My life my choice

Proberen te ontsnappen (4)

Erik:

Ik wist niets meer te zeggen. Hij diegene die Lucy heeft ontvoerd en mishandelde is haar VADER. Ik wist gewoon het niet meer deze wereld word raarder en raarder. Meteen ging het verder. Ik was al blij dat mijn bewakers van het kasteel dit niet hoorden. Maar ik werd al snel uit alles gehaald wanneer Daphne terug begon te spreken.

"Heb je echt geen idee waarom je dit doet. Lucy is je dochter!"

"Ja en dan zij is een gedrocht geworden en die soort moet uitgeroeid worden!!"

"En dan zij heeft nog niet eens van een mens gedronken ze heeft alleen maar van dieren gedronken." zei ik snel.

"Oh ja en wat is dat dan. Een van mijn mannen heeft ze leeg gedronken en daarna is ze ontsnapt."

Oh dat wist ik niet. Maar wat me het meeste zorgen maakte was dat ze een mens leeg gedronken had. Ik had zelvens moeite met een klein beetje mensenbloed. Ik moest iets terug denken aan het moment dat John kwam opdagen en dat we zo snel weg moesten en ik had al lang niet meer gevoed dus ik kon niets anders en zij had het aangeboden. Daarna koste het me dagen om terug gewoon te worden zodat ik me kon beheersen en me rond Lucy kon begeven.

Maar de ruzie ging verder.

"En dan jij houd haar hier tegen haar wil!"

"Je weet half waarom ik dat gedaan heb." zei hij kalm terug.

"Oh ja ik weet goed waarom je dat gedaan hebt."

"Oh ja zeg me maar eens waarom."

"Jij bent diegene die mij me missies geeft."

"Aah eindelijk je hebt het uitgevonden. Maar je mist 1 klein detail. Wat was je missie ie je nu moest doen?"

Meteen zag ik haar gezicht verbleken. Meteen kwam ik tot de realisatie de laatste missie was ik.

Ik wou meteen terug tot bewustzijn van de situatie. Ik bleef nonchalant staan zodat hij niet doorheeft wat hij bedoelde. Hij wou dat ik alles zag en dat ik haar zou gaan bevrijden. Hij heeft de hele fucking tijd met ons gespeeld.

"Aha ze zijn tot de realisatie gekomen dat mijn oh zo lieve dochter niet is waarom ze hier is maar omdat ik hem wou hebben."

"Je krijgt hem niet net zoals MIJN dochter!!" Meteen daarna stond ze voor mij en begon te grommen net zoals een weerwolf.

Oh wacht en weerwolf ?????

"Oh schatje je moet niet helemaal wolfje worden hoor."

Dat maakte het gewoon en ineens veranderde Daphne in een weerwolf voor me. Ze was zandkleurig en bleef naar Xander grommen. In zijn ogen zag je verbazing maar het werd al snel verborgen door woede.

"Je kunt niet zomaar veranderen Daphne."

"Laat haar met rust en geef me Lucy en we zijn zo snel mogelijk terug weg."

"Hoe kan ik die f*cking b*tch geven als ik niet eens weet waar ze is."

Meteen als hij die woorden had gezegd had ik hem vast met zijn keel tegen een muur.

"Ik weet dat je iets niet zegt. Ik weet dat je hier overal camera's hebt hangen maar je wilt het gewoon niet zeggen."

Met dat sloeg ik hem snel bewusteloos.

"Henry, je moet komen!"

"Ja zijne Majesteit"

"Kan jij deze computer hacken en de beveiligingscamera's laten zien en Lucy zoeken."

"Ja zeker Majesteit."

Meteen deed hij van alles dat ik niet eens kon volgen met mijn zicht. Hij had al snel de computer open en ging snel door alle mappen die erop stonden.

Hij vond ook al snel de beveiligingscamera's. En liep snel door ze allemaal en hij stopte aan een bepaalde camera. Meteen zag ik Lucy en nog iemand maar ze is niet zo blij en hij is ook niet zo bepaald blij.

Lucy:

Ik bekeek me eventjes in de spiegel en zag dat mijn ogen nog steeds bloedrood zien en het maakt me bang waarom dat is. Ik hoorde wat geluid in de gang dus ik verstopte me zo snel mogelijk in de kast. Maar ik werd al snel terug uit de kast gehaald door iemand. Ik wist niet wie dus ik bleef rond zwaaien met mijn armen en mijn benen tot ik iets raakte

"OUMPH, moest dat nu echt Lucy."

Ik herkende de stem van ergens. Ik stopte met alles en probeerde rond te draaien.

Toen ik me omdraaide werd ik terug ontmoet met de mooie blauwe ogen van iemand.

Erik