June

49. Przekleństwo Niewinności

처녀 자살

AKT III.

SCENA I.

Czekał i czekał, to wszystko, co Książę zrobił od ostatniego razu, gdy Księżyc spełnił jego życzenie, jego ostatnie. To było tak, jakby odsunął swoje życie na bok, skupił się na wydarzeniach przed nim, a kiedy nic się nie pojawiło, jedyne, co mógł zrobić, to pozostawić długi, ciężki pomruk.

Pewnego dnia ubrany w przebranie wybrał się na spacer w dół rzeki i nie mógł uwierzyć własnym oczom. Właśnie tam, przed nim, stała piękna młoda kobieta z nieco ponurym wyrazem twarzy.

Książę podchodzi bliżej, skłania się i wita. – Dlaczego kobieta, tak piękna, stoi tu sama? Bez mężczyzny u jej boku spacer może być niebezpieczny, gdy robi to sama.

Kobieta drwi lekko. – Księżniczka nie potrzebuje mężczyzny, żeby ją chronił, mówię ci to grzecznie.

Odcienie czerwieni rozlewają się po policzkach Chłopca, a jego głowa opada, oczekując odkupienia. – Przepraszam. Nawet się nie przedstawiłem.

Potem odwraca się, wpatrując w jego oczy. – Nie musisz, Wasza Królewska Wysokość. To miasto mówi, jego drzewa i wiatr rozsiewają słowa pięknego, ale chciwego Księcia.

Ciężki ciężar wciska mu się w płuca i robi krok lub dwa, niepewny, co powiedzieć, a już na pewno nie jest gotowy, by spuścić język ze smyczy. – Tak jest?

Nic nie odpowiada. Ręce owinięte w jasne białe rękawiczki, Księżniczka pozostaje opanowana. Chociaż Książę jest wytrwały, czuje się raczej przeciwny.

- Wierzysz im? – pyta. – Wierzysz w to, co mówi miasto?

- Tak – zsuwa jej się z języka – i nie robię tego w tym samym czasie.

- Pozwól, że ci udowodnię – zaczął życzliwie Książę. – Pozwól, że pokażę ci prawdziwego mnie. Bez bogactwa, bez władzy i tronu.

Słychać było cichy śmiech. – Urocza propozycja – chociaż jej wargi w kolorze wiśni są sztywne, tworząc mocną linię. – Ale obawiam się, że będę musiała odmówić i wrócić do mojego królestwa.

- Zostań tutaj, ze mną, a obiecuję, że uczynię twoje życie tak wspaniałym, jak to tylko możliwe.

- Myślisz, że to takie proste, ale miłość nie działa w ten sposób, dlaczego tego nie widzisz?

Książę do woli próbuje wszystkiego, by nie zostawić tej miłości za sobą. – Czy wtedy mi pokażesz? Pokażesz mi, jak kochać?

Założyła za ucho kosmyk swoich długich czarnych włosów. – Kiedy życzysz sobie, abyś kogoś kochał, nie jest to tak naprawdę miłość, ale w pewien sposób zauroczenie – patrzy przez rzekę, próbując pojąć sens tego wszystkiego. – Jesteś zakochany w idei miłości, ale o to, Wasza Wysokość, musisz walczyć na własną rękę.

Tak bardzo sumienie szepcze mu do ucha, czego nie chciał słyszeć. Pożegnanie wypowiedziane z ust Księżniczki i z zapartym tchem, jego serce tonie.

AKT III.

SCENA II.

Ze smutkiem płynącym w jego żyłach, zranionym i ciężkim, jego serce wciąż pozostaje. Unosząc się wysoko i tupiąc nogami, Książę wraca do domu, z powrotem do swojej królewskiej korony.

Ale tam nie pozostaje mu nic dobrego, tylko zepsute rzeczy, na których mu nie zależy. Zaniedbał całe swoje królestwo dla własnych trzech życzeń, zostawił Królową i tron dla czegoś tak złośliwego.

Plaga przybyła, pochłonęła ich wszystkich, wysokie niebieskie ściany były gotowe do upadku. A jego tu nie było, było już za późno, nie mógł ich uratować, nie mógł uciec przed losem.

Więc Książę wraca, staje na balkonie i pyta. – Czy to są konsekwencje, które pojawiły się tutaj tak szybko?

Ale Księżyc nic nie mówi, pozostaje sparaliżowany, zawsze był satelitą, przez co Książę czuje się głupio.

- Dlaczego nie mówisz, nie słyszysz mnie teraz?

Znowu cisza, jego serce zaczyna się gniewać.

- Nie! Nie możesz tego zrobić, nie możesz odejść!

Klęczący Książę zaczyna się smucić.

- To wszystko twoja wina, wszystkie twoje działania. Za to, że ci uwierzyłem i całe to głupstwo.

Teraz płakał, ściskając rozpiętą bluzkę, ponieważ przyjaciele, jego bogactwo i miłość to tylko oszustwo. Stopa przez złoty płot, usta pozostają sztywne, jego umysł zaczyna myśleć tylko o tym, co jeśli.

Nogi mu się trzęsą, ciała nie czuje, przeklął swoje życie i to, jak to wszystko było prawdziwe. Żałosne, prawda? Jak szybko to wszystko zniknęło. Nie było nic, na co można by patrzeć.

Pragnienie serca, trzy, dwa, jeden, skok w ciemność, a potem nie było już nic.

Gdy kurtyna zaczęła opadać, bicie serca Jimina przyspieszyło. W środkowej scenie stał z wygiętymi plecami, z ręką wyciągniętą do nieba. Światła przygasły, a melodia muzyki opuściła jego puls. Dopiero wtedy mógł spojrzeć w oczy publiczności.

Kłamcy.

Optymiści.

Krytycy.

Ale wszyscy klaszczą, jakby tworzyli dźwięk maleńkich kropel deszczu uderzających w szczyt dachu. Potem zamienia się w grzmot – wiwaty tłumu i uczucie euforii, ale co dziwne, uspokajające. Nie myślał o Jungkooku, odwyku, o ojcu, nawet o June, ponieważ w tym momencie nic nie czuł. Nic poza całkowitym spokojem, który tańczył w nim, unosząc wszystkie zmartwienia, które pozostały do odczuwania. Uzależniony od tego uczucia, Jimin skłonił się. Jeszcze raz spojrzał na przyciemnione światła i pozwolił opaść kurtynie.