တိမ်ယံငွေခြည် မှိုင်းပြာရီ

Final(2)

________

Unicode

*****

ကိုမြတ်ထင်တစ်ယောက် မျက်စိရှေ့က နီတာရဲ ကလေးငယ်ကို ကြည့်ရင်း သက်မမောကြီးကို ချမိသည်။ဖခင်ဖြစ်သူအား ​အပြစ်လို့ဆိုရမည်ဆိုလျှင်လည်း ကိုယ်သာအကုသိုလ်ဖြစ်ရမည့်ကိန်း။အိမ်က ဇနီးသည်ကတော့ ကလေးကို တပွေ့ပွေ့။အောက်ကိုချဖို့ စိတ်ကူးရှိပုံမရ။

"ခင်မင်းရာ ရောက်ကတည်းက ပွေ့နေတာ မပင်ပန်းဘူးလားကွာ။ အောက်ခဏချပြီး သိပ်ထားလိုက်ပါဦးလား"

စိတ်မရှည်သံနဲ့ အပြောမှာ တသက်နဲ့တစ်ကိုယ် မြတ်ထင်ကို အာမခံဘူးသည့် ဇနီးလေးက မကျေနပ်ဟန် မျက်လွှာကိုပင့်ကာ ဝင့်ကြည့်လေ၏။ကြည့်ရတာ ဖြစ်နိုင်လျှင် သူကသာ သည်ကလေးငယ်ကို အဝေးပို့ဖို့ စိတ်ကူးမည်ဆိုပါက သည်လင်သည်မယားပါ အက်ကြောင်းထင်ကြရမည့်ကိန်း ဖြစ်နေလေသည်။

ဖခင်ဖြစ်သူ စီစဥ်လို့ ဖြစ်တည်ခဲ့သည့်အိမ်ထောင်မှာ ချစ်ခြင်းမေတ္တာတွေ ထုံမွှမ်းမနေခဲ့ပေမယ့် တစ်ဦးနဲ့တစ်ဦး နေရာပေး လေးစားမှုတွေကတော့ ထားရှိရသည်သာ။ကံအကြောင်းမပေးတာရော သူ့ဖက်က ဖြစ်နိုင်သည့် ချို့ယွင်းချက်ကြောင့်ရော သားသမီးရတနာက မပွားစည်းခဲ့လေတော့ သည်ကလေးအရောက်မှာ ဇနီးဖြစ်သူက လက်မလွှတ်နိုင်တာ အပြစ်မဆိုနိုင်ပေ။

ခက်သည်က သူဖြစ်သည်။

သူ့သွေးသားဖြစ်နေပေမယ့်လည်း အမည်းစက်အရိပ်ဆိုးက မွေးကတည်းက ကပ်ပါလာသည့် သည်ကလေးငယ်ကို မိရင်းဖရင်းလို ချစ်ပေးနိုင်ဖို့ ကြိုးစားရမည့်ကိစ္စမှာ ခက်ခဲလှ၏။ သူအောင်နိုင်ခဲ့သော စစ်ပွဲများကပင်လျှင် ဤပြဿနာလို သူ့ကို စိတ်ဖိစီးမှု မပေးနိုင်ခဲ့။အတွေးများစွာဖြင့် ကြည့်နေဆဲ ဇနီးသည်လက်ထဲမှ ချော့မြူနေဆဲ ကလေးငယ်လေးက တအဲ့အဲ့ဖြင့် သူ့ထံကြည့်လာသည်။

ခပ်မှေးမှေးနှင့် မျက်ရစ်မပါသော မျက်ဆံသေးသေးလေးများက သူနှင့်ချွတ်စွပ်။ကြည့်နေဆဲမှာပင်လျှင် လှစ်ခနဲမြင်လိုက်ရလေသည့် အပြုံးလေး။

ထိုသို့သော အခိုက်မှာပင် ကျောက်စက်ရေအေးအေးလေးက နွေကန္တာထဲ ဖြတ်လျှောက်လာရသူထံသို့ လှိမ့်ဝင်စီးဆင်းလာသကဲ့သို့ သူ့ရင်ထဲ အေးခနဲ စိမ့်ခနဲ။ထုံထိုင်းနေသော သူ့အတွေးတို့က ရှင်းခနဲ လင်းခနဲ။ဘယ်လိုပဲဖြစ်စေ သည်ကလေးကို သူမွေးရမည်။