Resim kesinlikle bana ait değil -anlaşılıyor zaten •H• İnternette gezerken buldum ve harika bir hikaye konusu olabileceğini düşündüm.
Sağdaki kız aslında tatlı ama arkadaki üç başlı için ne diyebilirim bilemiyorum... Ve de Ouma'nın o bakışları beni benden aldı XD
Oops! Bu görüntü içerik kurallarımıza uymuyor. Yayımlamaya devam etmek için görüntüyü kaldırmayı ya da başka bir görüntü yüklemeyi deneyin.
Şehirde sürekli sorun yaratan, herkeslerin huzurunu kaçıran çete D.I.C.E'ye artık birisinin dur demesi gerekiyordu; ancak bunu yapmaya kimse gönüllü değildi. Liderliğini Ouma Kokichi'nin yaptığı bu organizasyona kimlerin üye olduğu veya nerede saklandıkları bilinmiyordu ve de yapacakları öngörülemediğinden polisin işi çok zordu. Artık kimseler yaptıklarına karşı gelmiyordu, soygunlar olduğunda bankacılar paraları masaların altından çıkarıyordu; yolda saldırıya uğrayanlar, üyelerin şakalarına katılıyordu. İşler kontrolden çıkmaya ve tüm şehir yalnızca on kişinin parmağında dönmeye başlamıştı. Sonunda karar verdin: Bu organizasyonun çocuksu şakalarından kurtulmak için aralarına girecektin ve liderlerinin kıçına tekmeyi basacaktın.
Saldırıları tekrar başladığında D.I.C.E üyesi, iki iri adamla karşılaştın ve şansının bu olduğunu düşündün. Onlara aralarına katılmak istediğini söylediğinde ikisi de kalın sesleriyle, ciğerlerindeki tüm havayla gülmeye başladılar. "Bundan emin misin?" dedi kızıl, afro saçlı. "D.I.C.E'ye bir kere katılan bir daha çıkamaz."
"Ayrıca bize katılmak o kadar basit değil." dedi kel olan. "Bağlılığını göstermen gerek."
"Yanımda ip var, neyi bağlayayım?" dedin heyecanla. Bunun üzerine ikisi tekrar gülmeye başladı.
"Seni sevdim velet. Gel hadi bizimle." Adamları sahte bir heyecanla takip ettin, yalnız yarı yolda gözlerini bağladılar ve seni sığınağa kadar taşıdılar, böylece numara falan yapıyorsan eğer, kimseye onları ispikleyemeyecektin. Sığınağa vardığınızda gözlerini tekrar açtılar; ortam fazla karanlık ama aşırı havalıydı, her yerde ajan filmlerinde gördüğün monitör ve icatlardan vardı, ayrıca organizasyonun kıyafetleri ve maskeleri de bir duvarda asılıydı. Hemen karşında duran dev koltukta ise senden daha minik, yüzünde palyaço maskesi ve siyah şapkayla pelerini olan bir oğlan oturuyordu. Bacak bacak üstüne atmış, dirseğini koltuğa dayayıp sizleri süzüyordu -yani öyle olduğunu düşünüyordun, horuldamalardan uyuduğunu düşünüyordun. "Ouma, bu çocuk da bize katılmak istiyormuş."
"Maskeye ihtiyaç duymam! Annemden bana makyaj yapmasını istesem gene aynı şey!" Orada bulunan herkes kahkahalara boğuldu ama söylediğinin komikliğinden değil, seninle dalga geçiyorlardı.
"Onu sevdim! Çok şirin!" dedi iki kulaklı kız.
"Bunların bir oyundan ibaret olduğunu düşünüyor. Ama biz bu çatı altında eğlence için toplanmadık."
"Tıpkı Joker gibi, ortalığı talan edip Harley'e asılmak, Batman'la dalga geçmek yok mu? Heeee! Hayal kırıklığına uğradım. Özellikle kötü bir yalancı olduğun için." En baştan beri sessizce koltuğunda oturan Ouma dikleşti ve öne doğru eğildi.
