No more Sunrise (Sequel #3)

Chapter 47

Sir

I was so shocked dahil sa isinagot niya sa akin. How come na hindi niya kilala si Julio? Hindi ba obvious na it's his brother since Julio naman ang name and Calendar Brothers naman sila.

"Vera..." tawag ni Daddy sa akin. Para bang he wants me to stop muna pero hindi ko kaya.

"August, hindi mo ba ako na-remember?" tanong ko sa kanya. Looks like kahit ako ay hindi din niya maalala.

Napansin ko na 'yon at first pero hindi pa din talaga nag sink in sa akin.

Kumunot lang ang noo niya at mas lalong sumimangot ang tingin sa akin. He looks ragged. Malayong malayo sa August na kilala ko. Parang same na sila ni Julio. Halatang old na din ang suot na clothes and mukhang he don't mind naman.

"Tigilan mo na nga 'yan. Kararating mo pa lang ay sakit ka na ng ulo," suway ni Mommy sa akin. Iritado kaagad siya sa akin...always naman.

"I'm just..." hindi ko na natuloy ang sasabihin ko. Nagtatanong lang naman ako. Gusto kong ma-enlighten.

"Maling mali talaga na dinala mo 'to dito, Vinci."

Matapos niyang sabihin iyon ay padabog siyang umalis at pumasok ulit sa loob ng house.

Marami pa akong gustong malaman at itinaong kay August pero nakaramdam ako ng hiya dahil sa sinabi ni Mommy. Hindi ko din alam kung why ba mainit ang dugo niya sa akin as always. The way she treats me ay parang hindi man lang niya ako na-miss kahit kaonti.

"Magpahinga ka muna, Vera. Maguusap tayo mamaya pagkatapos mong maayos ang mga gamit mo," sabi ni Daddy kaya naman nagpaubaya na lang ako.

"Tatapusin ko lang yung ginagawa ko sa likod," paalam ni August kay Daddy.

Isang beses siyang sumulyap sa akin bago siya tumalikod. I don't know what to feel. Gusto kong maging happy dahil he's alice pero gusto ko ding matakot dahil para akong nakakita ng totoong ghost.

I don't clearly remember every details sa nangyari before pero alam ko din naman na nakita ko talaga siyang lifeless at nasa black bag pa because he's dead na.

"Baka multo si August ang nagpapangap lang na buhay..." sabi ko kay Daddy. 

Tipid na ngumiti si Daddy. Gusto niyang matawa dahil sa sinabi ko pero he looks problematic talaga na kahit ang simpleng pagtawa ay hindi na niya magawa pa.

"Buhay siya..." paninigurado niya sa akin.

Muli akong nagulat at hindi makapaniwala. Looks like matagal bago ko matanggap ang mga nalaman ko.

"How?" tanong ko.

"Later, Princess..." sabi ni Daddy sa akin kaya naman hindi na ako nagpasuway pa at nanahimik na lang. I can't wait na tuloy kung kailan yung later na sinasabi niya.

I really want to know everything. Hindi ata ako mapapakali kung hindi ko malalaman ang lahat as in now na.

Ilang beses akong nag-sneeze nang pumasok kami sa maliit na room. That's sapat lang para sa isang tao pero feeling ko ay suffocating siya for me since isa lang ang window and maliit pa. Halos kasing laki lang siya ng comfort room sa kwarto ko sa Sta. Maria. Wala ding aircon and hindi pa pintorado ang walls.

"Pasencya ka na dito," sabi ni Daddy sa akin habang abala siya sa pagpasok ng mga luggages ko.

"It's...it's ok lang po, Daddy."

Pigil na pigil akong sabihin ang totong judgement ko sa room. Hindi pa man ako nakakatagal ng ilang minuto ay pakiramdam ko kaagad na magkakaroon ako ng allergy here. Even ang bed ay maliit.