Sil Baştan

42.Bölüm - Anı Defteri

Serkanın ağzından,

Eylül uzun süredir gelmemişti, yanına gidip bakmak istedim. Kapı aralıktı, telefonla konuşuyordu...

Eylül : tamam... sen bizi merak etme, iyiyiz biz. Sen işlerini hallet. Kendine iyi bak...

Konuşma tarzından Kaanla konuştuğunu anlamıştım...

Telefonu kapadığında kapıyı açınca yüzyüze geldik...

"Merak etmiştim, bayadır gelmedin de"

Eylül: Kaanla konuştum.işleri varmış...

"Anladım. Hadi gel kahvaltı edelim. Sonra vize işlemleri için çıkarız. Yani benim vizem var zaten ama senle Mete'ninkileri halledelim..."

Eylül: tamam, gidelim

Kahvaltıdan sonra vize işlemlerini hallettik. Sonunda yeni bir hayata başlamak için ilk adımımızı atacaktık... güzel günler bizi bekliyordu...

Vize işlemlerini hallettikten sonra yine Eylülle dolaştık biraz özlemiştik birbirimizi... O kadar kötü zamanlar atlattık ki...

Eylül : Serkan... benim öldüğümü öğrendiğinde naaptın?

Birden böyle bir soru sormasını beklemiyordum, şaşırmıştım...

"Yıkıldım Eylül... çok kötü olmuştum. Defne bile farkedip bana yardımcı olmak istemişti..."

Eylül: Defne mi? Naaptı ki?

"Bir filmde görmüş. Bir oyuncak gemi tutuşturdu elime, içinde de mum vardı, suya verdim o gemiyi..."

Eylül: gemi mi?

"Evet. Bırakırken sana söylemek istediğim ne varsa söylememi istedi"

Eylül: ne söyledin peki?

"Seni hep sevdim, hep de sevicem Eylül..."

Eylül: iyi geldi mi peki?

"Biraz da olsa evet...bir daha böyle yapma, gerekse bile bana haber ulaştır Eylül, dayanamam..."

Eylül: tamam.. merak etme. Zaten gerek de kalmayacak...

Sarıldık sımsıkı...sanki geçen ayların acısını çıkartıyorduk... bir kaç gün önce bunun hayalini bile kuramazken şimdi yeni çocuğu olmuş evli çiftler gibi dolaşıyorduk...

"Mete olmasaydı beni affeder miydin?"

Eylül : Affederdim herhalde...güvenmek zor oluyo Serkan, sonuçta sen de biliyorsun ki...

"Evet, çok büyük bir hata yaptım ben. Neyse ki yeniden kavuştuk. Bana da ancak zamanla güvenebilirsin biliyorum. Bunun için elimden geleni yapıcam. O günleri sana unutturmak için herşeyi yapıcam"

Eylül : eve gidelim mi artık? Mete'nin herşeyi evde

"Tamam, gidelim"

Eylüllerin evine gelmiştik, kucağımdaki Mete'yi bırakmak istemiyordum...

Güney'i gördük, bize doğru geldi. Bizi tebrik etti, Songül söylemiştir tabii ki...