Kidnapped by my Vampire-stalker

Kidnapped by my Vampire-stalker 36

Kidnapped by my Vampire-stalker 36

"Waarom blijft haar huis elke keer zo moeilijk te vinden?" April zuchtte en leunde tegen de stam van een omvergevallen boom aan. "Ik heb geen idee waar het is. Echt niet."

"Het moet hier echt ergens zijn," zei Vincenzo en fronste. "Denk ik."

Asher gromde luid en sloeg met zijn vuist tegen een boom aan. "De tijd dringt en wij zitten hier gewoon wat rond te dolen in dit gigantisch bos."

Hij gromde normaals en begon weer geagiteerd te ijsberen. "Migsna!" riep hij. "Migsna!"

Ik beet om mijn lip als ik zijn zwarte ogen zag. Asher was enorm rusteloos. Ik hoopte maar dat Misgna snel tevoorschijn kwam. Omdat ik geen idee had wat ik moest doen nu, besloot ik nog mee te zoeken en speurde ook voor de zoveelste keer mijn omgeving af, op zoek naar iets waarvan niemand wist wat.

Nadat we besloten hadden dat ik bij Migsna het veiligst zou zijn, waren we haastig vertrokken.

Asher had mij naar een grote Rolls Royce geleid, terwijl Vincenzo en April in een gele Lamborghini waren gestapt.

Ik had Asher niet serieus genomen wanneer hij gezegd had dat hij geen idee had waar Misgna woonde. Dat we haar enkel zouden vinden als zij wou dat we haar vonden.

Ik dacht dat hij gewoon niet wou zeggen waar ze zich bevond, omdat het veiliger zou zijn.

Toen we na een kleine driekwartier rijden aan de rand van een groot en donker bos aankwamen, begreep ik helemaal niet waarom we hier waren.

Een heks die in een onheilspellend bos woont. Dat was een beetje voorspelbaar.

Ik besloot gewoon mijn mond te houden en hen gewoon te volgen. Een kwartiertje later kwamen we aan bij iets wat op een open plek leek, maar dat was gewoon doordat er twee bomen omver gevallen waren. Het rare eraan was dat ze loodrecht op elkaar gevallen waren en dus een soort van kruis vormde.

Hier ergens moest Misgna haar huis zijn, daar was iedereen het over eens. Maar waar dat huis zich juist bevond, wist niemand.

"Hoe vinden we haar juist?" vroeg ik, in de hoop om dit alles wat beter te begrijpen.

"Dat is juist het probleem," antwoordde Vincenzo mij hij zag dat Asher en April niet van plan waren om te antwoorden. "Misgna zal je alleen vinden als ze wilt gevonden worden."

Dat had Asher ook al gezegd. "Maar hoe weet ze dat wij haar zoeken?"

Hij haalde zijn schouders op. "Geen idee, maar maak je geen zorgen, Misgna weet alles."

"Misgna!" barste Asher opeens terug uit. Er was paniek en enorm veel frustratie in zijn stem te horen. "Waar zit je, jij oude heks!"

De grond begon te beven en een paar seconden later verscheen er een fel verblindend licht.

"Ah!" Ik kreunde, bedekte mijn ogen met mij handen en draaide mij van de bron van het licht weg. Maar zelfs dan verblinde het licht mij nog.

Nog geen seconde later voelde ik een man mij zich tegen zijn borstkas aan trekken en probeerde mij van het gevaarlijke gele licht te beschermen. Ik kon mijn ogen niet openen, maar ik wist dat het Asher was.

"Misgna! Stop!" gromde hij woest.

Het licht verdween.

"Noem mij nog een keer oud en je kan meer van dat verwachten, bompa."

De onbekende stem deed mij omdraaien in Asher zijn armen en die kant op kijken.

Mijn ogen werden groot als ik haar ik mij opnam. Misgna zag er alles behalve uit als een heks. Dat was niet moeilijk, aangezien ik bij een heks het beeld voor mij zag dat in sprookjes geschetst werd. Een oude, lelijke gemene vrouw.