Danganronpa Oneshots

Chabashira Tenko x Zayıf!Okuyucu

Bu gidişle hiçbir şey olmayacaktı. Eğer güçlenmezsen hiçbir şey olmayacaktı. Chabashira'dan sürekli dayak yiyor olman çok sinir bozucuydu, daha başlama zili çalar çalmaz kendini tatamide uzanırken buluyordun. "Ayağa kalkın (S/A)-san/kun! Dövüş henüz başlıyor." Acıyla inilderken daha kolay kalkabileceğin bir pozisyon almaya çalıştın. Vücudunu yana yatırıp yatıramayacağını kontrol ettin, sonrasında kolundan destek alarak vücudunu kaldırmaya çalıştın. " (S/A)-san/kun, lütfen biraz daha çabalayın." Chabashira yakanı tuttuğu gibi seni havaya kaldırdı, artık ayaklarının üstünde duruyordun.

"Elimden geleni yapıyorum..." dedin nefesinin üstünden, bir yandan da acıyan yerlerini sıvazlıyordun.

"Elinizden gelen yeterli gelmiyor ne yazık ki! Neo Aikido öğrenmek istiyorsanız normalden daha çok çabalamanız gerek." Bakışlarını yere çevirdin; tatamilerin hepsi yıpranmıştı, bazıları sökülmüş, bazıları içlerine göçmüştü. Büyük ihtimal o göçükler senin yere yapıştırılmanla olmuştu. Bu kadar beceriksiz miydin? " (S/A)-san/kun! Beni dinliyor musunuz!?"

"Yoruldum, gidip dinleneceğim."

"Ama daha yeni başladık-"

"Umurumda değil!" Kızın yüzüne bakmadan kapıdan çıkıp gittin. Kapı kapandığı anda tekrar açıldı ve içeriden ayakkabılarını alıp geri çıktın. "Neden bu kadar güçsüzüm?.." Yolda yürürken bulduğun her şeye -çakıl, toz, yaprak- tekme atıp duruyordun. Canın öyle sıkkındı ki bir şeylere vurmak istiyordun ama bu yalnızca senin canını acıtacaktı. Chabashira ile boy ölçüşemeyeceğin bilinen bir gerçekti ama ona bu kadar çabuk yenilmek seni üzüyordu. Makarna kolların, titrek bacakların, çelimsiz vücudun... Hepsi sinirini bozuyordu, üstüne bir de her yerin çürük içindeydi -Chabashira'nın seni salonda yerden yere vurması sağolsun. En sonunda öfke patlamasıyla büyük bir taşa tekmeyi bastın ve taş yol kenarına park etmiş bir araca çarpıp ona hasar verdi. Önemli bir şey değildi, ufak bir çizik ama sahibi bunu görünce öfkeyle kükredi.

"Kim yaptı bunu!? Hele elime geçirirsem! Bu araç ne kadar pahalı bir fikri var mı ha!?" Sessizce öbür yöne gitmeye kalktın ama omzundan seni kavrayan bir elle olduğun yere çivilendin. Sırtından soğuk terler akmaya başlamıştı, şimdi işin bitmişti. Korkudan kaskatı kesilmiştin, midene kramplar giriyordu; arkandaki kişiye bakmaya cesaretin yoktu ama sonunda dönüverdin. "Bunu sen yaptın, dimi bacaksız?"

"İ-İ..."

"Ne? Seni duyamıyorum, yüksek sesle söyle."

"İstemeden oldu-"

"Kıçımın kenarı! Senin ne istediğinin önemi yok! Arabamı mahvettin! Ya parayı sökül ya da arkadaşlarım icabına bakarlar."

"İ-İyi de hiç param yok."

"O zaman çok yazık. Halledin çocuklar." Adamın arkasından iki tane iri kıyım adam çıktı. Araba sahibi ikisinin arasından sıyrılıp gözden kaybolmuştu, senin gözünün önünde yalnızca bu iki koca adam kalmıştı. Korkudan yerinden kımıldayamaz olmuştun, derin nefesler alıp kendini sakin tutmaya çalışıyordun; adamlar yaklaştıkça korkuyla daha çok titremeye başladın ve gözlerini sıkıca yumdun.

***

Akşam eve geldiğinde üstün kan revan içindeydi. Annen seni hastaneye götürmek isterken baban da bunu kimin yaptığını, acilen polise gitmeniz gerektiğini söylüyordu. Ailenin yüzüne her baktığında korku, endişe ve acıma görüyordun. Sana acıyorlardı. Kendini koruyamadığın için acınacak haldeydin. Ailen bir yandan seni sıkıştırıp ağzından bilgi almaya çalışırken bir yandan da gerekli aramaları yapıyorlardı. "İhtiyacım yok." dedin çıkarabildiğin en yüksek sesinle ama o bile boğazına takılıp kalmıştı. "Ben odama çıkıyorum."