Sil Baştan

35.Bölüm - Kimlik

Songül bana bakmadan direkt içeri dalmıştı, kızlar, Güney ve Mert de arkalarında içeri geçmişlerdi...

Songül : kardeşim duyduklarımız doğru mu?

Güney : sormana gerek var mı Songül? Serkan da burada olduğuna göre...

Eylül : evet Songül, doğru..

Cemre : neden sakladın, neden Kaanla evlendin?

Eylül : senin için... sizin için...

Cemre : nasıl yani?

Eylül : Serkan öyle iyi biri ki, beni sevmese de, benden nefret de etse o bebeğe sahip çıkmak için yanımda olurdu. Ben sizin mutluluğunuza gölge olmak istemedim...

Cemrenin ağzından,

Eylülün söyledikleri karşısında boğazım düğümlenmişti. Ben içten içe Eylülü hep Serkanla aramızdaki bir engel olarak düşünüyorken o benim mutluluğum için neleri göze almıştı...
utanmıştım kendimden, yaptıklarımdan, duygularımdan, kafamdakilerden... Belki de benim yüzümden bir çocuk babasız kalacaktı...

" Eylül.."

Eylül : ama hala birşey değişmiş değil. Mutlu ol kardeşim...

"yeter artık Eylül yeter! fedakarlık yapma artık. bu ben de olsam başkası da olsa, artık kimsenin mutluluğunu kendi mutluluğunun önüne koyma...sen her böyle yaptıkça ben senin iyiliğinin altında eziliyorum..."

Eylül bana bakıyordu, elimi tuttu...

Bu sefer bakışlar Serkana çevrilmişti...

Songül : şimdi sen bunu bile bile Cemre'yle mi çıktın?

Serkan : ben bilmiyordum... sonradan öğrendim. Ama o zaman da biz Cemreyle ayrılmıştık zaten...

Songül : ulan bu nasıl iş? Kızım sen neden bu kadar fedakarlık yapıyorsun? Sevdiğin çocuğu niye bıraktın başkasına?

Eylül : bırakmadım, yanımda zaten...

Kader : barıştınız mı yani? E Kaan?

Eylül : Kaan zaten... sevdiğim adam Kaan...

Kader : ya ben hiçbirşey anlamadım

Meral : yalnız değilsin canısı

Eylül : evet ben Serkanı seviyordum, ama o beni sevmiyordu, onu beni sevmesi için zorlamadım, ayrıldık. Ama işte.. Kaan'la tanıştım sonra. O beni ameliyat masasından döndürdü. Sonra be-....

Serkan : ne ameliyat masası?

Eylül : bebeği aldıracaktım..

Serkan : ne?!

Eylül : Neyse yapmadım işte... Sonra ben ikinizin mutluluğu için Kaan'la evlendim. Bebek Kaan'ın olarak bilinecekti...

Güney : formalite icabı mı evlendin yani?

Eylül : evet..

" O zaman artık mutlu olma sırası sende kardeşim. Bir aile olun..."

Eylül : evet, benim evliliğim formalite icabıydı başta.. ama ben Kaan'ı seviyorum artık...

Mert : Serkan peki?

Eylül : o benim arkadaşım, dostum, bebeğimin babası...ama sadece o kadar. Daha fazlası değil...

Serkan da başıyla onaylıyordu, asık bir suratla...

Herşey o lanet gün başlamıştı, Songüle hediye baktığımız gün.. Neden ikimiz kaldık ki? O gün yaşanmasaydı Eylül de Serkan da hala mutlu olacaklardı...Tamam ben hala Serkan'ı seviyordum belki, ama bir çocuğun babasından ayrı olmasını istemem. Üstelik Serkan da Eylülü seviyorken...