My life my choice

A little fight

Ik zat nog steeds met John en mijn vriendinnen in het cafeetje. Ze zaten te praten over vanalles.

Wat hij doet. Wat zijn lievelingseten is. Hoe ze elkaar hadden leren kennen. Bij die vraag luisterde ik aandachtig naar hem. Want ik vertrouwde hem nog steeds niet. Ze hadden elkaar blijkbaar leren kennen in de supermarkt en ze zijn aan de praat geraakt en daardoor.

Ze wist natuurlijk niets van hem dat waar was.

Ik geloofde alles van wat hij zei maar er bleef in mijn hoofd spelen van wat hij gedaan had met mijn leven als hij nooit was komen opdagen.

Ik zou nooit zo lang bij Erik moeten blijven. Ik zou nooit op hem verliefd geworden zijn. Ik heb nooit Dylan leren kennen. Ik zou dan nooit dan ook een vampier zijn geworden. En nog van alles.

Maar ik heb GEEN twijfels met mijn keuzes die ik tot nu toe gedaan heb. Ik ben blij bij sommige keuzes. Erik is een super en ik ben super blij dat ik een vampier ben. Nu kan ik mijn familie en vrienden beschermen tegen zo'n mensen zoals John.

Ik nipte een beetje van mijn cola het smaakte vies en onwennig. Net zoals als met eten, het ziet er lekker uit maar het is walgelijk. Ik heb op dit moment liever bloed.

"Rustig blijven." hoorde ik Erik zeggen.

Ik probeerde me te consentreren op iets anders.

~~~

Het was nu al een paar minuten geleden daar in het cafeetje buiten. Ik zou Erik zien in mijn kamer. Nu moet ik gewoon alles gaan uitleggen aan Dylan. Ik en hij hadden afgesproken in het bos zodat niemand ons zou zien of horen. Ik zat op een omgevallen boomstam op hem nu te wachten. Ik wist dat hij niet ver meer was op dit moment. Want ik hoorde zijn poten op de grond. Niet lang daarna zag ik een grote zwarte wolf aan de rand en ik zwaaide hij ging achter een boom zitten en veranderde terug. Hij kwam daarna terug in mensenvorm tevoorschijn. Ik bleef zitten op mijn boomstronk en hij ging naast me zitten.

We zeiden een tijdje niets gewoon gestaar naar de grond. Het werd een beetje raar dus ik keek omhoog naar Dylan.

"Wat moet ik zeggen?" vroeg hij.

"Sorry voor alles misschien. we waren vrienden en dan maak je het allemaal moeilijker door me te zoenen."

"Waarom?"

"Jullie jongens denken ook niet aan iemands anders zijn gevoelens. Die van mij soms weet je niet hoe hard ik in de knoop lag. De enige vriend waarover ik mag praten over alles en wat er gebeurd is en dan blijkt dat die iets heeft voor me."

"Ok nu moet je mij ook geen schuldgevoelens geven."

"Die moest je al lang gehad hebben. Je was een vriend voor me Dylan. Je was gewoon egoistisch door me te zoenen."

"Dat ben ik niet. Denk jij soms dat ik graag mijn vriend die ik al van vroeger ken wil laten gaan met een meisje waar ik ook op ben?" ik hoorde een kleine grom tijdens dat hij dat zei.

"Dat snap ik niet wat jij met Erik heb gehad maar ik ben niet zoals jullie hierin geboren."

"Dat weten we."

"Dus laten we het vergeten en gewoon terug vrienden zijn Dylan. Ik mis je als een vriend."

"Nee, dat kan ik nu niet meer Lucy."

"Zo zo de wolf en de vampier kunnen geen vriendjes meer zijn." ik keek meteen naar de richting waarvan die zin kwam. Daar zag ik John staan met een gemene grijns op zijn gezicht die ik maar al te graag van zijn gezicht wil doen.

"Wat doe je hier?" siste ik.

"Ik kan toch gewoon ook eens door het bos lopen."

"Nee. Dat je Lilly al hebt kunnen veraden kan me ni schelen, maar dat je dat mooie gezichtje nog in mijn ogen laat komen buiten als je bij Lilly bent dat gaat er over." Ik spuugde bijna die woorden eruit. Ik wist dag Dylan dit nog allemaal met open mond aan het beluisteren is.