Danganronpa Oneshots

Amami Rontarou x Okuyucu x Ouma Kokichi

Birini sevdiğini nasıl anlarsın? Seni mutlu ederse, kendini özel hissetmeni sağlarsa; dünyanın en şanslı insanıymış gibi düşündüğün zaman, senin için her şeyi yapacağına inandığında seni sevdiğini düşünürsün. Peki gerçek sevgiyi nasıl ayırt edersin? Sadece geçici bir heves mi, yoksa gerçek bağlılık mı nereden anlarsın? Tüm söyledikleri belki de yalandı, sana karşı belki de hiçbir zaman dürüst olmamıştı; diğer her konuda olduğu gibi duygularında da yalan söylemiş olabilirdi. Ouma Kokichi senin gözünde artık dünyanın en aşağılık yalancısından başka bir şey değildi. "Lütfen bekle, (İ/A)-chan!" Minik oğlan arkandan bağırdı, sana yetişmek için var gücüyle koşuyordu ama ayağı, yerden çıkmış ağaç köküne takılınca yere kapaklandı; zaman kaybetmeden ayağa kalkmak istedi ama dizleri ve elleri paramparça olmuş, yanıyordu. Gene de senin gitmene izin veremezdi, senin ardında kalamazdı; düzgün bir açıklamayı hakediyordun, hem de her şeyden fazla! Ama o ayağa kalkana kadar sen gözden kaybolmuştun, ortalıklarda yoktun. Ouma gidebildiği her yere gitti, olabileceğin her yere baktı, tüm gün hatta tüm hafta seni aradı ama yoktun, bir daha seni asla göremeyeceği düşüncesiyle yüzünü elleri arasına aldı; uzun zaman sonra ilk defa gerçek duygularını yabancılara göstermek zorunda kalmıştı.

***

Amami seni elinden geldiğince mutlu etmeye çalışıyordu, kötü anılarından seni uzaklaştırmak için çabalıyor, değişik aktivitelere katmaya, asık suratını tersine çevirmek için uğraşıyordu. Elinden geldiğince senin neşeni ve moralini yerine getirmeye çalışıyordu. Sevdiğin mekanlara gidiyordunuz, yapmayı seveceğin şeyler yapıyor, gene de fazla işe yaramadığını görünce hayal kırıklığına uğruyordu. Sonunda eliden bir şey gelmeyeceğini ve bu durumun en iyi çözümünün zaman olduğuna karar verdi. Seninle birlikte bir banka oturdu ve zamanın işlemesini bekledi; başını yeşil saçlı oğlanın omzuna dayadın, o da ellerinizi kenetlemiş, sıkıca tutuyordu, seni bırakmayacağım, demek ister gibiydi. Uzun sessizliğin ardından oğlan konuşmaya başladı. "Baksana (İ/A), neden o çocukla yollarınızı ayırdınız? Burnumu sokmuş olmak istemiyorum ama sana yardım etmek istiyorum. Seni böyle üzgün görmeye dayanamıyorum."

"Bana yalan söyledi..." Olanları hatırladıkça öfkeyle kaşlarını çattın. "Hepsi yalanmış, gerçekte hiçbir şey olmamış." Amami bunları duyunca elini daha çok sıktı, ben yanındayım, üzülmene gerek yok, ben yanında olduğum sürece kimse sana zarar veremez. Onun sana verdiği güveni hissedebiliyordun ve bu senin içini ısıtıyordu. Güvenebileceğim birimin olamsı, sırtını dayayabileceğin bir dayanağının olması seni rahatlatıyordu. "Rantarou... Beni seviyorsun, değil mi?"

"Elbette. Hem de tahmin edemeyeceğin kadar." Başını kaldırıp oğlanın gözlerinin içine baktın; kırgınlığın, endişen ve umudun, hepsi de onunkilerden sana geri yansıyordu; bu sadece ışığın kırılmasıyla oluşan yansıman değildi, senin hissettiklerini anlayabiliyordu. O da benzer duyguları hissedebiliyordu, neden böyle hissettiğini biliyordu ve en önemlisi de samimiydi. "O halde şu anda, burada, herkesin içinde beni sevdiğini söyler misin?" Amami bir süre etrafına bakındı, bulunduğunuz yer fazlasıyla işlek bir mekandı ve fazlaca insan geçiyordu. Dediğini yapamayacağını düşündün ve hayal kırıklığıyla banka sindin; elbette söylediğin saçmalıktı, daha yeni bir ilişkiyi bitirmişken yenisine neden olacaktın. Bunları düşünürken sen, Amami seni çekip bankatan kaldırdı ve herkesin ortasına çekti; önünde diz çöktü ve tek elini tutup diğer elini kalbine koydu.

"(S/A) (İ/A), seni sahip olduğum her şey ve herkesten daha çok seviyorum! Bundan sonra da senin yanında olmak istiyorum! Lütfen bana güven ve duygularımı kabul et! Seni seviyorum, (İ/A)!" Yanakların alev alev yanıyordu, etrafınızdaki herkes size dönmüş fısıldaşıyorlardı, kimisi ıslık çalıp alkışlıyor, kimisi tezahürat yapıyor ve cevap vermeni istiyorlardı. Mutluluktan dolan gözlerindeki yaşların akıp yanaklarını soğuturken ve sen de bağırmaya başladın. Bu kadar cesur olduğunu tahmin edememiştin Amami'nin.