Kidnapped by my Vampire-stalker

Kidnapped by my Vampire-stalker 38

Kidnapped by my Vampire-stalker #38

"Wat doen we nu?" vroeg ik paniekerig en sprong recht. Ik greep de gloeiende steen vast en keek er met grote ogen naar. "Ze zijn in gevaar, Migsna."

Migsna stond ook recht. "Kalm aan, Jane. Het komt allemaal in orde." Ze liep langs mij door de kamer uit.

Haastig volgde ik haar door haar gigantische huis tot we in een kleine kamer kwamen. Ik kon het niet anders beschrijven dan een echte heksenkamer. Overal stonden bekers en glazenpotten met alle gruwelijke dingen in de je in de cliché heksen verhalen hoorde. En als kers op de taart was de kamer nog eens volledig verlicht door grote kaarsen.

"Ik ben en blijf nog altijd een echte heks hoor," lachte Migsna als ze mijn gezicht zag. Ze stond naast een lange tafel waar allemaal vreemde symbolen en tekens in gegraveerd waren. Ze zwaaide met haar hand en toverde op de tafel een grote schaal tevoorschijn. Met nog een draai van haar pols lagen de haren van Asher, Vincenzo en April er in. 

"Mag ik de ketting?" vroeg ze en stak haar hand naar mij uit. 

Ik knikte, deed de ketting vlug uit en gaf de blauwgloeiende steen aan haar. Ze trok de steen los van de ketting en legde in schaal met de haren.

"Ga je ze nu gewoon naar hier toveren?" vroeg ik nieuwsgierig en zette voorzichtig een stap dichter naar haar toe. Ik was niet zeker hoe veilig het was om in haar buurt te zijn nu.

"Zo kan je het noemen," antwoordde afgeleid. Ze draaide haar om en begon in een grote kast met boeken te zoeken. 

"Betovering, kwelling, liefde, kwelling, kikkers, drankjes, dood, nog is kwelling, transformaties, aha teleportatie." Migsna haalde een dik, oud boek uit de kast en gooide het op de tafel waar het met een grote en stoffige knal neerkwam. 

Ze begon er in de bladeren tot ze halverwege het boek stopte en gefrustreerd haar adem uitblies. "Potvolkoffie vergeten."

Ik ging naast haar staan, maar toch nog steeds op een redelijk veilige afstand. "Wat is er? Kunnen we ze niet terughalen?"

Migsna keek mij aan, een grimas op haar gezicht. "Jawel, maar..."

"Maar wat?" Mijn hart begon sneller te slaan. Wat als we ze niet konden redden? 

Migsna blies haar adem uit. "We kunnen ze niet alledrie tegelijkertijd terughalen. Daar ben ik niet sterk genoeg voor. Eigenlijk is de combinatie van de drie gewoon te veel. Ik vergeet altijd dat ze oorspronkelijke zijn. En Asher is dan nog een een mega sterke."

"Daarom kan je ze niet alledrie tegelijkertijd terug halen? Omdat ze te sterk zijn?" vroeg ik verbaasd. 

Migsna knikte. "Zie sterkte als een soort van bagage. April die van haar is nog redelijk licht, die van Vincenzo al wat zwaarder en die van Asher weegt een ton."

Ik legde mijn hand op de tafel en leunde er op. "Wat gaan we dan doen?"

Migsna keek terug naar haar boek. "We gaan ze een voor een terughalen, maar.."

Ze hoefde haar zin niet eens af te maken. "Maar dat betekent dat er iemand alleen gaat moeten blijven."

Migsna keek mij aan en knikte traag. Ze had een verontschuldigende uitdrukking op haar gezicht.  "En Jane, dat gaat Asher moeten zijn."

Een plotse, zware druk verscheen op mijn borstkas en had moeite met te ademen. "Ja, dat begrijp ik. Hij is tenslotte de sterkste. Maar--" Ik slikte moeizaam. "Gaat hij lang alleen moeten blijven?"

Ik wist dat haar antwoord niet positief ging zijn wanneer ze mijn blik ontweek. "Teleporteren is een van de vermoeiendste dingen om te doen voor mij. Het vererfd heel veel van mijn krachten. En hoe vaker ik het doe, hoe langer mijn krachten nodig hebben om zich te herstellen."