Kidnapped by my Vampire-stalker

Kidnapped by my Vampire-stalker 4

Kidnapped by my Vampire-stalker # 4

Die avond lag ik gewoon op mijn bed naar het plafond te staren.

Ik wist zeker dat daar een man stond. De man van mijn droom. Er liep geen hert de straat over.

Ja, hij stond daar echt.

Toch?

Ik kreunde en wreef in mijn ogen. Langzaam ging ik rechtop zitten en keek naar de klok op mijn nacht tafel. 21:55. Ik besloot dat het tijd was dat ik ging slapen. Ik strekte mijn armen uit en kroop onder de dekens. Met een zucht sloot ik mijn ogen en knuffelde mijn kussen.

Voor ik het wist was ik inslaap gevallen, met die man nog helder in mijn gedachten.

Dat gevoel kwam terug. Het gevoel alsof iemand me bekeek. Langzaam opende ik mijn ogen.

Sccchrr!

Mijn hartslag versnelde en mijn ogen scanden mijn kamer. "Mam?"

Schrrrrrr!

"Em? Dit is niet grappig. Stop ermee."

Plof.

"Is hier iemand?" Ik weet het. Een stomme vraag. Alsof degene die in mijn kamer was zou antwoorden. Mentaal gaf ik mezelf een klap.

"Nee, allerliefste, jezelf geen pijn doen. Alleen ik mag dat."

Ik sprong recht en gilde. Met bonzend hart keek ik naar de plek van waar de stem kwam.

Tot mijn verbazing zag ik dat er niets was.

"Wie ben je? Waarom ben je in mijn kamer? Wat wil je?" Hoe dat ik dat zonder stotteren kon zeggen weet ik ook niet.

"Tut tut. Je stelt te veel vragen. Mooie short trouwens, het brengt de vorm van je achterwerk echt naar voren." De stem klonk bekend.

"Laat je zien!" zei ik en keek mijn kamer rond.

"Zo als je wenst allerliefste."

Twee hoektanden. Bloed rode ogen. Bloed. Gescheurde kleren. Sadistische glimlach. Verschrompelde huid. Kapotte uitgedroogde lippen. Vuil. Ingevallen ogen. Dood.

Ik gilde, bedekte mijn ogen en probeerde de beelden buiten te sluiten.

Dit is een droom.

Ik hoorde gelach. "Nee, dit is geen droom liefste. Nu open je ogen. Dat wat je zag was niet zoals ik er echt uitzie. Dat was een illusie. Gewoon voor de grap."

Ik kneep mijn ogen nog harder toe.

Dit is een droom.

Dit is een droom.

Dit is een d-

"Ik verzeker je dat dit geen droom is. Nu, open je ogen."

Ik schudde mijn hoofd.

"Open je ogen. Nu!" Beval de stem nogmaals.

Ik negeerde hem.

Grote fout.

Voor ik het wist lag ik op mijn bed met iemand boven op mij. Ik voelde iets scherp tegen mijn wang drukken. Van de schok sperde ik mijn ogen wijd open en staarde in twee rode.

Het was de man van mijn droom. Dezelfde man die eerder op de weg stond.

"Je moet luisteren als ik iets zeg, Jane. Begrepen?" siste hij en drukte het mes harder tegen mijn huid.

Toen ik niets zei of bewoog klemde hij zijn kaken op elkaar.

"Begrepen?"

Ik knikte moeizaam. Het mes schraapte over mijn wang.

De man leek iets te ontspannen en haalde het mes van mijn wang weg. Daarna ging hij rechtzitten en stak het mes in de binnenzak van de zwarte jas die hij droeg.

Ik nam die tijd om hem te bekijken. Zijn blonde haren waren ongekamd en zijn kleding was gekreukeld.

Wat doet hij hier? Wie is hij?

"Al de vragen zijn voor later liefste. Ik heb nu honger," zei hij en keek me weer aan.

"W-wat? H-honger?" stamelde ik en kroop van hem weg totdat mijn rug de muur raakte.

Flitsen van mijn droom zoefde door mijn hoofd.

Honger.

Bloed.

Mijn ogen wijde en ik ademde scherp in. Hij had honger. Honger als in, zin in bloed.

"Liefste niet bang zijn, je voelt er niet van," zei hij en boog zich naar me toe.

Mijn hart ging wild tekeer als hij mijn pols vast nam. Zijn andere hand legde hij op mijn schouder en hield me sterk vast zodat ik niet weg kon. Mijn onderlip trilde als hij zijn hoektanden liet zien.

"Nee, blijf weg! Alstublieft, laat me los," jankte ik.

Zijn grip versterkte rond mijn schouder en pols en hij grijnsde. "Ik zou gewoon stil blijven zitten als ik jouw was. Ik beloof je dan voel je er bijna niets van."

Er rolde een traan over mijn wang. "N-nee."

Plotseling werden zijn ogen zwart en duwde hij zo hard op mijn schouder dat ik zeker wist dat hij gekneusd was. Ik deed mijn best om het niet uit te schreeuwen.

"Je zegt, nooit, maar dan ook nooit nee tegen mij, Jane. Nooit," siste hij met op elkaar geklemde kaken. "Hoe sneller je dat leert hoe beter. En nu luister je en geef je me vrije toegang tot je prachtige hals of anders maak ik het nog veel pijnlijker. Oké?"

Vol angst keek ik hem aan. "Oké." Mijn stem was ruw.

Hij sloot zijn ogen en opende zo dan weer. Ze waren weer rood.

"Nu, we hebben al genoeg tijd verspild. Ik heb honger," hij liet mijn pols los en duwde mijn hoofd opzij.

Zijn hoektanden maakten contact met mijn vel. Ik spande al mijn spieren op. Net als de twee naalden in mijn huid drongen werd alles zwart.