Danganronpa Oneshots

Amami Rantaro x Okuyucu

Amami ile iki yıldır çıkıyordunuz. Sana herkesin içinde çıkma teklifi ettiğinde nutkun tutulmuştu, paniklemiştin ve kazayla ona "Hayır." demiştin; ardından bunu düzeltmen çok zor olmuştu ama sonuca bakacak olursan, ikiniz birlikteydiniz ve mutluydunuz. Birlikte gezmeye gider, elele tutuşur, gülüşür, şakalaşır, bazen de birlikte Amami'nin yapmayı çok istediği yasadışı işleri, yapılacaklar listesinden eksiltirdiniz.

Gene bunun gibi bir gezi için meteoroloji araştırma bölgesine girdiniz; akşam saati, hava serin ve rüzgarlıydı; rüzgar öfkeyle uğulduyor, tüm gücüyle etraftaki ağaçları büküyordu, soğuğu iliklerinize kadar işliyordu. Meteoroloji araştırma binası bir tepenin üstündeydi ve çitlerin bittiği/olmadığı yer fazla dikti, yamaç olması için ise eğimli; eğer düşerseniz ağır yaralanmazdınız ama canınız çok acırdı; siz de oturmak için en güzel yerin orası olacağına karar verdiniz ve oraya kuruldunuz. Bu gece meteor yağmuru olacaktı ve seyir için en uygun bölgenin burası olduğuna karar vermiştiniz. Arkanızdaki dev rüzgargülleri döndükçe derin bir uğultu çıkıyordu, uzaktan köpek ulumaları ve otomatik kapının açılıp kapanma sesi duyuluyordu. Her duyduğunuz sesten irkilip etrafı kolaçan ediyordunuz ama size tehdit oluşturacak herhangi bir unsur göremeyince gülüp gökyüzünde gerçekleşecek mucizevi güzelliği görmek için tekrar beklemeye koyuluyordunuz. Şehrin ışıkları sizin olduğunuz yere kadar gelemediğinden gökyüzü olduğu gibi görünüyordu, parlak yıldızlar size tüm güzellikleriyle göz kırpıyordu; meteor yağmurunu izlemek için en güzel noktaydı burası.

Hava iyiden iyiye soğumaya başlamıştı, kollarını kendine sarıp ısınmaya çalıştın. Amami bunu görünce kendi ceketinin önünü açıp seni içeri aldı, kollarını sana sarıp seni ısıtmaya çalıştı, sen de ona sıkıca sarıldın ve ikiniz üşümemek ısılarınızı paylaşmış oldunuz. "Benimle gelmeyi kabul ettiğin için teşekkür ederim." dedi Amami sessizce. Alan fazla sessiz olduğundan kendisi de çok ses çıkarmak istemedi, sadece gürültüyle ortamı bozardı.

"Bunu kaçırmama imkan yok! Asıl beni davet ettiğin için benim teşekkür etmem gerek." İkiniz sarmaş dolaş göğü izlemeye devam ettiniz, meteor yağmurunun gelmesi an meselesiydi. Geriye yalnızca rüzgarın şiddetli uğultusu kalmıştı, kendi nefeslerinizi bile bastıracak kadar güçlüydü -ya da siz farkında olmadan, heyecandan nefeslerinizi tutmuştunuz.

"(S/A)... Neredeyse iki yıl oldu ve ben artık... İlişkimizi biraz daha ileri taşımak istiyorum." Oğlan kırmızı yanaklarını saklamak için başını çevirdi ama yaptığının ne kadar saçma olduğunu fark edip tekrar sana döndü.

"He? Nasıl?" Amami'nin gözlerinin içine baktın, ciddi ve utangaç bir hali vardı. Yoksa ondan mı bahsediyordu? Bunca zamandan sonra sonunda zamanı gelmiş miydi? Aslında belki de en uygun zaman olabilirdi, bu kadar güzel ve anlamlı başka bir an bulmak mümkün müydü?

"İzin verir misin?" Başınla Amami'yi onayladın ve gözlerini kapayıp olacakları bekledin. Oğlanın nazik dudaklarını alnında hissettiğinde bile gözlerini açmadın, sadece tüm vücuduna yayılan sıcaklığı hissetmek istedin; kalbini gıdıklayan bu anlamlı ve hoş hareketle kıkırdadın. Amami senden ayrılınca gözlerini tekrar açtın.

"Bu beni ilk öpüşün. Kesinlikle bunu unutmayacağım."

"Emin ol ben de." Başını oğlanın göğsüne dayadın, meteor yağmuru başlamıştı ve ilk öpücüğünü de bu eşsiz manzarada almış oldun. Unutulmaz randevu diye buna denir.