No more Sunrise (Sequel #3)

Chapter 36

Cars

Nakakabinging katahimak ang bumalot sa kanilang dalawa after what Julio said. I feel relief dahil sa narinig ko. Hindi ko ma-explain ang nararamdaman ko but I know deep down ay sobrang happy ko.

"Crystal..." tawag ni Julio sa kanya kaya naman tumulis ang nguso ko.

I don't like him calling other girls names. Dapat ay name ko lang.

"A-aalis na muna ako," paalam niya kay Julio. I feel how sad she is dahil lang sa voice niya.

I feel tuloy na kasalanan ko kung bakit may possibility na masira ang friendship nila kung sakaling ngang they are friends talaga.

Minsan tuloy pakiramdam ko I'm the kontrabida sa isang story just because may nasasaktan everytime na nagiging masaya ako. I don't deserve ba ng happiness?

"Sana maintindihan mo," sabi pa ni Julio.

Ngumisi si Crystal but I know na she's hurt pa din. Tanga lang ang hindi mag-iisip na she likes Julio. Kahit nga si Brunie for sure alam na Crystal likes his Daddy.

"Hindi ko maintindihan. Kung bakit siya...bakit yung babaeng yon?" giit niya.

Na-hurt ako sa sinabi niya but naiintindihan ko naman na may mga nasasabi talaga tayong hindi good sa ibang tao lalo na pag galit tayo. Sinabihan ko nga din siyang mukhang pwet ng baso kahit Crystal ang name niya.

"Mahal ko si Vera," pag-uulit ni Julio.

Narinig ko ang paggalaw nang upuan sa may kitchen counter at ang pag walk out ni Crystal. Habang nakikinig ako sa nangyayari sa kitchen ay nakita ko ang paglabas ni Brunie.

Parang wala siyang pakialam sa mundo habang naglalakad kaya naman nagulat siya nang mabilis ko siyang binuhat at niyakap pa just because I'm super happy.

Nakatingin siya sa akin na para bang sobrang nagtataka siya sa pagyakap ko sa kanya. Kung nagsasalita lang si Brunie ay paniguradong nasabihan na niya ako na I'm baliw.

Binitawan ko din naman kaagad siya nang marinig ko ang ilang beses na pagbuntong hininga ni Julio. He looks so prolemado.

I'm happy because of what I heard pero ayoko naman na he will feel this way. Ayoko naman na sa relationship namin ay ako lang ang happy. Hindi ko naman gusto na mawalan siya ng friends just because he's with me. That's the least na gusto kong mangyari.

I know how friendly he is. I know din the feeling na walang masyadong friend kaya naman I'm sad for Julio.

Dahan dahan akong pumasok sa kitchen. Hila hila ko pa din ang malaki niyang slippers na suot ko. Hirap na hirap pa akong maglakad because of that tapos ay masakit pa ang buong katawan ko and yung down there.

Naramdam niya ang presence ko kaya naman napaayos siya nang tayo when he saw me.

"Are you ok?" tanong ko kahit alam kong hindi.

Tipid siyang tumango sa akin. Naglahad siya nang kamay para sabihing lumapit ako sa kanya. Bumaba ang tingin niya sa body ko hanggang sa paa ko dahil sa paghila ko sa malaki niyang slipper.

Pakiramdam ko tuloy ay nagmumukha akong bata everytime na magkatabi kami. I'm matangkad naman but matangkad si Julio and ang broad pa ng shoulder niya that's why bigla akong nanliliit.

"Julio!" tawag ko sa kanya sa gulat when he lift me and inupo ako sa may kitchen counter.

My hands snakes around his neck. Humilig siya para halikan ako sa ulo.