My life my choice

Helpen van mijn dochter

Ik wist niet wat te doen. Mijn volgende doel was Erik. Nee dit kan gewoon niet ze hebben een fout gemaakt. Dit kan niet je ziet totaal niet dat hij een vampier is en er staat ook dat er een roedel is die ken ik maar ik zou ze nooit kunnen doden.

Ze zijn al familie voor mij. Mijn grootouders waren daar leden van en mijn moeder is half-weerwolf en mijn vader is mens. Ik heb daardoor een betere conditie. Maar ik heb geen wolf.

Nee dat niet.  Mijn leven is al fucked-up genoeg. Ik moet naar huis. Ik weet niet hoe ik dit moet doen. De kinderen zijn al 2 dagen zonder mij en ik heb zo'n gevoel dat het huis niet meer heel zou zijn.

Ik reed met alle snelheid die mijn auto had en reed naar huis. Langs de voordeur zie je niets dat er iets mis is maar ik hoorde vanalles kraken en schreeuwen van de tuin. Ik nam snel mijn werpmessen en het geweer. Ik deed rustig mijn voordeur open ik zag niets maar ik hoorde een boom versplinteren de messen waren klaar om te kunnen aanvallen. Ik sloop stilletjes naar de tuin. Ik hoorde vanalles in mijn tuin.

Ik deed snel de deur open en ik zag Lucy bewusteloos op de grond liggen, de adrenaline schoot toe en ik smeet mijn mes naar de vampier die over haar hing. Ze schreeuwde het uit. Waardoor iedereen zich omdraaide. Ik zag Lucy, Erik en ik hoorde nog iets in het bos. Ik zag nog iemand die met een snelheid naar me toe liep ik smeet meteen het andere mes dat in mijn hand nog was. Het wezen schreeuwde van de pijn, het mes zat in zijn schouder. Ik nam meteen mijn wapen uit mijn schoen en rolde over de grond om hem te ontwijken. Ik zag Erik verbaasd naar me kijken. Ik liep snel naar Lucy maar ik werd snel tegen gehouden door die vampier die over haar leunde, ik herkende haar meteen als een van de vriendinnen die Lucy had. Ik denk dat ze Demi heette. Ik duwde haar snel opzij en wachtte tot ze me aanviel. Dat was niet zo lang wachten. Ik duwde haar al meteen tegen een boom en ik zag dat ze verschoot dat een gewoon mens dit allemaal kon.

Maar ik ben niet normaal. Verre van normaal ben ik. Ik liep naar mijn dochter en zacht dat ze een paar brandwonden had en erg bleek zag. Erik stond er nog steeds verbaasd bij en hij was bevroren op de plek waar hij nu stond.

"Ga je nog iets doen ofwat Erik?"

Dat haalde hem uit zijn verbaasdheid. "Ja mevrouw." zei hij meteen.

Hij liep net als een mens naar Lucy. Met dat liep ik terug naar Demi. Ik duwde haar tegen de boom terug en het splinterde op sommige plekken. Ik duwde haar nog wat harder er tegen. Ik duwde nog wat op het mes ze schreeuwde van pijn. Ik bleef duwen zodat het helemaal door haar schouder was. Ze schreeuwde het uit van de pijn.

"Dat is voor aan mijn familie te komen."

Met die woorden gezegt sneed ik snel haar keel door en trok haar hoofd eraf. Ik hoorde die andere vampier schreeuwen. Maar ik vond het erg dat het zo kort moest zijn. Ik zou hiermee nog dagen doorkunnen. Ik voelde dat ik weg getrokken werd door iemand. Ik werd tegen mijn huis geduwde waarmee er een grote deuk in kwam. Het gewicht tegen mij verdween even snel als ik was weggerukt van het lichaam. Ik opende mijn ogen en zag dat ze beide weg waren. Ik voelde de adrenaline weg gaan en ik voelde dat mijn hoofd en mijn zij bloedde. Ik liep naar Lucy en hield haar hoofd vast. Ik begon te snikken want ze antwoorde niet. Erik kwam naar me toe. Hij nam haar hand snel vast en ik zag ze denk ik gloeien. Maar het verdween even snel als het kwam. Mijn aandacht ging terug naar Lucy omdat ze kreunde toen ze wakker werd. Ik nam haar handen vast en begon te huilen.

Nee het waren geen tranen van verdriet maar van geluk.

"Mam, waarom ben je hier?"

"Euhm. Daar gaan we het later over hebben."

"Mevrouw, ik denk dat je veel aan mij en Lucy uitleggen van wat er juist gebeurd is." zei Erik.

"Ja dat weet ik en jij moet ik ook nog spreken. Het is belangrijk misschien wil je dat je ouders erbij zijn want het gaat jullie allemaal aan. En noem me maar Daphne."

"Dank u wel. Dat zal ik zeker doen maar nu moeten we Lucy binnen krijgen."

Met dat nam ik Lucy haar handen en Erik nam haar benen. We legden haar snel op de zetel.

Dylan:

Nadat Lucy zei dat ze dacht dat haar moeder kwam trok ik Lilly weg. Ze wou niet weg maar het moest we bleven zo dicht bij mogelijk. Ik stond voor Lilly. Ik zag de moeder van Lucy naar haar lopen en ze smeet messen zoals een pro. Ik kon dit niet geloven. Ik zag dat Demi een mes in haar schouder kreeg. Ze keek nog snel blij naar haar en draaide zich toen richting Lucy maar ze werd tegen gehouden door John. Ze smeet handig het andere mes. Waardoor hij eventjes pijn had maar bleef nog naar haar lopen. Ze sprong snel opzij en liep toen naar Demi en ze duwde haar tegen een boom en ik zag Demi pijn hebben. Ze begon tegen het mes te duwen. Ze schreeuwde het uit van de pijn maar ze wist niet los te komen. Ze probeerde alles. Ik hoorde dat ze het mes door het schouderblad had gedaan. Ze schreeuwde het uit ze zei iets tegen haar maae ik kon het niet horen. Ze duwde haar harder tegen de boom en de boom splinterde. Ik was gewoon totaal verbaasd van de kracht dat die vrouw had.

Dit is niet normaal.

Ze was nu bezig met haar te onthoofden. Ze had haar keel al doorgesneden. Ze trok eraan ennhet hoofd was los.

Ze werd van Demi gegooide door John. Hij nam snel het mes uit haar schouder en duwde haar tegen het huis waardoor er een deuk in het huis kwam. Maar hij liet haar al snel los en verdween samen met Demi in zijn armen.

Ik was compleed verbaasd. Erik zo te zien ook hij was compleed verbaasd. Ik kon niet meer horen wat ze zeiden en zag dat ze Lucy binnen droegen.

Ik duwde met mijn snuit tegen Lilly's flank en wijsde erop dat ze me moest gaan opzoeken. Ik zag Lilly uit haar verbaasdheid ontwaken.

"Zag ik dat nu juist?"

"Ja ik heb het ook gezien."

"Kom ik weet waar er kleren liggen."

Met dat snoof ik eventjes in de lucht om naar de dichtsbijzijnde boom te zoeken met kleren.