ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΑΣΚΑ...

στόχοι..

"Γιε μου? Τι έγινε φοβηθηκα" του ειπε η δεσποινα με κομμενη την ανασα

"Τίποτα μαμα,μήπως μιλούσατε?σας διέκοψα να φυγω " Ο μπραιαν και η δεσποινα γυρισαν αμοιβαία κοιταζοντας ο ενας τον αλλο..

Εκείνος την κοιταξε εντονα λέγοντας της κάτι με τα ματια που μονο εκεινη κατάλαβε και η δεσποινα τραβηξε το βλεμμα της μακρια του κοκκινιζοντας εντονα..

"Οχι γιε μου τα είπαμε όλα με τη μαμά μείνε " ειπε ο μπραιαν στον ρεβ κοιταζοντας την με ενα πονηρο χαμόγελο ..

Εκεινη εντρομη καλυψε με τα χερια της τα ματια της και πεταχτηκε όρθια χαμόγελοντας απαλα στον μικρό ρεβ,ενώ ο μπραιαν τον αγκαλιασε και του ψιθυρισε κάτι στο αυτι και ο μικρος ρεβ ετριψε τα χερια του σαν να είχαν ένα μυστικό με τον πατέρα του..

"Ει τι λέτε εσείς οι δύο?μπορώ να μάθω?"

"Μαμά τι εχεις? Φαίνεσαι λίγο ταραγμενη,σου συμβαίνει κάτι??"

*"μπραιαν .."Της φιλησε απαλα τα χειλη προσπαθώντας να την κανει να ηρεμήσει ενώ της έκανε το κεφάλι πισω απαλα και φιλησε το λαιμο της*

Παραπατησε ταραγμενη ενώ ακουμπησε τον τοιχο για να σταθεροποιησει το βήμα της καθως ξεροβηξε

"Ειμαι μια χαρά μωρο μου μάλλον είμαι λίγο αρρωστη " ειπε και έτρεξε στο μπανιο ριχνοντας λίγο νερό στο πρόσωπο της παιρνωντας βαθιες ανάσες...

Ενοιωθε πως θα εκραγει μέχρι που είδε το πρόσωπο της στο καθρέφτη για λιγα δευτερόλεπτα,το κοκκινισμα από τα μαγουλα της έφυγε καθως και το χαμόγελο της εσβηνε ξεχνοντας όλα όσα συνέβησαν πιο πριν..

Θυμήθηκε τον προορισμό του καραβιου,μετά από τόσες περιπέτειες έπρεπε να κοιτάξει την πολυαγαπημενη της μητέρα στα ματια και να της πει "Ειμαι εδω" πριν ο χρόνος χαθεί μια για παντα ..

Μόνο εκεινη της ειχε απομείνει και καθως εκλεισε σφιχτα τα ματια της γιατί οι αναμνησεις την χτυπουσαν ανελεητα σαν ένα όπλο που σε εκανε κομμάτια από τις σφαίρες,έφερε στη μνήμη της το πρόσωπο της μετά από τόσο καιρό,δεν το είχε ξεχάσει απλά προσπαθούσε να μην θυμάται γιατί όλα την γυρνουσαν πισω σε εκεινη την καταραμενη μέρα,όπου ο πατέρας της πέθανε για να τις προστατεύσει...