My life my choice

Oplossingen zoeken

Erik:

Ik wist dat ik het had moeten vertellen maar ik was gewoon te laf. De meiden hebben zich terug getrokken op een plek die we allebei niet kende. Dylan is rusteloos voor Lilly en ik voor Lucy.

De meiden hadden wel laten weten dat ze ok waren. Dat was al goed voor ons. Het kalmeerde Dylan een beetje maar niet genoeg. En mij ook niet. Ik was al naar buiten gelopen en ik kon het gewoon niet meer verdragen. Lucy was te lang weg. Ik kon niet zonder haar en dat besef ik nu pas.

Moeder en vader hadden me er ook al op gewezen dat ik het moest vertellen. Maar ik kon het niet.

Ik liep naar huis om een beetje afleiding te kunnen hebben. Maar voor ik binnen liep had Katherine me al tegen een boom gepind.

"Waarom moest ik van vader en moeder te weten komen dat je haar nooit hebt verteld dat we royals waren?"

"Ik kon het gewoon niet ok."

"Nee niet Ok. Je weet toch dat ze je nu gaat haten."

Ik voelde haar hand rond mijn nek verstrakken. Ik kreeg geen lucht meer en ik nam mijn beide handen en probeerde de druk op mijn keel zo te verlichten. Maar het lukte niet ze bleef harder duwen. Ik zag mijn kleine broer tevoorschijn komen.

"Eigen schuld broer je had het haar eerder moeten vertellen."

"Iemand in dit huis dat het wel met me eens is wil ik hier hebben." probeerde ik te zeggen.

Toen kwam Hanne tevoorschijn. Ze kan dan wel nog maar 14 zijn maar ze is wel de wijste onder ons.

"Ik kan het wel volgen Erik. Je wou dat ze gewoon nog hetzelfde over jou zou denken. Ook al ben je een prins. Je wilt gewoon dat ze van je houd met welke tittel je ook hebt." zei Hanne.

Ik voelde de hand rond mijn keel verslappen. Ik rukte me los van Katherine en vreef over mijn keel.

"Bedankt Hanne dat bedoelde ik. Daarom kon ik het niet te vertellen. Ik weet het het is laf maar je moet me begrijpen."

"Dat is niet laf Erik. Je houd van haar en je wilt haar niet kwetsen met alles. Maar de waarheid van iemand anders horen kwets je het meeste." zei Katherine

"Ja alsof ik dat nu nog niet weet."

"Ga dan samen met die pup naar de meiden zoeken. Ze zijn al lang genoeg alleen en jullie moeten hun alles vertellen." zei Katherine

"Seg Dylan is geen pup hoor." gromde ik.

"Weet ik maar ik heb echt geen zin om hem Alfa te noemen." gromde ze terug.

"Ok ok rustig."

Ik liep daarna terug naar de roedel om Dylan daar zien te vechten met een paar roedel leden. Ik gromde om ze te laten stoppen. Dylan stopte en liep naar me toe.

"Verander, we moeten praten." zei ik.

Dylan liep snel naar een boom waar kleren lagen en kwam terug in een schort.

"We moeten alles gaan uitleggen aan de meiden. We kunnen hier niet wachten tot ze terug komen want anders komen ze nooit terug."

"Is goed mijn roedelleden haddzn toch al hun spoor gevonden en ik heb meteen een patrouille gestuurd om hen te beschermen."

"Ok waar?"

"Aan de andere kant van de stad. Ik denk dat het Lilly's huis is omdat ze hadden gezegt dat het sterk naar haar rook en we zijn nog nooit bij haar thuis geweest."

"Ok, wijs me de weg."

Lilly:

We zaten hier al een paar uur. We hadden The Notebook gezien. We hadden zeker een half uur nadat de film gedaan was blijven huilen.