Children Of The Abyss

42

LILITH

Ree knocks on the door. Alam ko kung  ano ang tunog kapag kumakatok siya. I distinguished their knocks a sa tagal namin magkakasama.

"Ano yu—" what does he want?

"Let's talk." sabi niya.

"Naguusap na tayo." nakatingala ako sa kanya.

Sumarado ang pinto sa likod niya. Damn it. Napagkakaisan na naman ba ako?

Nakatayo pa din kami sa tapat ng pinto, "Are you okay?"

"Oo naman." pinasigla ko ang boses ko.

"I can see through your words." he contradicts my words.

I heard them say the words. The word I hated the most. Malas.

Something bad always happens to everyone around me. Dati si Papa ngayon ang mga kasama ko sa dorm. I hate to see them suffer like I am. Ayaw kong maging miserable ang buhay nila.

I know their pasts. They are miserable enough. Ayaw ko ng dagdagan pa. Nagiging pabigat lang ako sa kanila.

"Lying is not your talent." a fact I can't deny.

"Okay lang talaga ako." tinatagan ko ang boses ko.

"Pinakasinungaling na salitang narinig at natutunan ko." diretso siyang nakatingin sa mga mata ko.

A smile can fool anyone who sees it. Wear it and it will make you look better, the mask that is everyone's favorite. So does an okay... an eternal lie for everyone to say. The most common word that slips and stays in everyone's lips.

We wear a smile for a wordless 'Okay'.

"I want to ask you a question—"

"Iniiba mo ang pinaguusapan natin." he looks angry.

"Bakit hindi si Kiera ang pinili mo?" my heart aches everytime I hear her name.

"Paano siya nasali sa usapan?" he is using a monotonous voice.

"Answer me!" I want an honest answer Alistair.

"Ikaw ang mahal ko!" umamo ang mga mata niya.

"Don't fool me." kontra ko, "Hindi mo siya nagustuhan kahit dumidikit siya ng parang linta sayo?" mahina kong tanong.

"I'm not. Not even once." he answers, "Tingin mo ba ganoon kadali sa akin na makita kang kausap sila Desmond?" his lips quiver, "Tinatanggap ko kahit ang masama mong tingin. Just to get your fucking attention." his words are firm.

"Hindi magiging ganito ang sitwasyon kung pinili mo siya in the first place!"
sumbat ko.

Even if it hurts, magpaparaya ako.
To keep them safe. To see him safe.

"Tingin mo ba magiging masaya ako kapag ginawa ko iyon?" namamaos niyang sagot, "I'd rather die than do that! Kaysa... ipagtulakan mo ako sa kanya."

"Hindi mo ba ito nakikita?! Nadadamay kayo sa galit niya sa akin!" my voice cracks.

Damn it, Lilith!

Masakit para sa akin na ipagtulakan siya sa iba pero iyon lang ang nakikita kong dahilan para mahinto ito.

Iyong panandaliang makasama ko siya... ayos lang sa akin. Hindi ko ipipilit ang mga iyon kung hindi talaga pwede.

"Ito ba talaga ang gusto mo?" napapagod niyang tanong.

"Oo! Kahit masaya akong nandiyan ka." shit.

"You admit your feelings for me, then." the corner of his lips rise up.

...do you like him now?

Hindi ko alam. Naguguluhan ako.

"Mali ka ng pagkakaintindi." buo ang boses ko.

"Keep lying. Convince yourself." he said, "Tell me you don't feel the same."

Tinignan ko ang mga mata niya, "I don't..." hate you.

It is so easy to lie pero mahirap panindigan. Masakit gawin lalo na at nagbago ang nararamdaman ko noong nagsabi siya sa akin na hihintayin akong magkwento lalo na ng nalaman ko ang nakaraan niya.

"Bullshit! Why are you lying to yourself?" nanghihina niyang tanong.

"I'm not." nakayukom ang mga kamao ko.

Bakit nga ba Lilith? You keep lying to yourself gayong ramdam mo naman ang totoo.

"Unbelievable." natatawa niyang sinabi.

"Please go to Kiera. She... She wants you..." so bad she'll hurt us to get you.

Magpaparaya ako.

Malungkot siyang tumingin sa akin bago tumalikod. Malalaki ang hakbang niya palapit sa pinto. Pumikit ako habang nakatalikod para hindi makita ang pag-alis niya.

Saka bumigay ang mga tuhod ko at pumatak ang mga luha. I clutch the ring on my necklace.

Tinawag nila ako para magdinner pero hindi ako lumabas. Nagoanggap akong tulog noong may pumasok sa kwarto. Not to be bothered by everyone.

I have duties as a mortal and a demigod. Pipiliin ko ang pagiging demigod ngayon.

I am a keeper, I will keep them safe no matter what.

Dalawang araw ay natapos gawain ang dorm namin. Bumalik kami doon pagkatapos noon.

Days passed we both give each other cold shoulders. Nakikita ko din sila ni Kiera tuwing nalabas ako. Kiera looks happy. Hindi ko maatim na titigan ang lalaking kasama niya.

Bumalik siya sa dati. It is just the usual four people in the living room.

May nagbago din sa kanila. Mas naging tahimik sila. I join them but most of the time ay nasa kwarto ako nagbabasa ng mga libro.

I get emotional even when the scenes are intense.

I play with Quinzel sometimes. Madalas ay nasa kwarto ko sila ni Viper. Doon natutulog.

"The cat and the snake." bulong ko habang pinapanood sila sa higaan ko.

That's us. Me and Alistair.

I am the poisonous snake that will kill him. While he is the cat that keeps on waiting for that poison to kill him.

The next day we had a training. I want to focus pero mali ang nagagawa ko.

"Focus San Diego!" sigaw ni Sir Dennis.

I spit blood on the floor of the training hall. Tumayo ako at umatake ulit but failed to do so.

Sa huli ay pinagalitan pa ako ng guro.

"What is happenning with you?" tanong ni Sir.

I see them leaving on my peripheral vision. Naiwan naman kaming apat dito.

"Wala po. Madami lang pong iniisip." palusot ko.

"Bumawi ka next time or mapagiiwanan ka nila." paalala niya sa akin.

"Opo." nakatingin lang silang tatlo sa akin.

I pick my choice. Their safety for my own pain. Dahil naging tahimik ang buhay namin simula ng araw na iyon.

That night ay nakaupo ako sa bannister ng balcony. I don't mind the height. Sumasayaw sa hangin ang buhok ko.

"I'm sorry." my lips quiver in disdain.

You'll hate me for this Alistair but know that it has a purpose. I can't be selfish. Not this time.