Children Of The Abyss

65

(A/N: Play the media.)

RHENAE

Monsters are no different from humans.

We feed on our emotions. Tulad ng mga halimaw sa ilalim ng kama natin. And those monsters live within us, coldly sleeping in hearts worse in our head

Hindi ako makapaniwalang makakaharap ako ng mga halimaw ngayon. The warm blooded ones that exist.

Humans or mortals in their own linggo.

"Sunugin niyo na ang babaeng iyan nang mawala na ang sumpa sa lugar natin!" sabi ng babaeng nakausap namin.

Is life really that short? Hindi ko pa nalilibot ang mga gusto kong puntahan.

Nangangarap pa ako kanina sa tabi ng ilog. Mukhang nagtakatotoo ang pagsusulat ko sa tubig ng mga pangarap ko. Tatangayin na ng rumaragasang tubig ang mga iyon at makakalimutan pati ako.

Let this suffering end.

Unti-unting nilamon ng apoy ang mga kahoy sa paanan ko. Bright orange flames dance on my feet. Mainit ito tulad ng galit na kinkimkim ko noon. Fuelled by more unthinkable circumstances.

Pinili kong wag iaangat ang ulo ko kahit nakadilat ako. I choose to close my eyes. To be blind until I burn and die. Let the strong currents take my dreams and the hot fire burn the short candle wick of my life.

"Mahal na diyosa tanggapin niyo po ang alay namin!" they cried.

"Tanggalin niyo po ang sumpa sa lugar namin." dinagadagan nila ang apoy na nasa paanan ko.

The woods burn quickly reaching the pole. Pinalibutan nito ang pwesto ko.

I will be a candle in this dark place.

"Salamat sa alay."

Umangat ang ulo ko sa taong nagliliwanag sa harap ko iba din ang boses niya... pambabae. Anong binabalak niya? Nasaan yung iba?

Bago ako makasigaw sa pagbagsak ay may nagtakip sa bibig ko. Sandro puts his finger on his lips at tumango-tango ako. Colette uses her ability to confuse the people. Si Desmond pala ang pumutol ng tali.

"Go to the entrance." utos ni Colette.
"Makakalabas kayo ni Desmond."

Tumingin ako sa kanila, "Paano kayo?"

"We'll get out things, isasama ko si Sandro." sabi niya sa akin.

Naiinis na si Colette sa akin, "Si Cyrus?"

"He can take care of himself." she clicks her tongue.

Naglakad kami na parang walang nangyari, "Let's go."

Tinanguan nila si Cyrus noong nasa likod na kami. Tinuloy niya ang ginagawa. Iba yata ang nakikita nila kahit si Sandro ay hindi makapaniwala.

Naghiwalay kami ng daan palabas kami ng lugar na iyon habang papunta sila sa paupahan.

"Natatakot ako." sabi ko kay Desmond habang nasa harap kami sasakyan.

"Dito ko lang." sabi niya sa akin.

Nagtataka akong tumingin sa kanya, "Saan ka pupunta?"

"Don't leave this place, got it?" hinawakan niya ang balikat ko.

"But-" iniwan niya sa akin ang susi ng sasakyan bago pumasok sa malulap na usok.

I keep pacing back and forth sa harap ng sasakyan. Hindi ako mapakali habang nasa loob sila. Anong nangyayari sa loob?

I should go back. Binilin ni Desmond na hindi ako pwedeng umalis dito. Think Rhenae!

Malakas ang kabog ng puso ko habang nakatingin sa makapal na usok sa harap ko. I took a step forward towards the wall of smoke. Isang hakbang ang pagitan sa akin.

Ang tagal nilang lumabas! Ano nang nagyayari?

I did not think twice when I enter.

Nakita kong patakbong palapit sa akin sila Desmond at Cyrus. May mga galos sila parehas, lalo na ang huli na duguan ang damit.

"Run, Yna!"

A mob of angry people is after them. May dalang itak, at baril ang iba sa kanila. Ang mga babae naman ay may sulong nag-aapoy.

Nabato ang mga paa ko sa kinatatayuan ko.

Narinig ko ang pagkasa at pagputok ng isang baril. Nakatayo sila sa likod ko napatigil sa pagtakbo. I can't see who's been shot dahil sa dugo sa damit nila.

Sinong tinamaan?

I tasted a rust on my tongue. Parang may kalawang ang bibig ko.

Everything stops. Ang mga tao, ang oras. It spins around me. Black spots filled my vision. Hindi ko din marinig ang sinasabi nila, there's a ringing static in my ears.

Kinapa ko ang sikmura ko.

Why is it wet?

Nahilo ako sa dami ng dugo sa kamay ko. Parang kumukurap na ilaw ang paningin ko. I see my surroundings then it was black. Paulit-ulit.

May sumalo sa akin bago ako matumba. I can't see my saviour's face.

Did he save me or did I save them?

Nababasa ng mga luha ang pisngi ko.
Naalala ko na naman ang lalaki sa panaginip ko.

Can I see him after this?

Naging madilim ang paligid namin.

Ito na siguro ang una at huli kong pag-alis sa bahay namin. Wala naman malulungkot kapag nawala ako. Who cares?

Ako lang si Rhenae Alonzo, a mortal. A monster who feeds on feelings. No one.

"Colette!"

Nasa harap na kami ng sasakyan pagkatapos. Nanlalabo man ang mga mata ko ay nakikita ko ang duguan at walang malay na si Colette.

"Fuck!" sigaw ng isang boses.

Desmond?

"Sa institute tayo!" he voice loud in my ears.

"I'll drive." Sandro offers.

Desmond looks desperate, "Can you heal them?"

"Isa lang ang pwede kong pagalingin." nanginginig ang boses niya.

"S-si... C-Co-Colette... na... l-lang." I tasted blood on my lips.

"Hush, Rhenae." alo ni Desmond.

Malabo ang nadidinig ko. But I can make up his words. Institute and bridge.

I feel my eyelids getting heavy. It is dropping already. May tumatapik sa pisngi ko.

"Damn it, don't close your eyes." he pleaded, "We're almost there."

I can feel the speed of the vehicle we are riding. The screeching wheels their pleading voices.

Pagod na ako...

"I... want... to... sleep." halos bulong na lang iyon.

"Hold on, Rhenae." his voice cracks.

Pinipisil niya ang kamay ko. Letting me know that's he is there. Holding me close to him.

"Don't..." he cries, "Don't... f-fucking... Close your... eyes."

I smiled at him. Pinilit ko ng buksan ang mga mata ko.

"Please."

Hearing that. I am contented. May nagmamahal pa pala sa akin. At least I heard it.

Darkness took over my consciousness.