Loving Her Rudeness

EPILOGUE

Epilogue

"Sir, bumalik po kayo rito!" Napakamot ako sa ulo ko sa sigaw ni yaya. What's with them? I'm already big, I'm already ten years old. I don't need them. Tss. Nilibot ko ng tingin ang buong amusement park, it's kinda big but I know I won't be lost. Sa isa kong kamay ay may hawak akong phone, its my yaya's phone. I took it.

"Hey! Alis! Umalis ka nga diyan!" Kumunot ang noo ko, I face the girl whose currently shooing me away.

I pointed myself. "Me?"

"Oo, tanga. Eh ikaw lang naman ang umupo, 'di ba? Yes, it's you. Alis! May nakaupo na diyan. Reserve na ang sit na 'yan." I stared at her face then to the bench I'm sitting at. Is she kidding me?

"I'm tired, makikiupo lang naman ako. Aalis ako agad kapag bumalik na ang yaya mo," sagot ko na lamang. But heck, this girl is really something.

"No! And my Mom is not a yaya! Go alis! Chupi! Chupi! I don't want anyone to sit in here! Alis na!" Taboy nito sa akin, pinagtitinginan na kami ng mga tao. Ako ang nahihiya sa babaeng 'to, dito ata talaga siya magaling, ang mamahiya. Ng 'di ako natinag mula sa pagkakaupo ay malakas itong tumili. I was dumbfounded, natameme akong nakatitig sakaniya.

'She's beautiful...' napalunok ako sa bulong ng isipan ko. Ito ba ang sinasabi ng mga lalaki kong classmates na crush? Puwede ba ang ganoon kahit kauna-unahan niyo pa lang pagkikita? 'Di ba ang crush paghanga? Anong hinangaan ko sakaniya? Her rudeness? Well, her rudeness can never hide her beauty. What more if she has those adult thingy called inner beauty.

I silently look away and stood up at doon ay natahimik ito.

"Rudeoz Green!" A lady came running towards us at nang magtagpo ang mga mata namin ay nagulantang ako. S-She, she looks like me, her dark eyes resembled mine.

"Ma, umuwi na tayo, hindi ko gusto rito. I want to eat, gutom na ako!" ungot nito sa babae, the lady faced me and smiled gently.

"Nawawala ka ba, iho?" Tumalim ang tingin sa akin ng batang babae, akmang iiling ako nang mahuli ito ng Mama niya at sinaway. The girl pouted yet her death glares never vanished. Manghang napatingin ako rito, crush ko nga ata siya. Yeah, she's something. My heart skip a beat at that thought, I didn't know I was already trap by her rude attitude.

"Sumama ka muna sa amin, kumain ka na ba?" tanong nito, I hide yaya's phone behind my back at nang nakakita ako ng pagkakataon ay isinilid ko ito sa bulsa ko.

"Ma, hindi niya kailangang sumama sa atin! What if nagpapanggap lang 'yan? Tapos magnanakaw pala, budol-budol gang ka 'no---hmm hmmm..." The lady smiled at me, tumalikod ang mga ito sa akin. Takip-takip pa rin niya ang bibig ng anak. Masyado siyang prangka and budol-budol gang? Seriously?

"Anak, don't be like that, that's bad. What did I told you about a lost child, if they need help, we will...?"

"Help them..." Nakasimangot ang mga labi nito base sa tono ng boses niya. Wala sa sariling napangiti ako. I'm not really into smiling but I don't know, tila kapag ito ang kasama ko ay makakangiti ako ng walang dahilan.

They face me again, halata pa rin ang pagkadigusto sa mukha nito pero hinayaan niya akong sumama sakanila. I know want I'm doing is bad, moment nila ito ng Mommy nila yet nakikisama ako. I just really find her amusing.

"I'm sorry." Tita Sierriel, her Mom excused herself for a while para mag-cr kaya nakakuha ako ng pagkakataon na makausap siya. Kinakailangan ko na rin kasing bumalik, I bet my yaya is panicking at baka nagpatawag na ng pulis sina Mommy at Daddy and I bet my twin is already crying. I don't want that, I love my twin even though she's bubbly.