Kidnapped by my Vampire-stalker

Kidnapped by my Vampire-stalker 29

Kidnapped by my Vampire-stalker #29

"Dus, Asher," Levi trok een gezicht alsof hij een vieze smaak in zijn mond had terwijl hij Asher zijn naam zei. "Vertel eens wat over jezelf. Je moet wel heel interessant zijn als Jane haar hele leven opgeeft om met jou te kunnen weglopen."

Hij bleef Asher doordringen aankijken terwijl hij een arm om mijn schouders legde en mij dichter tegen hem aan trok.

Ik vond het een beetje grappig dat Levi zich als een grote broer probeerde te gedragen. Maar hij had geen idee tegen over wie hij daadwerkelijk stond.

Momenteel zaten we in de woonkamer. Levi en ik zaten in de tweepersoonszetel, terwijl Asher alleen in de zetel tegenover ons zat. Aan zijn uitdrukking was duidelijk af te lezen dat hij dat niet zo leuk vond.

Wel pech.

Maar toch kon ik er niet aandoen dat er een klein knagend gevoel was omdat ik niet naast hem zat. Ik werd er zelfs een beetje ongemakkelijk van.

Asher gaf Levi een geïrriteerde blik. "Ik zou die arm van Jane afhalen als je van plan bent hier met twee armen te vertrekken."

Mijn beste vriend haalde vliegensvlug zijn arm van rond mijn schouders en schoof een paar centimeter bij mij vandaan terwijl hij ongemakkelijk kuchte. Hij had duidelijk de dreigende en veel belovende toon van Asher niet gemist.

Asher grijnsde kort van zelfvoldoening en begon daarna te praten. Zijn gezicht was al terug dat uitdrukkingsloze masker geworden.

"Veel valt er niet te vertellen." Op de manier waarop hij dat zei, zo geheimzinnig en vol dominantie was het heel moeilijk te geloven dat dat waar was. Zelfs zijn houding sprak hem tegen. Levi dacht er blijkbaar hetzelfde over.

"Dat kan ik moeilijk geloven," wierp hij tegen. "Jane zou nooit lang bij iemand blijven die saai is, om het zo te zeggen. Ze heeft spanning nodig in haar leven."

Oh, lieve Levi, je moest eens weten.

Asher kreeg weer die ondeugende grijns op zijn gezicht. "Geen zorgen, aan spanning mist er niets." Hij keek mij doordringend aan terwijl hij dat zei.

Ik beet op mijn lip en sloeg mijn ogen neer. Het was enorm moeilijk om oogcontact met Asher te behouden, en al zeker als hij mij zo aankeek.

Levi leek niets te merken. "Dan nog, er moet toch iets zijn wat jou speciaal maakt?" Hij leek niet van plan op te geven.

Asher leek zich dat ook te realiseren. Hij trok ongelovig een wenkbrauw op en grijnsde. "Wel, zoals ik al zei, veel interessants is er niet te vertellen. Ik ben 25 jaar oud." Zijn grijns werd groter, alsof hij zichzelf begon te amuseren. "Ik run een bedrijfje, het verdiend redelijk goed, daarmee dat ik dit huis kan betalen voor als je het je afvroeg."

Levi keek mij kort aan voor hij zijn aandacht weer op Asher richtte. "Wat voor bedrijf?"

"Gewoon een internetbedrijfje, dingen verkopen, je weet wel," loog hij vloeiend.

"Ah, oké." Mijn beste vriend kreeg een bedachtzame uitdrukking op zijn gezicht, waarna hij naar mij keek. "Ik snap er echt niets van. Hoe kan je hem nu interessant vinden? Hij is gewoon-- saai." 

Ik had graag Levi zijn gezicht willen zien als ik hem zei dat  fluisteren niet echt hielp, ook al fluisterde hij zo stil dat ik hem nog niet eens kon verstaan. Asher zou hem zonder problemen kunnen verstaan.

Een stille giechel ontsnapte mij toen ik Asher zijn gezicht zag. Irritatie kwam niet eens in de buurt als ik zijn uitdrukking zou moeten beschrijven. Gelukkig dat Levi te druk bezig was met naar mij te kijken, wachtend op een reactie.

"Hij is interessanter dan je denkt hoor," fluisterde ik, alhoewel ik goed genoeg wist dat fluisteren geen zin had. "Maar zoals ik al zei, ik kan het je echt niet vertellen."

Levi zuchtte. "Ik weet het. Jij en je geheimzinnige gedoe ook altijd."

Ik wierp hem een verontschuldigende blik toe. "Levi, het sp--"

Asher kuchte ongeduldig, hij vond het duidelijk niet leuk dat hij van het gesprek werd buitengesloten. We draaiden betrapt ons hoofd snel naar hem toe.

"Is het niet eens tijd dat je terug naar huis gaat Levi?" zei Asher en stond recht. 

Paniekerig vloog ik recht. "Nee!"

Geschokt keken ze mij allebei aan, voor bij hun alle twee hun uitdrukking zachter werd, alhoewel je bij Asher niet zo veel verschil zag.

Levi stond ook recht en legde zijn handen op mijn schouders. "Ik moet ooit nog eens doorgaan Jane. Ik wil ze thuis niet ongerust maken. Ze hebben het al moeilijk genoeg."

Ik voelde de bekende druk achter mijn ogen opbouwen en probeerde mijn tranen tegen te houden. "Maar je bent hier net. Kan je niet nog wat langer blijven?"

Langzaam schudde hij zijn hoofd. "Ik ben al blij dat ik je nog eens gezien hem, ook al was het paar eventjes."

"Maar-"

Hij schudde weer zijn hoofd. "Ik moet echt door Jane. Ze gaan nu al bezorgd zijn. Asher heeft mij een klein beetje gewoon uit het school ontvoert."

Mijn mond viel open en ik keek Asher geschokt aan. "Je hebt wat gedaan?"

Hij haalde zijn schouders nonchalant op. "Ik kon toch moeilijk vragen of hij eventjes mee zou komen."

"Hij heeft gelijk, hoe bizar het ook is. Ik was nooit meegegaan met hem, zelfs al zei hij dat hi mij naar jou zou brengen. Ik zou hem in geen honderd jaar gelooft hebben. Daarbij hij heeft me huis op het goede moment ontvoert, ik had een franse toets en het lesuur daarna een van wiskunde," mompelde Levi.

Ik knikte en keek hem terug aan. "Kan je echt niet nog eventjes blijven?"

Hij schudde zijn hoofd. "Ze zullen waarschijnlijk denken dat er iets met mij gebeurt is, net als met jou, en dat wil ik ze niet aandoen."

Langzaam knikte ik, ook al voelde ik mij misselijk door schuldgevoel en verdriet. Schuldgevoel om dat ik dat iedereen aan gedaan heb en verdriet omdat dit waarschijnlijk de laatste keer is dat ik hem zou zien.

"Hij heeft gelijk," hoorde ik Asher zeggen. "Als hij niet snel terug gaat, gaan ze misschien denken dat er iets met hem gebeurt is."

Ik knikte opnieuw. "Ja, ik zou niet willen dat ze voor niets panikeren." Mijn stem was zo zacht, dat hij nauwelijks verstaanbaar was.

Voor ik het wist had Levi zijn armen rond mij geslagen en knuffelde hij mij hard. "Ik ga je zo hard missen, Jane. En ook al begrijp ik niet waarom je hier bent en niet thuis, vertrouw ik je, hoe moeilijk het ook is."

Ik kon ze niet meer tegenhouden. De tranen begonnen zonder ophouden te vloeien terwijl ik hem terug knuffelde. "Ik ga jou ook missen Jeansmerk, zo enorm veel."

Na wat een lange tijd leek, maar toch ook veel te kort was, liet Levi mij weer los. "Tot ziens Jane. Ik hou van jou. En ik voel mij iets beter nu dat ik weer dat je hier veilig en wel bent."

"Ik hou ook van jou Jeansmerk. Tot ziens," mompelde ik met een flauwe glimlach.

De tranen bleven vloeien als Asher samen met mijn beste vriend door de deur verdween.