P.A. ng Artista *editing*

Pang Apat napu

Chloe's POV

Isang buwan na ang nakaraan at nakikita ko naman na malaki ang improvement ng botique ko. Maraming orders especially came to those business man and woman na talagang interesting at gustong gusto ang mga suits na 'yon. Nakaka-tuwa. Sabi rin ng mga teachers ni Jensen na sinasabing matalino daw ito. Sinong ina ba ang hindi matutuwa? Kaya sobrang thankful ako.

Papunta na sana ako sa botique ng nag vibrate yung cellphone ko at nabasa kong nanggaling sa principal ng school ni Jensen at sinasabi pumunta daw ako doon dahil kakausapin ako tungkol sa anak ko. Kinabahan naman ako kung may nagawa ba ito dahil pinatawag ako at principal pa. Hindi naman sa wala akong tiwala sa anak ko, na nakagawa sya ng mali, first time kasi mangyari 'to. Kaya naman nagmadali akong umalis kahit na papasok na ako sa botique. Di na ako nagdalawang isip pa. Agad akong nakarating sa school nya and the principal says na Jensen do not pay attention these past few day at minsan pa daw ay nakitang nakikipagtalo sa mga classmate nya.

Pinauwi narin naman kami para daw makausap ko yung anak ko. Nagpasalamat naman ako at humingi ng pasensya. Nanatili namang tahimik ang yung anak ko. Ayaw ko naman syang pagalitan. I just talk to him at pinapag-promise syang wag na nyang uulitin. Ayaw naman nyang sabihin yung reason. He just said na bored daw sya sa lecture ng teacher nya.

Dumating naman kaagad si dad kahit na alam kong busy sya. Kinausap nya yung apo nya. Bored ito tulad ng nasabi ko dahil alam na nya yung tinuturo ng teacher nya kaya naisip ni dad na humanap ng panibagong school. Sinabi ko naman na wag na kasi hassle siguro by next year, oo. Mahihirapan kasi sya panibagong adjustment na naman. Kaya kinausap ko sya and he just nodded.

Kaya naisipan ko na wag ng tumuloy sa botique then spend my time with my son. Ipinasyal ko sya at masaya naman sya. Pero yung sayang yun panandalian lang kasi everytime na papasok sya madalas wala talaga syang interest sa pagpasok sa school but I can't tollerate him kaya kahit parang napipilitan sya pumapasok parin sya. But one they I waited for my son sa labas ng gate ng susunduin ko sya and for the first time naka ngiti sya. Masaya na 'ko dun. Hindi ko alam kung papano pero salamat kung ano man yung naging dahilan nyang naka ngiti ng sinalubong ako.

"How's your school baby?" I grabbed his bag tapos pinapasok ko na sya sa loob ng car at pumasok na din ako saka ko sya hinintay na sumagot.

"I'm okay mommy. I have a friend!" masigla nyang sagot na parang nag hesitate pa sya na sabihin sakin.

"Really? What's his or her name?" excited kong tanong. Wow for the first time nag open sya.

" His name is--- Uhh... I can't tell you mom." nanatili akong naka-ngiti. Bakit? Ayaw ba akong pagkatiwalaan ng anak ko? Ganoon na ba ako ka-busy para lumayo ang loob nya sakin? Pero may sinabi pa sya.

"Pero... someday ipapakilala ko sya sayo mommy! Ayaw nya po kasing malaman mo." he smiled widely.

"Bakit naman daw? Classmate mo ba sya?" I look at him at tumingin ulit sa daan but he shook his head.

"He is big guy na mommy.  Pero palagi syang nasa school every breaktime madalas nya ako kinakausap."

"Wait! I told you not to talk to strangers right?" medyo napataas ang boses ko. Medyo kinabahan kasi ako.

"Yes mommy but he's good! Pinagtanggol nya ko sa mga classmate ko! Sabi nya nga po he is super man!" natawa naman ako dun. Kahit naman papano natutuwa ako kasi mukang masaya yung anak ko. Na nakaka lungkot sa part ko. Kasi bilang mommy nya hindi ko maibibigay yung hinihingi nya noon pa.

"Bakit may ginagawa ba silang masama sayo?" alala ko namang tanong.

"N-nothing mom!" pagtanggi nya. Hindi ko na rin sya kinulit pa. Nakararing kami sa bahay at same routine atleast ngayun may gana syang mag study. Kung sino man yung friend nya. Thanks to him. Kasi kahit papaano kakaibang sigla yung nakikita ko sa anak ko.