Sil Baştan

41.Bölüm - Aile

Serkanın ağzından,

En üzücü ve en mutlu günüm olmuştu bugün... sabah ağlıyorken öğlen ağzım kulaklarımdaydı... Eylül sonunda bana güvenmeyi seçmişti. Ama güvenini boşa çıkarmayacaktım... Artık düşünmemiz gereken bir oğlumuz vardı...

Akşam olmuştu...

Eylül: biz eve gitsek iyi olur, Mete de hiç bu kadar dışarıda kalmamıştı...

"Gitmesene..."

Eylül: nasıl gitmiyim Serkan? Çok geç oldu, ben de çok yoruldum artık

"Bize gelsenize.. annem de biliyo artık zaten. Hep beraber yemek yeriz"

Eylül: bilmem ki...

"Olur olur... hadi lütfen kırma beni"

Eylül: iyi o zaman, gidelim.

Eve gelmiştik. Şansa Defne yoktu...

"Defne nerde anne?"

Nazan : yok oğlum. Kurstaki Dilara diye bir arkadaşı var ya onunla çalışıyorlar, gelir ama..

"Doğru.. söylemişti"

Nazan : sonunda oğlumu ağzı kulaklarında görüyorum

"Mutluyum anne, çok mutluyum"

Nazan : mutlu ol tabii annecim

Eylül : ben de annene yardım ediyim. Mete uyuyo zaten.

"Tamam canım"

Annem, Eylül, oğlumuz ve ben, tam bir aile olmuştuk... beraber yemek yedik, sohbet ettik, herşey o kadar güzeldi ki, rüya gibi...

Eylül: biz gidelim artık geç oldu

"Kalsanıza"

Eylül: nasıl kalalım Serkan? Olmaz öyle

"Kaan da yok dedin. Tek mi kalacaksın evde?"

Nazan : kalabilirsin Eylül, çekinme

Eylül: zahmet vermiyim?

Nazan : ne zahmeti, hem ben de bir gün fazla görmüş olurum Mete'yi

Eylül: iyi o zaman..

Eylülün elinden tutup odaya çıkarttım. Eylül uzunca bir süre kapıda durup yatağa bakıyordu... Aklına mezuniyet gecesini  sabahı gelmiş olmalıydı. Kendimle gurur duyduğum bir anım değildi... Büyük bir hataydı, ama kendimde değildim, ben de değildim o da. Yoksa böyle birşeyin olmasına asla izin vermezdim. Ama olmuştu... ama bu büyük hata, sonunda güzel birşeyi doğurmuştu, hayatımıza Mete'yi getirmişti. Belki Eylülün hayalleri vardı, öğretmen olacaktı ama birkaç sene ertelemeyle olurdu, ben onu hayallerinden mahrum etmeyecektim... gerekirse oğluma tüm gün ben bakacaktım ama o okuyup hayallerini gerçekleştirecekti...

Eylül : iyi misin?

Eylül seslenene kadar yatağın başında başım öne eğik olarak durduğumun farkında değildim...