My life my choice

Huisje

Al snel kwam ik aan een huisje aan. Ik herkende het vaag. Er was een tafeltje met 2 stoeltjes buiten aan het staan. Toen ik naar binnen ging realiseerde ik me dat de deur niet op slot was. Dus iemand moest hier wonen of naartoe gegaan zijn. Ik weet het echt niet maar ik het herrinerde het wel das al een punt. Ik rook een geur die me bekend voorkwam. Het was Erik. Maar ik rook ook dat het bijna volledig vervaagd was bijna. Dus het was lang geleden dat hier iemand was. Oh nee ik was mijn geur vergeten te maskeren voor anderen. Ik wil echt niet dat Erik of Dylan hier elk moment kan voor de deur te staan. Ik had het een beetje gehad met jongens nu. Ik weet echt niet wat ik met Erik had. Maar Dylan maakte alles moeilijker nu hij me gezoend had. Ik was ook een beetje trots van me dat ik hem van me weg duwde en niet op het bloed afging. Maar toen herrinerde ik het weer. Ik was hier al eens geweest met Erik. Maar ik weet niet meer waarom. Nu nog alleen maar hopen dat niemand me gevolgd is.

Erik:

"Weet jij waar Lucy is want ze is niet meer thuis gekomen nadat ze is gaan wandelen en dat is al denk ik 5 uur geleden." hoorde ik Kobe door de hoorn gesnik.

"Wat is er gebeurd? En vertel het me wel heel rustig." vroeg ik.

"Lucy is niet thuis gekomen. Nadat ze is gaan wandelen en dat is al 5 uur geleden."

"Ok ik zal naar haar gaan zoeken, niet ongerust zijn. Met wie was ze gaan wandelen?" vroeg ik kalm.

"Met die Dylan."

Meteen kreeg ik veel woede door me stromen. Als hij de reden was dat zij nu weg was, dan gaat er wat zwaaien. " Ok, ik ga meteen zoeken. Dag Kobe."

"Dag Erik." En we verbroken het gesprek.

Meteen zocht ik naar de geur van Dylan. Na een tijdje vond ik zijn geur. Meteen liep ik er naartoe, op volle snelheid.

Dylan stond te spraten met wat wolven. Toen hij me zag stopte hij meteen met praten en glimlachte hij naar mij. Ik haatte zijn schijnheiligheid nu kan Lucy in de problemen zitten en hij zit maar gewoon te glimlachen naar mij. Meteen liep ik naar hem en siste tegen hem. Wat heb je met Lucy gedaan?

"Wat bedoel je nu weer?" schreeuwde hij.

"Je weet wel wat ik bedoel Lucy is al 5 uur weg. Nadat jullie samen zijn gaan wandelen."

"Ja endan we zijn gaan wandelen wat is er gebeurd."

"Zoals ik je al heb verteld Lucy is al 5 uur weg."

"Ok ja endan."

"Ze heeft niets tegen haar broertje of moeder verteld. En dat doet ze normaal voor ze weg is."

"Ok zoek haar dan hé. Ik heb geen tijd mijn vader heeft me te veel taken gegeven."

"Dit heeft geen zin. Ik ben weg."

"Je doet maar."

Meteen vloog ik weg en ging naar haar huis om haar geur te kunnen opvangen. Meteen volgde ik die geur. Ik kwam meteen op een plek waar ik heel veel wolven zijn geweest. Ik kon Lucy er meteen mee onderscheiden. Ik volgde meteen terug dezelfde geur. En ik zag dat ik terug naar haar huis ging. Dan ging de geur meteen naar ergens anders naartoe.

Ik volgde de geur nu al een uur. En ik heb haar nog steeds niet gevonden ik probeer haar gedachten binnen te komen maar alles zit muurvast. Ik moet en zal haar vinden anders gaat Dylan echt dood voor wat hij me heeft aangedaan. Nu ik zo denk kanbik niet meer zonder haar. Ze is meer dan een vriendin voor me geworden. Maar alles is nu zo raar met Dylan en school. Ik ben terug naar mijn egocentrische ik gegaan vanaf dat ik terug naar school moest gaan. Ik heb haar niet eens gesproken. Alleen maar om te gaan jagen. Wat ben ik toch een slechte vriend. Of was ik meer. Ik weet het niet meer. Ik ben ook langs mijn huis gelopen. Om nog een beetje te kunnen drinken. Ze is echt ver gelopen dacht ik bij mezelf. Meteen volgde ik de geur terug. Ik rook dat ik terug naar een bekende plek ging. Het spoor leidde naar een huis.

Wacht eens even hier ben ik al eens geweest dacht ik in mijn eigen. Hier ben ik met Lucy naartoe geweest toen ze nog mens was. Met mijn verjaardag. Meteen dacht ik terug aan de nacht die we toen gehad hebben. Hopelijk is ze hier. Meteen liep ik naar het huisje. Daar vond ik Lucy al slapend op het bed. Al mijn vermoedens dat ze weg was en nooit meer terug kwam waren meteen weg. Ik was ook een beetje moe van al dat gesnuffel rond het bos. Dus ik legde me naast haar op het bed en gaf haar een zoen op haar wang. Slaapwel Lucy zei ik nog en toen ging ik slapen.

Lucy:

Toen ik wakker werd voelde ik iemand naast me liggen. Het was Erik. Ik probeerde me te verdraaien maar Erik hield me te sterk vast. Maar op dit moment wou ik alleen maar weg rennen. Dus ik wrong me los en liep meteen op vampiersnelheid naar de deur maar nog voor dat ik tot bij de deur kon komen werd ik vast genomen langs achteren. Ik probeerde weg te komen maar het lukte me maar niet.

"Wat moet je?" siste ik.

"Ik wil gewoon met je praten Lucy."

"Waarom, ik wil jou en Dylan niet meer zien voor een tijdje. Ik ben gewoon in de war begrijp me alsjeblieft."

"Waarom, vertel het me maar."

"Gewoon dat gaat je niet aan."

"Moet ik het anders proberen. Laat het me dan gewoon zien."

Oke zei ik verslagen. Ik kan er gewoon niet meer tegen en ik liet mijn barrieres zakken. Ik liet hem alles zien vanaf we waren an het studeren tot in het bos. Ik liet hem ook mijn gevoelens voelen. Toen ik klaar was met alles te laten zien. Begonnen meteen de tranen door mijn ogen te gaan. Meteen ving Erik me op in zijn armen. Ik zag dat hij boos was maar hij was precies blij van dat hij me terug gevonden had.

Maar hoe heeft hij mij dan gevonden?

"Eeuhm, Erik hoe ben je te weten gekomen dat ik weg was? " zei ik tussen het snikken door.

"Je broer heeft me gebeld uit bezorgdheid."

Meteen voelde ik me terug schuldig. Mijn moeder en mijn broer had ik weer alleen gelaten. Maar ik ben nog steeds op beide jongens boos. Ik probeerde me terug los te krijgen uit de omhelsing van Erik.

Wat is er nu omdat je weg wilt?

Gewoon jullie jongens maken me verward.

Waarom?

Omdat toen ik nog een mens was kon je me niet alleen laten. En nu ik een vampier ben kijk je niet meer naar me om.

Maar dat is niet waar.

Jawel, wanneer ben je nog eens naar mij gekomen, wanneer we niet moesten gaan jagen?

Ik zag in zijn ogen dat ik met deze woorden hem heel hard geraakt had, maar dat kon me op dit moment niet schelen. Ik rukte me los uit zijn omhelzing en zei nog het laatste door zijn gedachten voor ik buiten bereik was.

Ik wou dat alles terug hetzelfde ging worden net zoals, voor ik een vampier was.