Sil Baştan

51.Bölüm - Sebepler

Hayır hayır hayır... şuan olmamalıydı... bu kadar çabuk olmamalıydı... Kaan...

Ambulansı aradım hemen... kabullenemiyordum, hayır... ölmüş olamazdı... ambulansa bindirirlerken sese mahalleliler de çıkmıştı sokağa... Songül ve Güney de yanıma geldiler... ben ağlıyordum...

"Songül... Kaan..."

Ambulans görevlisi : maalesef... hasta hayatını kaybetmiş... başınız sağolsun

Serkanın ağzından,

Mete'yi anneme bırakmış, odama geçmiştim... Ben düşüncelerimle başbaşayken telefonum çaldı...

Güney : Serkan kötü birşey oldu...

"Nooldu kardeşim?"

Güney : Serkan.. Eylül çok kötü..

"Nooldu ona Güney?"

Güney : Kaan'ı kaybettik Serkan

"Ne diyosun sen Güney?"

Güney : yarın cenazesi olcak...Eylül çok kötü oldu... bilmek istersin diye düşündüm

"Tamam kardeşim"

Evet şuan Eylüle çok sinirli olabilirdim ama bu durum farklıydı. Eylül'ün yanında olmak istedim. Hemen çıktım ve yanına gittim..

Gittiğimde ayakta zor duruyordu...yanına gittim ve bir an hiçbirşey düşünmeden sarıldım. O da baktı bana şaşırdı, sanırım sarılmama şaşırmışto... ama ağlaması durmuştu ben sarılınca....sarılınca onu ne kadar özlediğimi farkettim.. çok özlemiştim, hem de çok...

1 hafta geçti cenazenin üstünden... Eylülü kimse yalnız bırakmıyordu, iyiymiş atlatmış gibi yapıyordu ama ben öyle olmadığını anlıyordum. Annesi öldüğünde de aynısını yapmıştı, annesi öldüğünde de böyle atlatmış ve mutluymuş ve artık ğzgün değilmiş gibi davranıyordu ama o zamanlar ben onunla kalmıştım, benim omzumda ağladığı anlara şahit olmuştum... şuan içine atıyordu...ben Eylülü herkesten iyi tanıyordum, ama bazı şeyleri neden yaptığını hala anlamamıştım...

O gün de Eylül'ün yanına gittim, yalnızdı...

Eylül : gelmezsin zannetmiştim...

"Kötüydün, uğramak istedim sadece"

Eylül: çok sağol

Durdum öylece... öyle sinirliydim ki ona... konuşmak için uygun bir zaman değildi, biliyorum ama bir an önce hesap sormak istiyordum... anlamış olacak ki konuyu o açtı...

Eylül : Serkan...beni kötü biri zannetme... ben de istemezdim ondan ayrılmak

"Zamanı değil diyorum, konuyu açmıyım açmıyım diyorum ama dayanamıyorum Eylül, gerçekten..."

Eylül: bilmediğin şeyler var...

"Söyle de biliyim Eylül... anlat...hangi sebepten bizi bıraktığını bileyim. Bak beni bırakman umrumda bile değil tamam mı? Bu kadar kızmazdım sana...ama sen çocuğunu bıraktın Eylül... terkettin, elime oyuncak tutuşturur gibi tutuşturdun Mete'yi..."

Eylül: gelemezdim... Kaan çok kötüydü... bırakamadım...

"Tamam, gelmemeni anladım diyelim... ya Mete? Mete'yi neden bana bıraktın?"

Eylül: cenazede bir kadın vardı kızıl saçlı, gördün mü? Kaanın annesi o... beni hiç sevmezdi, Mete'ye laf ederdi Kaanın oğlu olmadığını öğrenince...

"Ee?"

Eylül: o, Kaanın yanında olmamı ve onu mutlu etmem gerektiğini söyledi... haklıydı... bunca yaptığı iyilikten sonra bunu ona borçluydum... Mete'yi hiç sevmiyordu, her seferinde ona kötü kötü bakıyordu... en son konuştuğumuzda da beni üstü kapalı şekilde tehdit etti Mete ile... aslında üstü kapalı da değildi... resmen Mete ile tehdit etti beni... ben de o iyi olsun, güvende olsun diye senle gönderdim...

"Ne? Nasıl ya? Nasıl tehdit eder?"

Eylül : yaptı işte... Kaanın yanında olmazsam, Mete'ye birşey yapabilirdi... korktum...

"Peki neden evlendin Kaan'la? Aşık mı oldun ona?"

Eylül:hayır...seviyorum onu ama onun bana olduğu gibi aşık değildim ona. Artık ölmek üzereydi, görüyordum ama kabullenemiyordum. Senin de Cemreyle olduğunu öğrenince... o mutlu olsun istedim..son günlerini mutlu geçirsin istedim... ve evlendim. Ama işe yaradı...

"Söyleseydin Eylül... anlatsaydın... gitmezdim... ben de gitmezdim, sizin yanınızda olurdum, korurdum sizi... tamam belki aylarca seni onunla görüp acı çekerdim ama yine de yanınızda olurdum... ayrı kalmazdık hiç... yanii sen oğlundan ayrı kalmazdın..."

Eylül: Senden de ayrı kalmak istemedim ki ben Serkan... asla istemezdim... ama.... sen...

"Ben ne?"

Eylül: sen çok başarılısın... önünde engel olmak istemedim... hayatını yaşarken sana köstek olmak istemedim... nasıl derim ki sana gitme diye...

Ne yani, bunun için miydi? Tehdit etmişti o kadın Eylülü.. ben bunun için mi oğlumla tek kalmıştım? O yüzden mi ayrı kalmıştık biz?

"Eylül.. gerçekten bu yüzden mi gönderdin beni? Bu yüzden mi oğlunu bıraktın? İnanmıyorum ya..."

Eylülün yanına gittim. Başı önde, dirsekleri dizinde, elleri saçlarının arasındaydı... ellerini saçlarından çekip bana bakmasını sağladım.

"Eylül..."

Eylül: kötü bir anne olabilirim ama kötü bir insan değilim Serkan... değilim...

"Değilsin Eylül... biliyorum... sadece fazla fedakarsın..."

Eylül: Bana çok kızgınsın dimi?

"Evet, ama şuan zamanı değil..."

Eylül: bunca zaman yanımda olan iki kişi vardı, biri Kaan biri de annen...

"Evet, neden bilmiyorum ama annem bana seni savunup duruyordu.."

Eylül: üzgünüm Serkan... sizi terketmek istemezdim ben...yalnız bırakmak istemezdim. Gerçi yalnız değildiniz, Cemre vardı...

"Evet, iyi ki vardı..."