Kidnapped by my Vampire-stalker

Kidnapped by my Vampire-Stalker 27

Kidnapped by my Vampire-Stalker #27

"Sorry Levi. Dit was echt nooit mijn bedoeling," snikte ik een kneep in zijn hand.

April en ik waren aan het wachten totdat Levi terug wakker werd. Maar hij was nog steeds niet bij bewustzijn.

"Hij zal over een klein uurtje wel wakker zijn."

April legde haar hand op mijn schouder en gaf er een licht kneepje in.

Ik schudde wanhopig mijn hoofd en veegde een paar tranen weg. "Maar wat moet ik hem vertellen als hij wakker wordt? Ik mag hem niets over jullie vertellen, de waarheid niet vertellen. Ik kan niet liegen tegen Levi. Dat heeft hij onmiddellijk door."

Ik hoorde april zuchtte en ze ging naast mij op een stoel zitten. "Ik wou dat ik je kon helpen Jane echt waar. Maar ik heb nooit in deze situatie gezeten. Mijn beste vriendin, Alexa, wel die is ook een vampier. Ze bleek de zielsverwant van mijn broer te zijn, die ook een vampier is." Ze fronste haar wenkbrauwen als ze dat laatste vertelde en keek me kort aan. "Lang verhaal. Ik vertel het je wel eens. Maar wat ik dus wou zeggen. Ik heb nog geluk gehad. Natuurlijk ik heb ook veel verloren. Maar ik heb Vincenzo. Ik weet dat je dit moeilijk vind om te begrijpen. Maar een keer je da band met Asher voltooid. Al het verdriet is het waard."

Ik blies vol ongeloof mijn adem uit en schudde mijn hoofd. "Dat kan ik inderdaad niet begrijpen. Ik kan het mij niet inbeelden dat Asher en ik ooit zo als jij en Vincenzo kunnen zijn."

April glimlachte. Het was zo een glimlach geheimzinnige glimlach, een die zei dat ze meer wist als ik.

Dat was waarschijnlijk waar.

Ik boog voorover en legde mijn hoofd naast Levi op het bed.

"Ik weet gewoon niet meer wat doen. Ik voel die connectie met Asher. Maar hij heeft mij bij mijn familie weggenomen. Bij Levi weg genomen en hij is zo hard. Al dat hij doet is voor te kwetsen. Het kan hem gewoon echt niet schelen."

"Dat bedoelt hij echt niet zo. Echt niet. En als de band als begint to vormen, dan voelt hij jouw verdiet ook, geloof mij. Hij geeft enorm veel om jou. Hij kan het gewoon niet uitte."

"Ja dat merk ik," lachte ik bitter en hief mijn hoofd terug op. "Mijn familie is enorm belangrijk. Ik kan ze niet gewoon achter laten. Ik wil terug bij hun zijn."

"Je moet hierover met Asher praten Jane. Het is niet gemakkelijk ik weet het, maar binnenkort ga je niet meer zonder Asher kunnen. Eenmaal dat je band vervolledigt is en dan is het echt veiliger als je ver, heel ver uit je familie en vrienden hun buurt blijft. Zowel voor hun als voor jou."

Ik zuchtte luid leunde achterover in in stoel en sloot mijn ogen. "Ik weet gewoon niet meer wat doen April. Ik wil mijn familie niet kwijt."

Ik hoorde April rechtstaan. "Je moet met Asher praten Jane. Echt waar, het zal wel goed komen. Ik ga gaan nu. Asher komt eraan."

Ze was de deur uit voor dat ik iets kon zeggen. Ik zuchtte nogmaals.

Wat moet ik in godsnaam doen?

De deur opende opnieuw en geschrokken zette ik mij recht.

Het was Asher.

"Hij is nog niet wakker?" Dat was geen vraag, eerder een vaststelling, maar toch knikte ik.

Hij keek mij niet aan. Zijn ogen waren op Levi gericht. "Weet je al wat je tegen hem gaan zeggen?"

"Nee."

"Je mag hem niets over-"

Ik onderbrak hem. "Over jullie vertellen. Ik weet het."

"Het spijt mij, Jane." Nu keek hij mij wel aan.

"Ik weet het."

Asher zette een stap dichter naar mij toe en keek terug naar Levi. "Hij gaat wakker worden. Zijn hartslag is versneld."

Ik slikte en knikte. Ik moest een verhaal verzinnen, snel.

"Er gaat niets met hem gebeuren of met je familie, dat beloof ik je."

"Ik kan niet tegen hem liegen, Asher. Dat heeft hij direct door. Maar ik besef ook dat als ik hem alles vertel, er problemen komen en dat wil ik niet. Ik begin ook te beseffen dat ik hier niet weg kan, ik weet niet eens zeker dat ik dat nog wil. Ik mis mijn familie en vrienden, enorm hard. Maar..." Ik maakte mijn zin niet af, want ik wist niet hoe ik het kon verwoorden.

Mijn familie en vrienden wou ik terugzien, daar was geen twijfel over mogelijk. Maar ik weet niet of ik mijn oude leven wel terug wou, zonder Asher.

Ik wist echt niet of ik dat kon. Asher had ik nodig en hij mij. Langzaam begon dat beter door te dringen, hoe raar het ook was.

Asher een hand op mijn schouder, het andere op mijn middel en trok me dichter tegen hem aan. Met grote, verbaasde ogen keek hij mij aan.

"Wat?" vroeg hij, de verbazing was duidelijk hoorbaar in zijn stem. "Wat bedoel je Jane?"

Ik beet op mijn lip en keek hem in de ogen. "Ik weet dat ik hier niet weg kan een ik weet niet eens zeker of ik dat nog wel wil. Ik hou van mijn familie Asher en ik mis ze. Maar ik zou niet willen dat hen iets overkomt, of, om een of andere bizarre rede, wil ik ook niet dat jou iets overkomt."

Asher zweeg en bleef mij doordringend aanstaren, een paar seconden later kuchte hij en knipperde een paar keer, waarna hij zijn hoofd schudde. "Er zal niet gebeuren zolang jij nu niet aan Levi vertelt." Hij trok mij nog dichter tegen hem aan, nu was er nog amper ruimte tussen ons. "En Jane," zei hij serieus en keek mij opnieuw diep in de ogen. "Je bent van mij en dat zul je altijd blijven. We zullen onze band vervolledigen, snel."

Daarna liet hij mij los, draaide zich om en liep de kamer uit, maar niet voor hij zei dat Levi terug bij bewustzijn aan het komen was.

Ik haatte mij terug naar de zijkant van het bed en greep Levi zijn hand vast als hij zijn hoofd lichtjes begon te bewegen.

"Hey Jeansmerk," zei ik zachtjes als hij begon te knipperen. "Je bent eindelijk wakker."

"Jane?" vroeg hij met een zware, nog slaperig stem en probeerde zich recht te zetten. "Wat is er gebeurd?"

Ik nam vlug het bekertje met water dat op het tafeltje naast het bed stond en gaf het aan Levi terwijl ik hem hielp rechtop zitten.

Tijd om een verhaal te verzinnen is er nu duidelijk niet meer.