တိမ်ယံငွေခြည် မှိုင်းပြာရီ

Chapter(2)

Unicode

*****

"နွေပန်းလေးများ တိတ်တခိုးအနမ်းနဲ့ ဝေဆာပွင့်ဖူးချိန်၊ရွက်စိမ်းနုနု အချစ်ဖူးလေးတွေ ရှင်သန်ပေါက်ဖွားလာ"

နွေလည် နေပူပူမှာ မှိုင်းရဲ့ အသံချိူချိူအေးလေးက ပျံ့လွင့်နေပါသည်။

အိမ်ရှေ့ ရေတုံကင်တိုင်နားက ကျောက်ခုံလေးမှာ အဝတ်တွေကို တဘုန်းဘုန်း ရိုက်လျှော်နေရင်း မှိုင်းတယောက် စိတ်လိုလက်ရသီချင်းတွေ အော်ဆိုနေခြင်းဖြစ်သည်။

မနက်ပိုင်း အရီးလေးမပုကို ဆိုင်ခင်းကူပြီး အိမ်ပြန်လာထမင်း၊ဟင်းတွေ ချက်ပြီးပြုတ်ပြီးချိန်မှာတော့ ပူသောရာသီဥတုအောက်မှာ လူက ချွေးတွေ ရွှဲနေပြီ။

ရေချိူးလိုက်ဖို့ စိတ်ကူးရင်းတလက်စထဲ အမေ့ရဲ့ လုံချည်နှစ်ထည်နှင့်သူ့အဝတ်တချိူ့ကိုပါ ယူလျှော်နေခြင်းဖြစ်၏။

မှိုင်းက ဆပ်ပြာနည်းနည်းနဲ့ အကျီတွေပြောင်အောင် လျှော်နည်းကို အဝတ်လျှော်သည်ဒေါ်ကုလားမဆီသွားရောက်ဆည်းပူးထားလေသည်။

အဝတ်အစားရှားပါးသူမို့ စုတ်ပေမယ့်လည်းသပ်
သပ်ရပ်ရပ်လေး တန်ဖိုးထားပြီးဝတ်တတ်တဲ့အကျင့် မှိုင်းမှာ ရှိသည်။

ဆပ်ပြာအများကြီးထည့် ရင် အကျီတွေ ဆွေးတယ်ဆိုလား ကြားဖူးကတည်းက ရပ်ကွက်ထဲ အဝတ်လိုက်လျှော်တဲ့ ဒေါ်ကုလားမကို စပ်စုပြီးသင်ထားရတာဖြစ်လေသည်။

ခုတော့ ကျွမ်းကျင်စွာ လျှော်တတ်နေပြီ။
ဒီလက်ရည်အတိုင်းဆို အဝတ်လျှော်စားလို့တောင်ရနေပြီ..... မှိုင်းက။

အဟင်း..

သူ့အတွေးတွေက ဒေါ်ကုလားမရဲ့ ဈေးကွက်စီးပွားရေးကို လုယူဖို့ အတွေးများဖြစ်နေတာကို ပြန်စဉ်းစားမိတော့ မှိုင်း ပြုံးစိစိလေး ဖြစ်ရသည်။

"စကားမပြောတဲ့ လောကကြီးကို တိုင်ကာ မငိုတော့ပါ၊ပန်းကလေးများ မလန်းတဲ့အဖြစ်ဟာ နေရောင်မမြင်လို့ပါ..."

"မှိုင်း....ဟဲ့....သားရယ်။ နားညည်းလိုက်တာဟယ်
အသံကို လျော့ဦး။ အာဗြဲကြီးနဲ့ ရပ်ကွက်ထဲက လူတွေအားနာစရာ "