op het bed en we begonnen te lachen. Ik was echt moe dus ik had tegen Erik gezegt dat ik ging slapen, Hij knikte. Toen ik ging op het bed zitten klopte ik op het bed doordat hij naast mij kon gaan liggen. Eenmaal dat hij naast mij lag ging ik op zijn borst liggen en luisterde ik naar mijn eigen ademhaling. Toen viel ik in slaap.

In zijn armen.