My life my choice

proberen ontsnappen (5)

Ik wist niet wat te zeggen. Erik stond voor me!! Ik wist niet wat te zeggen. Ik weet niet wat ik moet doen. Hij is hier echt. Ik omhels hem meteen. Ik liep samen met hen terug naar men moeder. Zo maar het enigste wat ik vond was een weerwolf.

"Moeder?"

Meteen draaide de wolf zich om en daardoor begon de baas zich te verplaatsen naar mijn moeder. Maar ik had het gezien dus ik liep meteen zo snel mogelijk naar hem en duwde hem tegen de muur.

"Zo zo zo kan je toch niet doen tegen je eigen vader!"

Meteen blzef ik stil staan. Ik wist niet wat te zeggen. Ik bleef hem vasthouden aan zijn kraag maar ik wist dat ik mijn grip los liet.

"Jij bent mijn vader niet! Mijn vader is geen arrogante zak die zijn eigen dochter wilt vermoorden omdat hij haar vriendje wilt. Mijn vader zou bij mijn moeder gebleven zijn en geen bange kip zijn en gewoo n maar weg gaan. Mijn vader zou een held zijn geweest als hij gebleven was. Hij zou me kunnen helpen met huiswerk leren fietsen. Maar jij bent mijn vader niet jij bent gewoon een arogante zak die niets kan doen met zijn leven."

Hij keek me raar aan maar ik bleef hem recht in de ogen kijken. Hij keek hen recht terug maar begon gemeen te grijnzen.

"Hahahahha denk je nou echt dat die hele speech iets doet?"

"Nee maar ik wil je alleen maar een slecht gevoel geven je gaat hier nog spijt van krijgen."

"Waarom zou ik dat zijn?"

"Oh misshien omdat er nog iemand rondloopt?"

Meteen veranderde zijn gezichtsuitdrukking. Van boos naar verbaasd.

"Oh dat wist je zeker niet. Ik heb een klein broertje dat je alleen hebt gelaten."

"Oh ja?"

"Ja en dat wist je zeker niet hé? Nou nu weet je het. Maar ik weet 1 ding als je ons nu niet met rust laat, de volgende keer ben ik niet zo vergevingsgezind." En met dat liet ik zijn nek los en mijn knie ging naar zijn kroonjuwelen.

Hij zakte door elkaar en zijn handen gingen automatisch naar zijn kruis. Ik grijnsde en liep terug naar mijn moeder. Ik gaf haar een klein klopje op haar hoofd. Mijn moeder begon te ronken maar ze had zichzelf al snel voor me gegooid. Ik hoorde een mes door vlees gaan. Ik draaide me snel om en greep terug zijn nek en brak hem snel.

Snel liep ik terug naar mijn moeder die al terug veranderd was. "Alsjeblief help iemand! Erik je moet iets kunnen doen!"

Hij bleef me aankijken wanneer hij het probeerde.

Mijn moeder nam mijn gezicht in haar handen.

"Je bent een geweldig meisje Lucy maar mijn tijd is gekomen en ik weet dat er iemand is die voor je zult zorgen. Erik als je ook maar iets doet. Als je doodgaat zal ik je nog meer pijn doen dan dat je ooit zult hebben. En zorg goed voor Kobe, ik zal altijd aan jullie denken. Ik hou van jullie allebei! Vergeet dat niet!" En met dat werden haar ogen glazig en begon ze heel koud aan te voelen. En haar ogen sloten zich en haar hoofd werd slapjes. Ik legde haar rustig op de grond en liep naar buiten. Ik kon me niet meer inhouden. Ik begon volledig rood te zien en het kon me niets schelen. Ik liep naar buiten, ik duwde iedereen uit de weg. Eenmaal als ik buiten was liep ik naar de eerste de beste boom en sloeg hem om. In 1 slag en dan was het genoeg ik voelde de rouw me aanspoelen. Ik zakte door mijn benen en begon te huilen alsof er geen morgen is.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Sorry dat het zo lang duurde maar ik had een grote writers block. Ik weet dat dit kort is maar dit is het voor nu. Ik hoop dat dit jullie nieuwsgierigheid al wat kan bedwingen. Laat me maar iets weten van hoe jullie dit vinden.

Vote

Comment

Misschien een follow

_Love_Vampires_