My life my choice

Proberen ontsnappen (2)

Lucy:

Die domme idioot staat nog steeds in mijn cel om die domme beker te moeten komen halen. Hij blijft daar stom staan en wachten tot er iets gebeurd in plaats van dat hij naar mij toekomt. Hij heeft 1 stap naar voren gedaan meer niet. Hij is nog steeds niet in bereik maar ik hoop dat hij snel die verdomme voeten van hem beweegt. Ik moet hier naar buiten geraken. Ik heb andere dingen te doen dan hier gewoon zitten te verhongeren en te wachten tot die idioot beweegt. Maar ik moet geduldig zijn.

Diep in en uit ademhalen.

Daar wordt je rustig van. Ik hoor hem naar voren gaan. Maar het is weer één verdomde stap.

"Geef me die  verdomde beker nu Lucy."

"En wat gaat er dan gebeuren hé?"

"Dat weet je goed genoeg hoor. Of moet ik de baas gaan halen?"

Dat maakte me bang de vorige keer dat ze hem gingen halen ben ik er niet zo goed vanaf gekomen.

Ik had net de beker naar iemand zijn hoofd gegooid. En zowel mijn bewaker als degene die de beker vast had waren en niet zo blij mee. Hij liep meteen naar boven en aan zijn stappen hoorde je dat hij niet zo blij was. Hij sloeg de deur met al zijn kracht toe want je hoorde alles bibberen van de schok. Ik wist niet wat te doen. Hij was gevaarlijk maar hij had me beledigd en ik kon er niet tegen. Ik mag dan wel zwak zij  van fysiek maar mentaal kan ik nog steeds mensen uitschelden. En daar kon hij niet tegen zijn eigen schuld. Dan hadden ze me in de eerste plaats niet moeten ontvoeren.

Ik hoorde de deur terug open gaan en dan kwamen er twee personen uit de persoon waarnaar ik de beker tegen zijn hoofd heb gegooid en de baas. Van alle martelingen die ik heb doorstaan zijn die van hem het pijnlijkste. En niet alleen het fysieke doet pijn, maar ook het mentale. Hij zegt woorden die me willen laten breken maar ik wil dit niet.

Ik geraak hier uit met of zonder Erik. Maar ik ga ontsnappen.

De man komt met een gemene grijns naar binnen. Ik probeer zo ver mogelijk van hem te gaan maar het lukt me niet deze kamer is een vierkant duq ik blijf even ver van hem als hij naar mij. Er is ook geen uitweg, mijn celdeur is bewaakt. Dus ik geraak hier niet uit.

"Zo te zien heeft het prinsesje nog steeds een grote mond."

Ik zeg niets maar hij blijft doorpraten.

" Daar moeten we zo te zien dringend iets aan doen. Jona neem mijn gereedschap uit mijn kamer en zorg ervoor dat er niets verplaats is anders heb ik jou hoofd straks op een bord. Begrepen?"

De man waartegen ik mjjn beker tegen gegooid had knikte.

Hij rende snel naar boven maar dat haalde de grijns niet van zijn gezicht. Hij ging alsmaar dichter en dichter naar me toe. Ik probeerde me kleiner te maken maar dat lukte niet.

"Zo je bent dus nog steeds aan het vechten tegen mijn mannen?"

"Wat dacht je anders, ik ben hier niet met eigen wil mee gekomen."

"Ja dat wist ik ook al maar dat moet nu in de grond gedrukt worden denk je niet?"

Ik antwoorde niet en dat gaf hem genoegen.

We werden onderbroken door Jona die terug binnen kwam met al het "gereedshap".

Hij wees dat iedereen nu weg moest en dat hij me wel zou aankunnen als ik zou ontsnappen.

Meteen nam hij een van zijn marteltuigen en sloeg me. Ik voelde bloed van mijn voorhoofd en borstkas opwellen. Maar ik gaf geen kik. Dat zou hij normaal gezien gewoon moeten zijn. Maar fus niet want hij bleef harder slaan. Dus ik draaiden me snel om zodat mijn rug de volle laag kreeg. Want ik stond daar toch al vol met littekens. En nog helende wondes die waarschijnlijk nu al open waren.

En zo ging dit uren door denk ik. Ik wist het niet maar hij was zeker en vast uitgeput na dit. Hij nam gewoon zijn spullen en verdween. Niet lang daarna kwam Sam om op me te gzan babysitten.

Ik deed snel de herrinnering weg van alles wat hij had gedaan. Ik ben al blij dat hij niet geprobeerd had om me te verkrachten. Ik hoop echt dat Jona snel eens een actie doet of alles gaat naar de knoppen. Maar aan de andere kant wil ik wel weten hoe mensenbloed proefd. Maar ik weet wel 1 ding dit is een eenmalige gebeurtenis als hij dood is dan is het zo. Ik zou hem liever martelen maar ik heb bloed nodig dus hij zal snel dood zijn.

Erik:

We hadden al de plaats gevonden waar Lucy nu zit maar we moeten kunnen aanvallen op het juiste moment. Ik zit ze al te bespioneren sinds ik het filmpje heb gezien en dat Daphne zei dat ze wist waar ze waren. Lucy zou er bijna uit zijn en dan moesten we nog regelen met John en alles zou terug naar het normale gaan. Oftoch zo normaal mogelijk.

Want ik denk niet dat normaal zijn betekend om de paar dagen eten en dan is je eten nog bloed.

Ik wist nu wanneer ze van man wisselde buiten maar binnen weet ik niet waar ze zal zijn. Ik nam alles op het risico nu. Nog een paar wachters zijn gekomen van het paleis om te helpen.

Daphne en Kobe leven nu eventjes in ons huis zodat Daphne niet heel de tijd heen en weer zou moeten gaan. Kobe daarintegen kan niets volgen van wat ze zeggen en wilt alleen een verklaring van Lucy. Maar ze is er niet dus hij doet alsof hij van niets weet. Maar hij is al goede vriendjes met Rose het kleine zusje van Dylan. dus hij komt vaak om hem te halen of om haar te brengen. Damien kan met beide goed om dus ze spelen constant op de playstation of op de Nintendo. Ze hebben veel plezier en dat wil ik niet van hen afnemen.

Maar ik heb hem wel 1 ding beloofd.

Dat is dat ik Lucy terug krijg uit dat hol.