Kidnapped by my Vampire-stalker

Kidnapped by my Vampire-stalker 16

Ik kon niet geloven wat hij zo juist zei.

Ik moest een van hen worden? Een vampier?

Mijn maag draaide zich om bij die gedachte. Nee, ik zou nooit zo een monster worden. Het was alsof het plots duidelijk was. Al mijn gedachten verdwenen behalve één. Ik moest hier weg. Die soulmate band kon mij niets schelen. Ik zou geen monster worden.

Een luide grom haalde me uit mijn gedachten. Asher zit gespannen in zijn stoel. Zijn vuisten gebald.

"Je gaat nergens naartoe Jane. Ik ben geen monster," zei hij met geklemde kaken.

Mijn ogen werden groot. Hoe wist hij in godsnaam wat ik dacht.

"Het is een deel van de soulmate band, Liefste. Eenmaal de band volledig is kan jij mijn gedachten ook horen. Ik kan de jouwe horen zonder de mateband, omdat ik één van de eerste vampiers ben."

"Eerste vampiers? Wat zoals the Originals?"

"Ik heb geen idee wat dat is, maar als het over de eerste vampiers op aarde gaat dan ja, inderdaad."

Ik slikte. "Dus wat? Ben jij de vader van alle vampiers?"

Hij trok een vuil gezicht. "Ja één van de, maar als je het zo zegt klinkt het alsof ik heel oud ben."

"Je bent ook heel oud," verduidelijkte ik.

Hij stak zijn tong naar mij en en ik glimlachte. Het was raar. Mijn ontsnapping plannen waren alweer vergeten. Ik voelde me op mijn gemak. Ook al waren we over vampieren aan het praten.

"Een oude vriend van mij komt volgende week langs. Samen met zijn soulmate."

Ik trok een wenkbrauw op. "Een oude vriend? Ook een vampier?"

Hij knikte en nam een slok van zijn glas. Wat ik vermoedde dat bloed was. Maar ik besloot er niet te veel over na te denken. Anders was mijn eetlust onmiddellijk over.

"Ja, hij is ook een oorspronkelijke."

"Hij ook? Is hij je broer ofzo?"

Hij trok een grimas en schudde zijn hoofd. "Ew, nee. Helaas is hij samen met mij verandert. Ik zit een soort van aan hem vast."

"Hoe zijn jullie verandert?" vroeg ik, opeens heel nieuwsgierig.

Hoe zijn de vampiers er gekomen. Aangezien zij twee een van de eerste zijn kunnen ze niet gebeten zijn door een.

Zijn gezicht verduisterde en hij drukte zijn lippen op elkaar. "Dat gaat jou niets aan. Eet verder."

Het gevoel was weg. Ik boog mijn hoofd terug over mijn bord en richtte me op het eten. Als mijn bord leeg was kwamen de meiden weer binnen en ruimden de tafel af.

"Wil je in de tuin een wandeling gaan maken?"

Hij liet mij geen tijd om te antwoordde en trok mij van mijn stoel. Met grote passen wandelde hij naar het terras. Ongelooflijk. Ik wist niet een dat hier een terras was. Hij vertraagde als hij zag dat ik hem niet kon bijhouden.

"Het is redelijk warm buiten. Je kan duidelijk voelen dat de lente is begonnen."

"Huh? De lente?" Ik keek hem verward aan. "Welke dag is het vandaag? De datum?"

"Vrijdag. 1 mei."

"W-wat? Ben ik hier al bijna twee weken?"

"Negen dagen," zei hij en klemde zijn kaken op elkaar. "Geloof me, als je hier al twee weken was was je geen mens meer. Mijn geduld zou dan al lang op zijn."

Ik had geen zin om ruzie te maken, dus ging ik er niet op in. Maar dan viel mijn oog op de tuin.

"Woah," mompelde ik, stomverbaasd.

Ik had nog nooit echt de moeite gedaan om de tuin goed te bekijken. En daar had ik nu spijt van.

Het was prachtig. Het was een gigantische tuin, waar vanachter nog een bos aanzat. Maar wat verwacht je ook bij zo'n prachtig huis.

"Ik ben blij dat je het mooi vind. Kom, ik wil je iets tonen." Hij sleurde me van het terras af en via het kiezelpad naar het bos. Door de dichte bebossing kon je bijna niet zijn wat erachter was.

Een plotse angst viel over me heen en ik bevroor. Was hij van plan om het cliché te doen? Me te vermoorden in het bos?

Nee, ik was zijn soulmate. Hij zou me niet vermoorden. Toch?

Onzekerheid vulde mijn hoofd en ik beet op mijn lip. Misschien was het beter zo? Ik was mijn familie en vrienden kwijt.

Maar ik had mijn soulmate.

Ik zat vast voor de rest van mijn leven hier. Met mijn vampiersoulmate. Die mij binnenkort ook wou veranderen in een vampier.

Voor ik het wist was ik al aan het rennen. Het bos in.

{ Het eindelijk is misschien wat gehaast, maar ik wou perse nog een hoofdstukje online zetten. :) Volgend hoofdstuk komt ergens volgende week.

PS: dit is op mijn iPod getyped dus sorry voor de typos ^^}