✔Our Last Night In Los Angeles (PUBLISHED)

Chapter 12

Umangat ang tingin ni Tasia sa taong pumasok sa kanyang silid. It was Pio. Tatanungin pa sana niya kung paano ito nakapasok nang makita niya ang bungkos ng susi nasa kamay nito.

Pinahid niya ang mga luha. Lumapit naman ito sa kanya at umupo sa kanyang tabi.

"Why are you crying?" Pio seriously asked. Wala sa boses nito ang Pio na laging nangungulit sa kanya.

"Not your business." Patagilid siyang nahiga. Her back was facing him.

"Nakita ko na ang ganyang hitsura mo limang taon na ang nakalipas, sa labas ng isang bahay ampunan." Bigla siyang napabalikwas ng bangon.

"Anong alam mo, Pio?! Tell me!" Hiyaw niya rito. Malakas ang pakiramdam niyang may alam ito dahil hindi naman nito babanggitin ang mga salitang iyon kung wala.

"I'm sorry, Tasia... Patawarin mo ako kung hindi agad ako nakarating ng araw na 'yon." Ginagap nito ang kanyang mga kamay.

"A-ano ang ibig mong sabihin?"

"I know what you've been through.Gustohin ko mang magalit sa'yo ay hindi ko magawa. Kung sana hindi ko inasa sa iba ang pagbabantay sa'yo, h-hindi s-na s-siya n-nawala..." May tumulong luha sa mga mata nito. Napatitig lamang siya dito. Hindi man nito diretsong sabihin sa kanya, batid niya na tungkol sa anak nila ang tinutukoy nito. "Kasama sana natin siya.. "

Doon siya napahagulgol. Sinisisi niya ang sarili sa nangyare. "I-I'm s-sorry, Pio. I was scared..." Tuluyan na siya nitong niyakap. Ito ang unang beses na may yumakap sa kanya habang umiiyak na inaalala ang kanyang anak.

"H-how did you found it?" Inihiga siya ni Pio bago ito tumabi sa kanya at isinalaysay sa kanya ang lahat nang nalalaman nito.

Nagising si Pio sa isang hindi pamilyar na kwarto. He scanned the whole place. Isang litrato ang kanyang napansin na nasa itaas ng lamesita. Doon niya naalala ang mga nangyari kagabi. Dinala pala siya ng babaeng iyon dito sa unit nito. Akala siguro nito ay wala siyang malay-tao sa ginawa nito sa kanya kagabi. He remembered every thing she did to his untouched body. Wala na ang iniingatan niyang puri sa loob ng twenty-one years.

"I'm going to hunt you, Hope Anastasia." I screamed out of his lungs.

Isang buwan pa siyang nanatili sa Los Angeles upang asikasuhin ang kayang mga papeles pauwi ng Pilipinas. Pagkadating niya sa bansa ay agad niyang kinontak ang isang taong alam niyang mapagkakatiwalaan niya. Dito niya nalaman na isang buwan lang na nanatili si Tasia sa Hacienda ng mga ito. He hired someone to find Tasia. Hindi naman ito nahirapan dahil nasa Maynila lang naman pala ito. Muli niyang kinotak ang taong makakatulong sa kanya. Ito ang inatasan niyang sundan at bantayan ang bawat galaw ni Tasia.

"Hello, boss.. "

"Anong balita sa kanya?" Agad niyang tanong dito. Ilang linggo na rin nitong sinusundan si Tasia. At ngayon ay nababahala siya dahil nasa Hospital daw ito.

"Pumasok siya sa isang kwarto na may nakalagay na Obstetrician-Gynecologist." Muntik na niyang mabitiwan ang hawak na cellphone sa narinig. Hindi Kaya ay may nabuo sa nangyare sa kanila? Mahigit isang mahigit isang buwan na rin ang nakaraan.

"Send me the address. Pupunta ako diyan at ikaw, ipagpatuloy mo lang ang pagbabantay sa kanya."

"Sige po, Boss. Nagtanong pala ako kung kanino ang silid ma iyon, Doctor Ezperanza raw." Nagpasalamat siya rito bago nagpaalam. Maya-maya lamang ay nakatanggap na siya ng mensahe mula rito. He walks towards his car. Pupunta siya sa Hospital na sinasabi ng kanyang kausap.

Agad siyang nagtanong-tanong kung saan makikita ang opisina ng Doctor pagdating niya ng Hospital. Itinuro naman siya ng isang nurse. She even volunteer to send  him there. Kung katulad lang siya ng kapatid baka nahila na ito papasok sa isang bakanteng silid. But he is not Emmanuel.  He treasures a thing that produce a child. Hindi niya ito ibinabahagi kahit kaninong babae. But Tasia was different from them. He's more than willing to give every thing to her. Kaya nga siya nagpumilit sa mga magulang na mag-aral sa abroad. To chase what is his. Yes, sa unang pagtama pa lang ng mga mata nila ni Tasia ay inangkin na niya ito. Hindi niya lang masabi baka mas lumaki pa ang ulo nito kaysa sa hinaharap.