ESARET

17. Artık Yanımda

ECMEL EREL.

Bu hayat bana her zaman acı sinir stres ve bolca ölüm ve kan getirmişti ama şuan tam aksi bana rahatlığı sakinliği sunuyordu.

Şuan elimde her zaman ki gibi viskim ve cikolatamla birlikte oturmuş İnşirahı izliyordum.

Elimde ki çikolataya bakarken düşündüm. Hayatta her zaman baskasının ağzına dokunan seyleri kendi ağzıma almaktan iğrenir hatta gittiğim restorantlarda da kaşık catal ve bardaklara dikkat ederdim. Ama hayatım da ilk defa hiç yapmadığım bir şeyi yapıp başkasının ağzına dokunduğu şeyi içmiştim. Ama bana o kadar kötü gelmemiş aksine merak ettiğim bir tadı denemiştim. 

Insirahla bir kaç gün önce karşılaştığımızda düşündüğümden daha farklı olmuştu.  Açıkcası İnşirahın benim orda o beyaz odada yaptıklarımdan bu kadar korktuğunu ve bu kadar çok etkilendiğini bilmiyordum.  Karşılaştığımız da ilk benden kaçmış kapsonunu kapanmıştı ama yinede ne kadar kacsada pes etmeyecektim.  Onunla iletişime gectikten sonra ise bir adam sayesinde az da olsa yakınlaşmış ve iletişime gecmistik.  Bu yüzden sadece adamı İnşirahı korktuğu için biraz hırpalamıştım. Koluna dokunduğum da ise benden kaçacağım diye az kalsın düşüyordu ki tutmuştum ve saçları yüzüme gelmişti.

Yine her zaman ki gibi mis gibi papatya kokuyordu. Orada bir müddet kollarımda ki güzelliğe saflığa bakarken gercek olup olmadığını hala sorguluyordum.

Gercekten İnşirah kollarımın arasındamıydı?

Pastanedeyken ise o adam bağırdıktan sonra İnşirah korktuğu icin hemen dışarı cıkartmıştım. Banka otutturduğunda ise ellerinin titreyip gözlerinin dolduğunu görünce gercekten cok etkilendiğini gördüm. Konuştuğunda ise onu nasıl eskisi gibi toparlayacağımızı bilmiyordum.

Eski cıvıl cıvıl şakıyan kız gitmiş insanlarla konuşurken bile korkan kırılgan bir kız gelmişti. Yinede belli etmeyip hemen kendimi toparlamıstım. Arabaya gecerken ise ilk benim binmemi istemişti sorgulamadan bindim çünkü kendini güvende hissetmek istediğini ve ona benim yanımda zarar gelmeyeceğini hissettirmek istiyordum.

Arbada yolculuktayken de başkasını düsünmüs bana ona ikran ettiğim seyi korumalara da ikram etme gerektiğini söylemişti. Aslında bozulsamda bir şey demeyip kırılmasın diye altan alıp korumalarada ikram etmiştim.  Benden bu tepkiyi beklemedikleri icin şaşırsalarda kibarca reddetmişlerdi ama benim bozulduğum gercegini değiştirmiyordu.

Galiba ben İnşirahı kıskanmaya başlamıştım.

Viskimden bir yudum daha aldım. Arabadan inerken ise yine ayağı takılîp düsecekken yine tutup düşmesini engellemiştim. Onun yine bir yerlerini acıtmak istemiyordum.  Iceri gectiğimizde ise ona güven vermek icin sorun cıkmayacağını söylemiştim ama kırılmış bana sert cıkmıştı. Hatta benim neler yaşadığımı biliyormusun deyip kollarını birleştirmişti.

Oysa ki her şeyi yapan bendim.

İçkimi kafama dikerken gercekleri bilmeyip nasıl masum olduşu beni cok yıpratıyordu. Hic bir şeyden habersiz olup bu oyuna dahil olması ve bu oyunda bile onu kırmam cok kötü bir şeydi. Bu konuyu asansörde de düşünürken koluma dokunan ellerle birden düşüncelerin dağıldı.

O tarafa dòndüğümde ise bana cam gibi bakan yem yeşil gözlerle karşılaştım: korkan cam gibi gözler.

Elini koluma koyup benden yardım beklerken sadece bana ihtiyacı olduğu zaman bana gelmesine alışmaya çalışıyordum. O beyaz odadayken de sadece benim kazağımın sıcaklığına ihtiyacı vardı şimdide.