My life my choice

Lucy

Lucy:

Nadat wat John had gezegt kookte mijn bloed. Ik was nog steeds vastgepind aan een boom door Demi. Ik voelde dat ik op het einde was van mijn beheersing om niet helemaal in kill stand te gaan zoals bij Erik. Maar ik voelde al de kracht door me heen gaan en ik wou mijn familie beschermen.

Ik veranderde snel onze positie. Zodat zij diegen was die tegen een boom gepind was. Maar ik werd al snel van haar afgeduwd door John. Ik kon hen niet allebei aan en dat wisten ze. Ik haalde snel uit naar hem maar hij ontweek ze snel. Demi daarintegen kreeg daarvoor de klap. Waardoor er een grote snee op haar gezicht kwam. Ik had geen tijd om mijn overwinning te vieren want ik werd al snel naar een boom gesmeten. Ik voelde de boom kraken en daarna omvallen met mij mee. Ik kon nog net eruit springen voordat ik erdoor geplet werd. Ik werd op de grond geduwd en Demi ging op mij zitten om me tegen te houden om los te komen. Ik zag dat John alsmaar dichter en dichter kwam.

Ik hoop alleen dat Lilly hier snel terug is met de jongens.

Ik duwde meteen Demi van me af en ze viel op John. Ze stonden al snel terug recht en daarna voelde mijn arm heel erg veel pijn. Het brande gewoon. Net voordat ik Demi had weg gesmeten had zij mij aangeraakt maar ik wist niet dat dit zo veel pijn ging doen. Ik keek er naar en zag dat mijn huid verbrand was aan de plek waar ze het had aangeraakt. Ik probeerde zo goed mogelijk de pijn te negeren maar dat lukte niet. Ik voelde terug dezelfde warmte terug op mijn huid gaan en ik zag dat Demi vuur kon beheersen.

Ze was me letterlijk aan het weg branden. Ik voelde mijn hele lichaam branden. Ik voelde me weg kwijnen naar de duisternis. De duisternis zonder mijn familie en vrienden.

Ik voelde me eenzaam.

Alleen.

Ik voelde Demi op me gaan klimmen om de genade slag te geven die ik maar al te graag wou aannemen.

Plosteling was alles weg en keek ik terug in zijn mooie blauwe ogen. Mijn ridder is er.

Lilly:

We liepen zo snel als we konden. Mijn kleren maakte niet meer voor me uit. Mijn beste vriendin had me nodig. Ik liep zo snel als ik kon naar haar huis terug. Met Erik voorop. Hij moest zich inhouden om niet alleen te gaan lopen. Dylan bleef steeds aan mijn zijde. Ik ging snel naar de achterkant van het huis samen met Dylan. Erik had Demi al van Lucy gesmeten en viel vlak voor onze voeten. Erik keek eventjes naar ons en knikte daarna nam ik haar schouder en Dylan de andere. We sleepte haar zo diep mogelijk het bos in. Ze schreeuwde het uit van pijn maar het maakte me niet uit.

Ze was een vriendin maar nu zie ik die vriendin niet meer in haar.

Ze was vroeger zo lief en onschuldig. En nu is ze alleen nog maar zelfzuchtig en kwaadaardig. Ik zou nooit zoiets doen door hem. Maar ik was dat ook tot Lucy me alles vertelde. Maar zij heeft haar kant gekozen. Ik hoorde Dylan grommen. Ik had niet door dat Demi haar handen brandwonden hadden gemaakt in mijn lichaam. Ik voelde het niet maar Dylan had het al opgelost hij likte de wond en ze genas al snel.

Daarna liet ik alles over aan Dylan ik kon het niet meer horen, de kreten van Demi. Het ging door merg en been.

Ik liep terug naar de achtertuin en daar zag ik Lucy bewusteloos tegen een boom.

Erik:

Vanaf Lilly aankwam met Kobe in haar armen wist ik dat er iets fout was. Vanaf dat ze hem had op de grond gezet en Dylan iemand erbij had gehaald om op hem te passen. Er kwam snel een vrouw aan die op de roedelkinderen. Ze was een beetje buiten adem. Ik voelde dat er iets niet juist was.

"Lucy. John en Demi hadden Kobe en ze zijn er nu nog steeds. Ze stuurde me weg omdat ze haar broertje niet kwijt wou. Ik moest jullie komen halen van haar."

Ik wist niet wat te zeggen.

"Vlug!! Ik weet niet wat ze van plan zijn."

Dat zette me uit mijn trans en Lilly veranderde even snel als Dylan en begonnen te lopen richting het huis van Lucy. Ik wilde sneller gaan lopen maar ik moest me tegen houden. Ik moest nog energie hebben voor Lucy. We zagen al snel haar huis vanuit het bos uitdoemen. Ik voelde blijdschap dat we er nu al waren. Ik hoorde een paar bomen kraken in de achtertuin.

Ik liep meteen door naar de achtertuin. Dylan en Lilly gingen rond. Ik zag dat Lucy op de grond gepind werd door...

Demi

Ik wist niet wat er door me ging ik liep meteen naar Demi en sloeg haar van Lucy weg. Ik zag dat ze al veel klappen had gekregen en dat ze vol stond met brandwonden en ze had niet genoeg energie meer om verder te doen. 

Maar voor ik verder kon gaan moest ik haar genezen anders zou ik Lucy verliezen en dat kon ik niet doen. Niet weer. Niet nu. Nee nooit meer.

Ik nam de sterkste herinering van mij en haar. Toen ik haar vertelde dat we op een date gingen. Wanneer ze wist dat ik niet at. Ze ging gewoon mee. Daarna was het gewoon de beste nacht van mijn leven. We hadden seks maar dat maakte het niet speciaal het was speciaal omdat ik het deed met het meisje van mijn dromen.

Ik voelde mijn handen oplichten en ik zag haar brandwonden verdwijnen. Ik was blij dat ze al wat meer kleur begon te krijgen en haar haren terug de golvende bruine kleur kregen.

Toen ze terug wakker werd zei ik:

"Ga maar slapen ik zorg hier wel voor."

"Dank je. Is alles ok met Kobe?" zei ze zwakjes.

"Beetje geschrokken dat is alles."

"Is goed."

Met dat sloot ze haar ogen. Ik liep meteen naar John. Hij zat kwaadaardig te lachen.

"Eindelijk is het prinsje zijn prinsesje komen redden."

"Zwijg gewoon en laat ons met rust."

Ik hoorde Demi terug recht komen maar ik hoorde haar al snel weg gesleept worden door Dylan en Lilly.

Ik wist wat me te doen stond met Lucy nu nog steeds bewusteloos.

Ik voelde woede opborrelen door wat John allemaal ervoor heeft gezorgd dat alles zo f*ked up is. Ik denk dat hij het zag en naar achteren stapte. Ik wist dat ik hem gemakkelijk aan kon doordat ik als prins de beste trainers kreeg om te oefenen. Maar ik wist dat ik hem niet moest onderschatten.