ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΑΣΚΑ...

μη το κανεις

"Φυγε για το παιδι μας"

Γυρισε το κεφάλι του δεξια αποτομα ενώ πειρε μια εκφραση πονου και μερικές κοφτες ανάσες,τα χερια του ήταν δεμένα ενώ καθόταν επανω σε μια καρεκλα..

Το αιμα έτρεχε πισω απο το κεφάλι του παγωνοντας του το σωμα ,ενώ ήταν σκοτάδι και δεν μπορουσε να θυμηθει καλά,μερικες αναμνησεις τον χτυπουσαν αναλεητα κανοντας τον να ουρλιάζει από τον πόνο,δεν ηθελε να θυμάται  ....

"Γιατι δε μπορώ να θυμηθώ!?!! Που ειμαι?"

Εικόνες αρχισαν να τον χτυπάνε,έβλεπε αιμα και ξανα αιμα ώσπου με μια σβελταδα γυρισε το κεφαλι του αριστερα...

Ενώ ο ιδρωτας εσταζε και παραμιλουσε επανω στον υψηλό του πυρετό,κρυωνε και φοβόταν όχι για εκείνον μα για κάτι που ούτε εκεινος ηξερε...

Η σιδερενια πορτα του κελιου ξεκλειδωσε και μέσα μπήκαν δύο άντρες,που κρατουσαν μαζί τους ένα περίεργο μηχάνημα,σιγουρα δεν ήταν για καλό..

"Που που είναι???"

"Δεν είδες? μπροστά σου έφυγε "

"ΤΙ??"

"ΠΕΘΑΝΕ ΕΙΝΑΙ ΝΕΚΡΗ"

η φωνή του αντρα εκείνου αντιχουσε στο μυαλό του σε επανάληψη,ο χρόνος σταματησε....

Λίγες ώρες πιο πριν....

όταν την είδε να φεύγει,ανακουφιστηκε ενώ της ειπε αντίο από μεσα του,αραγε θα την ξαναεβλεπε ποτε?? Και το μωρο??

Ήταν μπερδεμένη και τα χειρότερα περνούσαν από το μυαλό της,δε θα θυσιαζε το παιδι της σκέφτηκε ....Τα ποδια της δεν μπορούσαν να την πανε πουθενά....

Έτσι αποφασισε να κάνει κάτι που δεν ηξερε αν ήταν σωστό η όχι μα για μια στιγμή σκέφτηκε την ζωη της δίχως του και αυτό την σκότωσε,ετσι δίχως δεύτερη σκέψη ξαναμπηκε μεσα εκεί ,βλεπωντας τον να τον κρατάνε τόσοι αντρες..η καρδιά της πονεσε...εσπασε