Steinhart Sevilla Pov
DON'T.
Nakalimutan kong huminga sa natuklasan ko.
"Read every second letter!" sigaw ko na parang nanalo ako ng milyon sa lotto sa reaksyon. Wala na akong pakialam sa mga tao na napatingin sa kinatatayuan ko, para na akong nawala sa katinuan sa ikinilos ko. Naupo akong muli at kumuha ng malinis na papel sa dala kong bag at huminga nang malalim para kumalma. Isa-isa kong isinulat ang mga salita na nakikita ko. Unti-unting napipinta sa aking labi ang matamis na ngiti sa naging resulta.
DONTTRYTODEFINEME.
Gulat si Nimrod nang ipakita ko sa kaniya ang mga naisulat ko. Pakiramdam ko tuloy, nawala lahat ng alalahanin na nararamdaman ko kanina. Balik sa normal ang nararamdaman ko at nakakahinga na ako nang maayos.
"You finally solved it!" Sa sobrang saya ay niyakap pa ako ni Nimrod, halos mayupi na ako sa higpit ng yakap niya sa akin.
Binasa kong muli ang sulat, pero napakunot ang noo ko nang rumehistro sa utak ko ang ibig sabihin niyon. Kailangan ko bang matuwa sa kahulugan nito?
DON'T TRY TO DEFINE ME.
I frowned. Was that the message behind it? I tried my best to decode it, but the result was still nonsense.
"I know a person who could help us."
Nimrod suggested that we needed to check if it was correct, so we headed downstairs. If I was being honest, after I solved the code, I did not feel any relief because I was still curious about the meaning behind those letters.
Habang tahimik na naglalakad, hawak-hawak ko pa rin ang papel na natanggap ko, maging ang papel kung saan ko isinulat ang sagot na nakuha ko. Para ilihis ang mga gumugulo sa isip ko ay minabuti ko na tanungin si Nimrod kung bakit siya sumali sa Paranormal Club.
Lumingon siya sa akin, patuloy pa rin siya sa paglalakad. "Because I want to see a real ghost. The truth is, I never really saw one in my life. I want to take pictures of them and record their voices even though it's impossible," he said with a hint of excitement in his voice.
Patuloy pa rin kami sa paglalakad, habang ako ay walang ideya kung saan kami pupunta. Sa tagal ko na sa Arch Academy ay wala akong nabalitaan na may mga ganitong club sa eskwelahan namin. Nakapagtataka na parang may mga parte sa utak ko ang nabubura. Napahinga na lang ako nang malalim at nag-concentrate sa paglalakad.
"Saan ba talaga tayo pupunta?" tanong ko sa kasama ko dahil labinlimang minuto na kaming naglalakad.
"Wala ka ba talagang ideya?" tanong niya sa akin. Umiling lang ako bilang tugon. Napataas nako ng isang kilay nang makita ko na ngumisi ito. Ang weird!
Tumigil ito sa paglalakad, hinawakan nito ang magkabilang balikat ko at iniharap ako sa kaniya. Ilang sandali pa ay inayos niya bigla ang buhok ko kahit na hindi naman iyon magulo. Kaagad kong tinabig ang kamay nito dahil wala ako sa kondisyon makipaglaro at makipaglokohan sa kaniya.
"Wala ka talagang balak maglagay ng kaartehan sa katawan? Subukan mo kayang mag-skincare minsan. For your information, kahit lalaki tayo, kailangan nating alagaan ang mukha at katawan natin. I'm willing to teach you how to."
"It's my pleasure to punch and kick you. Stop that nonsense, I'm not in the mood."
Itinaas ni Nomrod ang magkabilang kamay na tila sumusuko sa pulisya dahil may ginawa itong krimen. Ilang sandali lang ang naramdaman ko ang paghawak nito sa wrist ko at kinaladkad ako.
He ran in the hallway as fast as he could without losing his tight grip on my wrist. After a few turns, we stopped in front of a plain, wooden door with a sign board above it. I never got the chance to look at what was written on it because I was trying to catch my breath. Nimrod pulled out his phone and looked at his reflection, then asked me if he looked good. I straightened up and fixed myself, too. I carefully held the paper with the hidden message between my hands.
Sinamaan ko ng tingin si Nimrod, pero wala sa akin ang atensyon nito. Parang walang nangyari! Pambihira! Habang ako, halos malagutan ng hininga sa pagtakbo at kamuntikan pang madapa sa hagdanan kanina.
Tapos ngayon, hindi niya ako papansinin? Kung hindi ko lang siya kaibigan, kanina ko pa siya tinadyakan.
Matapos ayusin ni Nimrod ang sarili ay tumindig ito nang maayos at marahang kumatok nang tatlong beses sa pintong kayumanggi na gawa sa kahoy.
Tumingala ako at nakita na may maliit na tila puting plaka na nakadikit sa itaas ng pintuan. Nakasulat ang mga letra sa itim na tinta.
CODE BREAKERS CLUB.
Hindi ko alam kung dapat ba akong magpasalamat sa kaniya dahil dinala niya ako rito. Nagsimula na namang kumalabog ang puso ko sa kaba. Bumalik na naman ang kakaibang pakiramdam ko tungkol sa sulat na natanggap ko at ang naging kahulugan nito. Sana lang talaga ay walang ibang ibig sabihin ito matapos naming ipakita sa taong nasa loob ng clubroom.
Don't try to define me. Makailang ulit na itong umiikot sa utak ko habang hinihintay na pagbuksan kami ng mga tao sa club room. Dahil hindi na ako makapaghintay ay ako na ang kumilos dahil hindi ko na kaya pang labanan ang kaba sa loob ko at baka bumigay na ako.
I wanted to meet the person who could help me, so I stepped forward and touched the cold, aluminum door knob. I turned it counter clockwise for it to unlock and slowly pushed the door wide enough to let me through.
Just like in romantic movies, my whole world stopped when I saw a beautiful girl. This was the first time that I got tongue tied, so nervous to say anything that I might have embarrassed myself. I felt like floating in the air, like l was literally in cloud nine. I never expected to meet someone as beautiful as her here in our school. I couldn't explain what I was feeling right now. I raised my right hand and pointed my finger to the girl who . . .
caught my heart.
I was so shocked that I shouted, "You!"
"You!" the girl shouted back at me.
I couldn't believe that this would happen. I roamed my eyes around the four corners of the room. There was a long, wooden mahogany table with a single plastic chair, and there were papers scattered across the table. On the left side, there was an old cabinet made of wood and beside it was a white board with notes glued on the blank surface. On the far corner of the room was a wall fan that was barely hanging on the wall. The room had a window with long, blue curtains, which gave color to the place and danced along the wind, trying to bring coldness inside. The light coming from the sun was the only source of light of the whole place.
I suddenly felt nervous and silently gasped when the mysterious girl came closer to us. Nimrod was wearing his signature smile which made every girl fall under his spell. Beads of sweat from my forehead were now trickling down my face.
She started to talk about what happened a week ago. She said that she remembered me, the guy she bumped into in the hallway. She said sorry because she was in a hurry that. Until the girl asked us about what we were doing here.
#
BINABASA MO ANG
Searching Student X [ COMPLETED ]
Misteri / Thriller"Do you know that feeling when you feel like you're in danger because someone is following you? But then you remember ... You're the danger." "Be careful what you tell people. A friend today could be your enemy tomorrow." Note: Warning: This story...
![Searching Student X [ COMPLETED ]](https://img.wattpad.com/cover/262275431-64-k496232.jpg)